Poem About My Self นิยาย & เรื่องราว

Nagkamot muli siya sa noo at bahagya pang pinapawisan. "Manong, ihatid niyo po ako sa ayaw at sa gusto niya." Uminit ang sulok ng aking mga mata. Tumingala ako upang pigilan ang nababadyang patak ng aking luha. I will not compare myself with others' love life. It's not miserable. I know it's special and unique. "Pero hij--" umiling ako. "Parang awa niyo na." I said dragging the word.

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

“Sa gitna ng luha, may liwanag pa rin Sa bawat sugat, may himig ng paghilom Tuloy ang awit, tuloy ang laban Hanggang sa huli, ako’y lalaban” Nilagay ko yung papel sa harap ko. Huminga ako nang malalim. Kahit mabagal, kahit mahirap, alam kong kaya ko. At habang tinutugtog ko yung chords ng bagong kanta ko, alam kong isa isa kong binubuo ulit ang sarili ko.

Ang tahimik ng paligid. Pero sa loob ko… parang may sumisigaw. Hindi ka anak ng Daddy mo. May taong gustong burahin ka sa mundo. Napapikit ako. Masakit. Hindi lang dahil sa nangyayari… kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ko na kilala ang sarili ko. “Hindi ko na alam…” mahina kong bulong sa sarili ko. “Hindi ko na alam kung anong totoo.”

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

Hinawakan ko ang dibdib ko at pabulong kong sinabi sa sarili, “Hindi ako pag-aari ninuman. Hindi ako bagay na pwedeng kunin o sirain.” Tumayo ako at dahan-dahan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Ay pinilit kung mag tungo sa aking maliit na banyo. Kailangan kung maligo upang mahimasmasan kahit pa panu ang aking nararamdaman. Alam kong darating ang araw na makakaalis ako rito hindi bilang biktima kundi bilang babae na marunong lumaban, magmahal muli at bumangon. At sa sandaling iyon habang nakatingin ako sa sarili sa salamin at habang basag man ang tingin ay nanatiling buo ang paninindigan ko.