Novel & Cerita Poem About Me

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

At sa pagkakataong ito, sa harap ng pag-alis, dala niya ang mabigat na katotohanan na hindi lang siya basta bayani—siya rin ay may karapatang masaktan, umiyak, at mangarap ng mas mabuti. Habang nakatingin siya sa bintana ng bus, lumipad sa isip niya ang mga linya ng kanta — isang paalala ng kanyang tunay na sarili, na higit pa sa mga imahe sa labas, higit pa sa mga inaasahan ng mundo. "I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..."

Pinikit ko ang mata at sa pagdilat ay. I saw how my world beautiful is. My daughter ,my wife is my life. -THE END.-

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Walang paalam na tinalikuran ko ito. Parang tutulo ang luha ko sa inis. Sa sama ng loob at sa katangahan , na hanggang ngayon ay di ko pa rin alam kung saang panig ako ng mundo nanggaling. Baka galing ako sa planet Jupiter. Ang tatay ko ay si buwan at ang nanay ko ay si araw. Ako talaga si bituin o kaya si Kometa. Ewan ko. Nabubwisit ako. Bakit sa dami ng tao ang makakaharap ko ay Vera rin na katulad ko pwede naman na Vero!

Ito ay tungkol sa akin. Napangiti ako ng bahagya. Mag-isa ako, ngunit hindi nag-iisa sa alaala. Ang bawat pangarap, bawat plano, bawat lihim na pagmamahal niya ay parang nagbibigay sa akin ng lakas.

Minsan, kahit kasalanan man sa Diyos, ay napapa hiling si Belen na sana, si Nica nalang ang kanyang anak at hindi si Barbara. Nasa loob na ng malaking van si Barbie. Papunta ng sila ng Makati para sa pictorial ng bagong swimwear na pag aari ng isang malaking kumpanya sa America. Hindi siya makapag focus. Hindi mawaksi sa isip niya ang maamong mukha ni Nica. Ang nakatago nitong ganda. Sabay silang lumaki ngunit bakit ngayon lamang niya ito napansin? Imbes na matuwa ito ay iba ang naramdaman nito. May namuong selos ito sa tinuturing na kapatid. Pilit niya itong iwakli. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya. bakit ba siya nakakaramdam ng bigla? Insecure ba siya? Of all people, kay Nica p

Ang gwapo-gwapong lalaki tapos nagpapapansin lang sa katulad ko. "I composed a poem for you. I'm sure you will like it," determinado niyang sabi. Mukhang ngayon niya pa lang ginawa dahil may hawak-hawak pa siyang ballpen na ngayon ay isiniksik niya sa tainga. "Ako ay gwapo Anak ng nanay at tatay ko, Walang makisig na katawan,

-- I thought I'm just a nobody, I thought I'm just a victim of bullying, I thought I knew my parents, I thought I knew myself. At least I was right in not wishing for a thrill in my life. Because now that my life is full of thrill, I don't know how to escape it anymore. Or will I even escape it.

For me. Because no matter how much I love him, I will never be enough. Not in a world where people like me are merely a stain on their perfect image Para sa huling pagkakataon, umipon ako ng maraming hangin, at binuga iyon ng isang bagsakan. At kahit hindi iyon nakatulong para mapagaan ng kahit kaunti ang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin itulak ang pintuan para lumabas.