Novel & Cerita Poem About Me

malamig kong tugon, diretso ang tingin sa kanya. Hindi ako ngumingiti, mas lalong hindi rin ako nagbibiro. Malinaw ang bawat salitang lumabas sa bibig ko. Hindi ako papayag na maging laruan. Hindi ako papayag na gawing pampalipas-oras ang pangalan ko. At higit sa lahat, hindi ako papayag na kontrolin ng kahit sino. Over my dead body.

At mga anak na sumisimbolo ng pagmamahal namin sa isa’t-isa. Kaya lubos akong nagpapasalamat dahil ng magpaulan ng pagpapala ang langit ay sinalo ko na yatang lahat. ————————————————- MARAMING SALAMAT po sa lahat ng tumangkilik ng akda kong ito, salamat po. Sana po ay samahan n’yo ako sa bago kong akda “Don’t Mess With Me.” Hanggang sa muli po.

For me. Because no matter how much I love him, I will never be enough. Not in a world where people like me are merely a stain on their perfect image Para sa huling pagkakataon, umipon ako ng maraming hangin, at binuga iyon ng isang bagsakan. At kahit hindi iyon nakatulong para mapagaan ng kahit kaunti ang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin itulak ang pintuan para lumabas.

Pero kapag hinawakan mo, wala kang madarama kundi hangin. Alam kong may hangganan ang lahat. Alam kong hindi ako bagay sa mundo niya. Isang gabing nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong kwarto sa mansion, tinitigan ko ang sarili ko. Simple. Ordinaryo. Walang espesyal. “Hindi ka dapat umasa,” sabi ko sa repleksyon ko. Pero ang puso ko, hindi marunong makinig.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Sa likod ng bawat tagumpay at luha, naroon si Lucas—ang taong naging sandigan ko sa lahat ng bagay. At higit sa lahat, naroon ang anak ko—ang aking inspirasyon, ang dahilan kong bakit araw-araw akong bumabangon na may lakas at pag-asa. Sa wakas, handa na akong harapin ang bukas—hindi bilang isang dalaga na puno ng pangamba, kundi bilang isang ina, isang babae, at isang mandirigma ng kanyang sariling buhay.

Pakiramdam ko ay may kutsilyong bumabaon sa puso ko. Wala akong ibang nagawa kundi manalangin. Hindi bilang negosyante. Hindi bilang makapangyarihang tao. Kundi bilang isang amang desperado. "Lord..." Mahina kong bulong. "Ako na lang." "Ako na lang ang magkasakit." "Huwag ang anak ko." Paulit-ulit. Araw-araw. Bawat minuto. Ganoon ang dasal ko.

Bakit ako ang naiwan? May mga sandaling pakiramdam ko ay nag-iisa na lang ako sa mundo. Na kahit maraming tao sa paligid, wala ni isa ang tunay na kasama ko sa loob ng sakit na ito. Dahil ang nawala sa akin ay hindi lang mga tao—kundi ang buong buhay na kilala ko. Hindi ko na kailangang umuwi sa bahay na kinalakihan ko. Dahil pati iyon ay nawala rin sa akin.

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.