Novel & Cerita Poem About Me

I could see the smiles on miafye's face I have different colors inside me and he saw it all but he loved me more, I have skeletons and monsters in my mind, but still he treated me right, she's the only one who can calm my storms, the one who see me at my worst, yet still considered me as his best, now tell me, why would I look for someone else, If i already found my heart's rest.

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

masaya naman niyang wika saka isa-isang nagtungo sa kanikanilang puwesto. Ano na naman kaya ang kailangan ng mokong na 'yon? Umakyat ako sa malawak at puting hagdan. Mataas ito at halos lahat ng aking nakikita ay kulay puti. Kung minsan, iniisip kong nasa langit na ako. Sa bawat baitang ng hagdan, naroon ang iba't ibang litrato. Hindi ko maiwasang hindi tingnan ang mga ito.

Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila. "Ang pinakamasakit na bahagi ng pagtakas ay ang pagtuklas na dala-dala mo pa rin ang iyong bilangguan sa loob ng iyong puso. Akala ko, kapag wala na ang mga pader ng mansyon, malaya na ako. Pero paano ka magiging malaya kung ang bawat tibok ng puso mo ay binabanggit pa rin ang pangalan ng iyong bantay?"

“I already told you, I’m not that fragile. Kaya ko ang sarili ko at kaya kong kalimutan ang bagay—ang taong walang kwenta sa buhay ko.” *** Thank you sa pghihintay ng updates. Another will be updated later. Enjoy!

Nasa malapit lang din sina mama at ang dalawa ko kung kuya kaya when I give them heads up ay dumating naman sila on time. When Meg opened the back of my car, habang nakatalikod sa akin ay doon ko na ako lumuhod sa kan'ya without her knowing all her visitors, her family and my family were all in front of the building and when I started reciting my own composed spoken poetry my tears began to fall. Especially when I managed to utter the question that I have been practicing for the whole night halo-halo na ang nararamdaman ko. Kabado, natatakot, hoping pero masaya.

mahinang sambit ko habang palihim kong kinuyom ang palad ko sa galit—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko. Wala akong trabaho. Wala akong ipon. At ang tanging meron ako ay pride na unti-unting pinupulbos ng gutom, takot, at desperasyon. Pagkauwi sa unit, humarap ako sa basag-basag kong salamin habang tinititigan ang sariling hitsura. Gulo-gulo ang buhok. Namumutla. Malalim ang mga eyebags. Ang dating fresh graduate na may pangarap—ngayon, isa nang babaeng pinagkaitan ng pagkakataon.

Once an Osmeña, always an Osmeña talaga. Ilang oras sa bar, alam ko sa sarili kong lasing na ako. Umiikot na ang mundo ko, tumatawa na ako sa kahit anong sabihin ng mga taong nasa paligid ko. Hindi na ako makatayo. Nakayuko na lang ako sa lamesa at pilit pinapatulog ang sarili. Punyemas these ardent spirits.

You should know, everywhere I go, you're always on my mind, in my heart, in my soul. May binanggit na at last pero may karugtong pa. Father pahingi po pillow at blanket, tulog muna ako.....nagsitawan ulit sila. You're my downfall, you're my muse, my worst distraction, my rhythm, and blues. All of me loves all of you.

I think of you every day tho, tainted as mud clay; Still, I've been waiting for you. Come to me sooner! - Your future wifey.” As usual nag-lipstick ako at inimprinta ko ang aking labi sa papel. Ipinasok ko ito sa itim na sobreng may katitikang ginto. Kumuha lang ako ng sweater para takpan ang manipis na sanding suot ko. Lumabas ako at lumingon sa katapat na pinto, mamaya ko na ilalagay ang poem ko para sa aking dean bebeloves. Tumungo muna ako ng 7-11, malapit lang sa dorm. Nakaipit lang ang buhok ko gamit ang ballpen at nakasuot ako ng mask para hindi ako makilala ng iba. Hindi naman sa feeling famous ah, nag-iingat lang ako baka may makakilala sa akin tas makikita nila ang dami kong binili