روايات وقصص ضمن Poem About Me

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa dami ng tanong na naiwan sa aking isipan. Una, iyong anino na sumusunod kanila Ate. Pangalawa, ang mga salita na iniwan sa akin ng multong anino na sumakabilang mundo na. Pangatlo, ang mga wirdong kinikilos ni Mama. At ang pang huli ay iyong gwapong multo. "May sarili akong buhay pero pinoproblema ko buhay ng iba," hindi makapaniwalang saad ko sa sarili.

"Ang dami mo namang utos. Hindi naman ako si Genie no." Mukha ba akong nasa bote? Hindi ko mapigilan mainis na makita syang ngumingisi pa. I'm just a little bit caught in the middle life is a maze---teka kanta pala iyon.

🎼🎶No, you don't know me well And every little thing only time will tell If you believe the things that I do And we'll see it through Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at hindi ko na napigilan ang pag-uunahan ng mga luha ko ng makita ko ang imahe ng mga magulang kong nakangiti. Masaya sila nanay at tatay para sa akin. Sa muling pagdilat ko sa aking mga mata ang malamlam ngunit luhaan mata ni Calyx ang bumungad sa akin. Ang mga mata niyang akala ko hindi ko na makikita pang muli. 🎶Life can be short or long

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi ako lang talaga, sarili ko lang. Ipinagkait sa akin ng kalagayan ko ang mundong gusto ko— iyong may magmamahal sa akin ng buo, makakasama sa lahat ng bagay. Pero nagpapasalamat ako kasi kahit na ganito ay nakakagawa naman ako ng bagay na maganda at hindi nakakasakit ng taon. I'm not perfect, I have flaws, I have sins and I am mute.

Bakas sa kaniyang boses ang pagpapatawa. "Aasahan ko 'yan, Manong, huh? Una na ako." Ngumiti ako saka tumalikod. Sa puntong iyon, hindi ko na natigil ang ilang pares ng luha. The cold breeze even made it more painful. I glanced above, I wish I could be bright and cheerful as the star. I wish I could still lit up the world when my own was objectively dimmed. "Wala na akong trabaho," I cried even more.

Hindi ko mapigilan ang mapatawa ng mapakla sa aking sarili. Ang saya, hindi ba? Iyon bang minahal ka na nga lang ng palihim, tapos bigla-bigla eh iiwanan ka nalang sa ere at hindi ka man lamang kinausap. Wala man lamang paalam eh! Ang sakit. Tangnang buhay. Napakalupit! Pinaiyak ako ng mas bata sa akin. At estudyante ko pa.

I'm just like the moon, lonesome, doleful but just like the moon, I'm shine bright even with a blanket of darkness. Huminga ako ng malalim, pinuno ng lakas ng loob ang bahag na puso. I fluttered my curly hair nervously kasabay nito ang mariin kong pag pikit nang maulinigan ang dumating na sasakyan. Hinanda ko ang sarili, hinila ang sling bag at hindi na pinasadahan pa ng tingin ang sarili sa salamin. I open the door for him, I was stunned like I always do. Humataw ng husto ang puso ko buhat ng mabungaran ito.

Kakamkamin ko lahat ng kayamanan mo kaya humanda ka. Nakangisi akong humiga sa kama dahil sa mga naiisip ko. Ito lang ang tanging paraan na naiisip ko para maiahon ko ang sarili ko sa puny*tang buhay na 'to. I'm so tired of being poor! Sa sobrang pag-iisip, bumigat ang talukap ng mga mata ko at hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising ako dahil sa ingay ng phone na kanina pa nagri-ring.