Novel & Cerita Poem About Me

Gumaan naman ang kanyang pakiramdam nang malanghap ang malinis at sariwang hangin na bumayo mula sa labas ng dinudungawan niyang ventanilla na siyang parehong hanging bumabagwis saanmang sulok ng bayan ng Sangrevida. Buhay, waring naisip niya. Ang buhay sa bawat buhay. At ito ang nalasap niya sa umagang iyon. Ako ang liwanag ng bayan sa gunawa ng kadiliman. Ako ang liwanag na sisilaw para sa inang bayan. Ako ang apoy na mag-aalab magpakailanman, Ang siyang apoy na patuloy na mag aalab para paliwanagin ang dinilimang kalayaan.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

So no one should feel like they are above me. Inaamin ko na napaka mahiyain kong tao. I am not into showing my self kasi hindi ako confident. But when it comes to this, when it come's to a situation where I felt like I was being underestimated too much. Napupukaw ang dragon na mahimbing lang natutulog sa aking kalooban. No one should mess with me because I can breathe out a fire anytime.

You bring me there. And this is the life to seek: something more. And I want to give to you, give to you more than a love song can give, more than a feeling like this, more than a dim light upon the path you walk, more than my words can explain, more than the falling rain, more than the sun shines upon your lovely face.

Ang gwapo-gwapong lalaki tapos nagpapapansin lang sa katulad ko. "I composed a poem for you. I'm sure you will like it," determinado niyang sabi. Mukhang ngayon niya pa lang ginawa dahil may hawak-hawak pa siyang ballpen na ngayon ay isiniksik niya sa tainga. "Ako ay gwapo Anak ng nanay at tatay ko, Walang makisig na katawan,

Ako, bilang ama nila. Subalit, biglang sumabog ang dilim sa loob ko at pinalibutan ang lahat. Agad akong napamulat at napaatras mula sa sanggol. Suddenly, I saw myself, a younger version, huddled and weeping in some forgotten corner, a picture of despair.

Hindi na lang ang sarili ko. Mabilis na lumipas ang mga araw. Mabilis ding lumaki ang tiyan ko. Napapangiti ako tuwing nararamdaman ko siyang gumagalaw sa loob ng sinapupunan ko. Nawawala ang pagod ko. Pakiramdam ko, ako ang pinakamasayang tao sa buong mundo tuwing sumisipa siya.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Ang babaeng ito ay ibang tao lang — iba ang pangalan, iba ang buhay, at walang koneksyon sa nakaraan ko. At sa ganitong paraan, patuloy ang takbo ng aming mga araw. Magkatrabaho, magkalapit, pero magkaiba pa rin ang aming mundo. Ang katotohanang itinatago ko ay parang apoy na unti-unting gumagapang, pero hangga’t kaya ko, hindi ko ipapakilala ang kanyang anak hangga’t hindi pa handa ang lahat.