Poem About Me Novels & Stories

🎶Napakasaya ko't ikaw ang aking natagpuan Hindi ko alam kung anong papel niya sa buhay ko. Baka kasi siya ang lapis. Biro lang hehehe. Ay, baka kasi isa lang siya sa kabanata ng aking buhay kung saan isa lamang siya sobra o ekstra sa kwento ng aking buhay. 🎶Ngunit hindi ko akalain na may uusbong sa akin 🎶Pigilan man nang pilit aking damdamin

And it's you and me And all of the people And I don't know why I can't keep my eyes off of you ] At ang mas nagpainit lalo sa emosyon ko ay nang pasimple itong sumusulyap sa gawi ko na para bang ang tinutukoy ng kanta ay siya at ako. Na tila ba ay para sa amin ito, na kami ang bida. [ Something about you now I can't quite figure out Everything YOU do is beautiful

“Sa gitna ng luha, may liwanag pa rin Sa bawat sugat, may himig ng paghilom Tuloy ang awit, tuloy ang laban Hanggang sa huli, ako’y lalaban” Nilagay ko yung papel sa harap ko. Huminga ako nang malalim. Kahit mabagal, kahit mahirap, alam kong kaya ko. At habang tinutugtog ko yung chords ng bagong kanta ko, alam kong isa isa kong binubuo ulit ang sarili ko.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

Stone," Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Para bang sa bawat araw na lumilipas, ang pagnanasa na muling maging masaya ay parang isang mahirap na pangarap na hindi ko kayang abutin. Ang mga tawa at tawanan ni Frost ang nagbigay liwanag sa dilim ng aking mundo. Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang mga mata niyang puno ng buhay at pag-asa. "Hindi ko kayang magdusa habang siya ay naroroon," ang sabi ko sa aking sarili.

Curse myself for being me! I will be forever like this! Walang mararating sa buhay. I lost myself as I lost the chance. My only dream was taken away from me. Ang sakit mangarap sa bagay na hindi ko kayang abutin dahil wala akong kakayahan at dahil hindi ako magaling. Pangarap na matagal kong binuo pero nauwi lang sa pagkadismaya at pagkabigo.

At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang liwanag, parang maliit na piraso ng pag-asa na sumilay sa gitna ng dilim. Huminga ako nang malalim, parang binubura ng hangin sa kusina ang bigat sa dibdib ko. Hindi pa rin madali, ngunit may kakaibang kapanatagan. Hindi na ako nag-iisa sa mga pakikipaglaban na ito; may nakakaintindi. May taong alam at nagmamahal sa akin kahit sa pinakadilim na bahagi ng sarili ko. "Mom..." bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough."

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.