Poem About Me Novels & Stories

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

Para bang sa bawat araw na lumilipas, ang pagnanasa na muling maging masaya ay parang isang mahirap na pangarap na hindi ko kayang abutin. Ang mga tawa at tawanan ni Frost ang nagbigay liwanag sa dilim ng aking mundo. Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang mga mata niyang puno ng buhay at pag-asa. "Hindi ko kayang magdusa habang siya ay naroroon," ang sabi ko sa aking sarili.

Curse myself for being me! I will be forever like this! Walang mararating sa buhay. I lost myself as I lost the chance. My only dream was taken away from me. Ang sakit mangarap sa bagay na hindi ko kayang abutin dahil wala akong kakayahan at dahil hindi ako magaling. Pangarap na matagal kong binuo pero nauwi lang sa pagkadismaya at pagkabigo.

At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang liwanag, parang maliit na piraso ng pag-asa na sumilay sa gitna ng dilim. Huminga ako nang malalim, parang binubura ng hangin sa kusina ang bigat sa dibdib ko. Hindi pa rin madali, ngunit may kakaibang kapanatagan. Hindi na ako nag-iisa sa mga pakikipaglaban na ito; may nakakaintindi. May taong alam at nagmamahal sa akin kahit sa pinakadilim na bahagi ng sarili ko. "Mom..." bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough."

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Walang paalam na tinalikuran ko ito. Parang tutulo ang luha ko sa inis. Sa sama ng loob at sa katangahan , na hanggang ngayon ay di ko pa rin alam kung saang panig ako ng mundo nanggaling. Baka galing ako sa planet Jupiter. Ang tatay ko ay si buwan at ang nanay ko ay si araw. Ako talaga si bituin o kaya si Kometa. Ewan ko. Nabubwisit ako. Bakit sa dami ng tao ang makakaharap ko ay Vera rin na katulad ko pwede naman na Vero!

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.” Napatigil ako. Sa dami ng puwedeng isulat, isa lang ang lumabas sa isip ko. Pero hindi ko naisulat ang pangalan niya. Sinulat ko lang: > He taught me that love isn’t about winning. It’s about surviving what remains when everything else breaks. At pagkatapos kong tapusin ‘yon, parang nakahinga ako ng mas malalim kaysa dati. Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita.

"I told you, I'm gray, vicious and cruel, Mi Hermosa. Ito ako sa loob ng napakahabang panahon at walang makakabago sa akin. Hate me all you want, but this is the real me" Naglakad ito papuntang balkonahe. Sinundan ko lang ito ng tingin. Sa iisipin ay hindi ito nagsinungaling sa akin. Gaya ng isang normal na tao may mga parte itong itinatago. At nabigyan ako ng tsansang makilala ito ng nasa probinsya kami. Ngunit tama rin ito, buong buhay niya ay ganuong klaseng tao na siya. Hindi ko iyon makukuha o mababago sa kanya.