Passionate About Work Quotes นิยาย & เรื่องราว

Pero kakaiba ‘yung katahimikang ‘yon—hindi nakakatakot, kundi nakakapanatag. Tumango siya. “Kahit hindi ko sabihin... alam kong hindi madali ang trabaho mo. Pero gusto ko lang malaman mo na may mga taong nakakakita rin ng ginagawa mo. At pinapahalagahan ka.” Hindi ko napigilang mapangiti—tipid, pero totoo. Napayuko ulit ako, pilit nilalabanan ang kakaibang init na gumagapang sa pisngi ko.

It's all about the business again from their own perspective line. Heto yata ang ayaw ko sa tuwing wala ako sa trabaho. I want to take a rest and forget all the fucking formula of making the project plans. It's not that I hate numbers. I love it to the bones, but I was hoping that people around here are different. But no, they're not. It's all the same. Mas mabuti pa yata na sa mga pinsan ko ako makikihalubilo. Masaya sila at baliw kung mag-isip, kaya madalas ay napapahamak ako sa kabaliwan ng iilan sa kanila.

Iba yung pakiramdam na masaya ka sa mga paligid mo especially sa mga nakakasama mo lalo na kung friends mo. "So, kamusta ang work mo sa company niyo?" curious na tanong ni Atlas sa'kin. "Hmm.. okay naman medyo hussle lang ang mga binibigay na gawain sakin, you know naman si daddy di pwedeng special treatment sakin sa company. " simpleng sagot ko dito. "Para daw balang araw kapag ako na ang hawak ng company namin e, alam ko na ang hirap ng mga taong hahawakan ko, I need to appreciate their work. And I really enjoy what I am doing in our company."

Sa halip ay nagpatuloy siya sa mahinahon ngunit matalim na tinig. "Kung gusto mong patunayan ang sarili mo, gawin mo sa pamamagitan ng trabaho. Hindi sa puro salita." Bahagyang umiling si Elena. Matagal na niyang kilala ang ugali ni Farrah. Mahilig itong magyabang, gumawa ng eksena, at magbigay ng mga hamon na akala mo'y siguradong mananalo. Ngunit sa huli, siya rin mismo ang napapahiya.

Saglit itong tumigil. “At kasama ka doon.” “Lucien!” Napatawa ito. Samantalang siya naman ay halos mawalan na ng pasensya. “Wala akong oras sa kalokohan mo.” “Work is boring.” Diretsong sagot nito. “At mas gusto kitang kasama.” Sa pagkakataong iyon, wala nang warning. Diretso niya itong inapakan. Malakas.

"You're going insane." Yes, I really am. And I don’t bother hiding it. "Oo, you do realize I'm going insane just talking to you?” I responded. “Are you finally happy, looking at me helplessly? Strawberry guy, seryoos ako. Important ang trabaho ko dito. You don't have the authority to fire people out of nowhere for petty reasons." I said confidently, galit na galit na while throwing daggers at him with my eyes. Huminga ako ng malalim, feeling ko ay sasabog na ako sa galit. Oh to hell with it!

Mas nauuna pa nga siyang sumuko kay Beckett noong mga panahong ‘yon, habang si Beckett naman ay sobrang taas pa rin ng energy para magtrabaho. “Kung gan’yan ka na magtrabaho sa isang bagay na hindi mo gusto, paano pa kaya kung passion mo na talaga ‘yong ginagawa mo, ‘no? Siguro ay sobrang sipag mo,” saad ni Vivianne, at ngayon ay nasa bintana na ang tingin nito. “I didn’t love the job, but I loved being with you.” Biglang natameme si Vivianne nang marinig ang mga katagang ‘yon. Namula ang kan’yang mukha at uminit ang kan’yang pakiramdam kahit naka-aircon naman ang loob ng sasakyan.

“At kapag masaya ako, ikaw ang una kong makukuwentuhan.” “Kapag may problema ako, ikaw ang una kong yayakapin.” Bahagya kong hinawakan ang pisngi niya. “At ganoon din naman ako sa'yo.” Ngumiti siya. Pero alam kong hindi pa rin siya kuntento. “Kaso, honey, kung titigil ako sa pagtatrabaho, para ko ring pinapatay ang passion ko.” “Tama.” “Mahal ko ang ginagawa ko.”

Tumango ako, “I’m done with the meeting, pero marami pa akong aasikasuhin dito sa opisina.” “Alright, I’ll wait ‘til you finish working.” “Huh? Hindi na kailangan, Callum. P’wede mo naman nang patayin. If you’re already bored at watching me.” “Nope. I’ll keep watching you. I like the view, though. You seems so passionate with your work. So . . . I like it. Very much.” My heart skipped a beat as I hear those words. Nag-init ang pisngi ko at hindi na malaman kung paano magre-react. Nag-iwas ako ng tingin, nag-iinit pa rin ang mga pisngi.

“Kung hindi mo gusto ang magtrabaho sa akin, you are free to go. Hindi ko kailangan ng empleyado na hindi kayang gawin ang trabaho ng maayos at nagpapadala sa sariling emosyon.” Hirap na hirap na nga akong pakalmahin ang sarili ko heto at kung ano-ano na naman ang sinasabi niya. “I hate you.” Napamaang siya at hindi nakapagsalita kaya nagpatuloy pa rin ako. “Sagad sa buto and I wouldn’t mind kung dalhin ko pa hanggang kamatayan ko. Kahit na iyon pa ang maging dahilan para mapunta ako sa impyerno, I don’t care.” Matigas ang pagkakasabi ko. I want him to know na totoo ang sinasabi ko.