Poem About Me Novels & Stories

Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.” Napatigil ako. Sa dami ng puwedeng isulat, isa lang ang lumabas sa isip ko. Pero hindi ko naisulat ang pangalan niya. Sinulat ko lang: > He taught me that love isn’t about winning. It’s about surviving what remains when everything else breaks. At pagkatapos kong tapusin ‘yon, parang nakahinga ako ng mas malalim kaysa dati. Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita.

"I told you, I'm gray, vicious and cruel, Mi Hermosa. Ito ako sa loob ng napakahabang panahon at walang makakabago sa akin. Hate me all you want, but this is the real me" Naglakad ito papuntang balkonahe. Sinundan ko lang ito ng tingin. Sa iisipin ay hindi ito nagsinungaling sa akin. Gaya ng isang normal na tao may mga parte itong itinatago. At nabigyan ako ng tsansang makilala ito ng nasa probinsya kami. Ngunit tama rin ito, buong buhay niya ay ganuong klaseng tao na siya. Hindi ko iyon makukuha o mababago sa kanya.

Gumaan naman ang kanyang pakiramdam nang malanghap ang malinis at sariwang hangin na bumayo mula sa labas ng dinudungawan niyang ventanilla na siyang parehong hanging bumabagwis saanmang sulok ng bayan ng Sangrevida. Buhay, waring naisip niya. Ang buhay sa bawat buhay. At ito ang nalasap niya sa umagang iyon. Ako ang liwanag ng bayan sa gunawa ng kadiliman. Ako ang liwanag na sisilaw para sa inang bayan. Ako ang apoy na mag-aalab magpakailanman, Ang siyang apoy na patuloy na mag aalab para paliwanagin ang dinilimang kalayaan.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

So no one should feel like they are above me. Inaamin ko na napaka mahiyain kong tao. I am not into showing my self kasi hindi ako confident. But when it comes to this, when it come's to a situation where I felt like I was being underestimated too much. Napupukaw ang dragon na mahimbing lang natutulog sa aking kalooban. No one should mess with me because I can breathe out a fire anytime.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Ang babaeng ito ay ibang tao lang — iba ang pangalan, iba ang buhay, at walang koneksyon sa nakaraan ko. At sa ganitong paraan, patuloy ang takbo ng aming mga araw. Magkatrabaho, magkalapit, pero magkaiba pa rin ang aming mundo. Ang katotohanang itinatago ko ay parang apoy na unti-unting gumagapang, pero hangga’t kaya ko, hindi ko ipapakilala ang kanyang anak hangga’t hindi pa handa ang lahat.

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.