Novel & Cerita Poem About Me

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Sa likod ng bawat tagumpay at luha, naroon si Lucas—ang taong naging sandigan ko sa lahat ng bagay. At higit sa lahat, naroon ang anak ko—ang aking inspirasyon, ang dahilan kong bakit araw-araw akong bumabangon na may lakas at pag-asa. Sa wakas, handa na akong harapin ang bukas—hindi bilang isang dalaga na puno ng pangamba, kundi bilang isang ina, isang babae, at isang mandirigma ng kanyang sariling buhay.

Pakiramdam ko ay may kutsilyong bumabaon sa puso ko. Wala akong ibang nagawa kundi manalangin. Hindi bilang negosyante. Hindi bilang makapangyarihang tao. Kundi bilang isang amang desperado. "Lord..." Mahina kong bulong. "Ako na lang." "Ako na lang ang magkasakit." "Huwag ang anak ko." Paulit-ulit. Araw-araw. Bawat minuto. Ganoon ang dasal ko.

Bakit ako ang naiwan? May mga sandaling pakiramdam ko ay nag-iisa na lang ako sa mundo. Na kahit maraming tao sa paligid, wala ni isa ang tunay na kasama ko sa loob ng sakit na ito. Dahil ang nawala sa akin ay hindi lang mga tao—kundi ang buong buhay na kilala ko. Hindi ko na kailangang umuwi sa bahay na kinalakihan ko. Dahil pati iyon ay nawala rin sa akin.

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.

You're a gorgeous masterpiece, My simple but luxurious ruby, You're as sweet as a candy, A calming song with a perfect melody. I'm in a room full of darkness, And you're my only light, I used to the feeling of loneliness, But you held my hand and motivated me to fight. You gave me hope, You made me believe in love, So please don't leave, You're all i have. Napangiti ako sa nakasulat sa maliit na papel. Lakas makakilig lintek. Agad ko yung inamoy at itinabi ko ito.

Maghapon. Natatawa pa ako sa naiisip ko. Ang dami kong pinagdaanan para lamang makarating dito. Ilang beses akong napagod. Ilang beses akong nagduda sa sarili ko. Ilang beses kong gustong sumuko. Pero narito pa rin ako. At kahit anong mangyari, proud ako sa sarili ko. Nang hindi ko inaasahan na may kung anong presensiya na tumayo sa harap ko.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.