Novel & Cerita Poem About Me

Where will they know me and be proud of me? Ngumiti ako sa harap ng salamin. No matter how broke I am, I'm still the strong and beautiful lady that I used to know before. I may not speak for myself to show how strong I am, those papers in my desk can prove everybody that I can kill without blinking: that's how I write.

My life, yun ang album name. Syempre curious ako, and to my surprise, all of them are my pictures, I mean all of it are candid photos, may picture ako na kumakain, natutulog, nag lalakad, nag lalaro ng bubbles, meron din na ang taray ng mukha ko, mukhang naiirita ko nito ah, meron din umiinom ng juice, naktulala, nag babasa, meron na malapit na shot, meron din malayo. How can I not love this man? He is always been sweet, he won’t brag things about me, he won’t tell me what he has done good, he always see himself as someone who is not deserving of anything, when in fact he deserves all the good thing in this world.

At mag-uusisa kung saan ako galing. Bakit ngayon lang ako? Sino ang kasama ko? Susundo sa akin kapag lasing na lasing ako. Doon ko napagwari. Mag-isa na lang pala talaga ako. Napakalungkot isipin. Kahit napapalibutan ako ng mga tao, kahit mayroon akong anak, pamilya, trabaho at mga kaibigan, may isang bahagi pa rin ng buhay ko na walang laman.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

This is my me time daw kaya hahayaan niya muna ako at baka kasali dito ang hindi muna bigyang pansin ang mga taong nakapalibot sa akin. "Ano ba iyan babe, akala ko ay ikaw lang ang hindi muna magpapakita sa akin, eh, iyon pala lahat ay ayaw mong may mangdistorbo sa aking me time, how sweet of you, babe!" usal ko sa aking sarili.

sambit pa niya habang tinitingnan ang sulat-kamay niya. I feel I'm drowning in the rain, I feel I'm draining at all, No one cares, no one love me anymore, I am just a nobody, nothing special, Nothing more. Iyon ang first stanza ng sinusulat niya. Ramdam niya na may pinagdadaanan siya that time. Mayamaya ay tiningnan niya ang kasunod na pahina at doo'y nabasa ang buhay na mayroon siya noon. Ito ang madalas na scenario niya sa Las Vegas. Mga sulat niyang tila quotes at mga bagay-bagay na nakikita niya.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng bangketa. Hindi ko na naririnig ang mga busina. Hindi ko na napapansin ang mga taong dumadaan. Pakiramdam ko, ako na lang mag-isa sa buong mundo. Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Tahimik akong umiyak. "Bakit ganito..." bulong ko. "Ano pa bang kulang?"