Poem About Me Novels & Stories

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

Hindi na lang ang sarili ko. Mabilis na lumipas ang mga araw. Mabilis ding lumaki ang tiyan ko. Napapangiti ako tuwing nararamdaman ko siyang gumagalaw sa loob ng sinapupunan ko. Nawawala ang pagod ko. Pakiramdam ko, ako ang pinakamasayang tao sa buong mundo tuwing sumisipa siya.

You don't have to say love me You don't have to say nothing You don't have to say you're mine Honey I'd walk through fire for you Just let me adore you Like it's the only thing I'll ever do Like it's the only thing I'll ever do Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako sa kanyang mahinang himig. Nang magising ako ay wala na ang pagkirot ng ulo ko at maliwanag na sa buong silid. Ako na lang mag-isa sa kama. Agad akong napabalikwas ng bangon nang makaramdam na parang hinahalukay ang bituka ko. Para akong nasusuka. Napatakbo ako sa loob ng banyo habang hawak ang sarili kong bibig at sumuka ng puro tubig lang.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

This is my me time daw kaya hahayaan niya muna ako at baka kasali dito ang hindi muna bigyang pansin ang mga taong nakapalibot sa akin. "Ano ba iyan babe, akala ko ay ikaw lang ang hindi muna magpapakita sa akin, eh, iyon pala lahat ay ayaw mong may mangdistorbo sa aking me time, how sweet of you, babe!" usal ko sa aking sarili.

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

sambit pa niya habang tinitingnan ang sulat-kamay niya. I feel I'm drowning in the rain, I feel I'm draining at all, No one cares, no one love me anymore, I am just a nobody, nothing special, Nothing more. Iyon ang first stanza ng sinusulat niya. Ramdam niya na may pinagdadaanan siya that time. Mayamaya ay tiningnan niya ang kasunod na pahina at doo'y nabasa ang buhay na mayroon siya noon. Ito ang madalas na scenario niya sa Las Vegas. Mga sulat niyang tila quotes at mga bagay-bagay na nakikita niya.

Iba ang dating sa akin. Pakiramdam ko, muli na naman akong kinakaawaan. Na para bang wala akong ibang maiaalok sa mundo kundi ang sarili kong katawan. Pakiramdam ko, isa akong taong bayaran. Na walang ibang halaga kundi pera lang. Unti-unti niyang itinaas ang kamay. Marahan niyang hinawakan ang pisngi kong basa ng luha.