Poem About Me Novels & Stories

Pinikit ko ang mata at sa pagdilat ay. I saw how my world beautiful is. My daughter ,my wife is my life. -THE END.-

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

🎼🎶No, you don't know me well And every little thing only time will tell If you believe the things that I do And we'll see it through Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at hindi ko na napigilan ang pag-uunahan ng mga luha ko ng makita ko ang imahe ng mga magulang kong nakangiti. Masaya sila nanay at tatay para sa akin. Sa muling pagdilat ko sa aking mga mata ang malamlam ngunit luhaan mata ni Calyx ang bumungad sa akin. Ang mga mata niyang akala ko hindi ko na makikita pang muli. 🎶Life can be short or long

At bawat dahilan ay humuhubog sa akin para lumipad nang mas mataas sa susunod. Kaya kahit na ngayon, sa gitna ng alingawngaw ng bulung-bulungan at kasinungalingan sa social media, huminga ako. Tumayo ako. Tumingin sa sarili sa salamin ng banyo, at ngumiti sa sarili. Ako si Kaylee Sydney Carnegie. Hindi ako perpekto. Hindi rin ako ganap. Pero handa na akong bumangon. Handa na akong makita siya muli.

Minsan, kahit kasalanan man sa Diyos, ay napapa hiling si Belen na sana, si Nica nalang ang kanyang anak at hindi si Barbara. Nasa loob na ng malaking van si Barbie. Papunta ng sila ng Makati para sa pictorial ng bagong swimwear na pag aari ng isang malaking kumpanya sa America. Hindi siya makapag focus. Hindi mawaksi sa isip niya ang maamong mukha ni Nica. Ang nakatago nitong ganda. Sabay silang lumaki ngunit bakit ngayon lamang niya ito napansin? Imbes na matuwa ito ay iba ang naramdaman nito. May namuong selos ito sa tinuturing na kapatid. Pilit niya itong iwakli. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya. bakit ba siya nakakaramdam ng bigla? Insecure ba siya? Of all people, kay Nica p

For me. Because no matter how much I love him, I will never be enough. Not in a world where people like me are merely a stain on their perfect image Para sa huling pagkakataon, umipon ako ng maraming hangin, at binuga iyon ng isang bagsakan. At kahit hindi iyon nakatulong para mapagaan ng kahit kaunti ang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin itulak ang pintuan para lumabas.

malamig kong tugon, diretso ang tingin sa kanya. Hindi ako ngumingiti, mas lalong hindi rin ako nagbibiro. Malinaw ang bawat salitang lumabas sa bibig ko. Hindi ako papayag na maging laruan. Hindi ako papayag na gawing pampalipas-oras ang pangalan ko. At higit sa lahat, hindi ako papayag na kontrolin ng kahit sino. Over my dead body.

At mga anak na sumisimbolo ng pagmamahal namin sa isa’t-isa. Kaya lubos akong nagpapasalamat dahil ng magpaulan ng pagpapala ang langit ay sinalo ko na yatang lahat. ————————————————- MARAMING SALAMAT po sa lahat ng tumangkilik ng akda kong ito, salamat po. Sana po ay samahan n’yo ako sa bago kong akda “Don’t Mess With Me.” Hanggang sa muli po.

For me. Because no matter how much I love him, I will never be enough. Not in a world where people like me are merely a stain on their perfect image Para sa huling pagkakataon, umipon ako ng maraming hangin, at binuga iyon ng isang bagsakan. At kahit hindi iyon nakatulong para mapagaan ng kahit kaunti ang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin itulak ang pintuan para lumabas.

Bungad niya. "Publication room. May kailangan lang tapusin." "Magkita tayo. Rooftop." "Hindi puwede. I'm working on my poems." Part of the paper was the entertainment section where I am tasked to contribute poetries. I agreed since I love writing poems too. "Mamayang uwian na lang tayo magkita. This is important." Dagdag ko. "This is important too." He said stubbornly. "Bakit? Anong importante?"