Poem About My Self Novels & Stories

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Let's move on, self. Here are the lists of what I want to do: List number one: paint naked. I will free myself from everything that burdens and hinders my growth. As I am painting my pain, I will remove everything. I will free myself from self-doubts, regrets, heartaches, and bad memories. What will matter from this day onward is just myself and the little angel. Matapos tuldukan ang sinulat ay namili siya ng kanta mula sa cellphone na palagay niya'y babagay ang ritmo sa ipipinta niya.

Napayuko na lamang ako upang itago ang mukha tsaka pinanood na malaglag ang mga luha sa kamay. "Alam ko naman kung ano lang ako. Alam ko naman na hindi ako kagaya ng ibang babae na matataas ang confidence, magaganda at iyong siguradong karapat-dapat mahalin. You know what, I realized so many things and none of them is positive. Siguro kaya ganoon na lang ako kung iwanan dahil sa pag-iisip ko. I'm an overthinker and I can't do anything but to fight with myself," pahina nang pahina kong turan at pinagsiklop ang mga daliri tsaka pinunasan ang mga luha.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, sa gitna ng mga lihim at banta, pinangako ko sa sarili ko—babaeng may puso ako, pero hindi ako marupok. Kung si Bastian ay multo ng nakaraan… Ako ang apoy ng kasalukuyan. At hindi ako papayag na mawala ang mundong pinaghirapan naming buuin.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

r dahil pinauna Niya naman akong mag bihis, agad agad naman akong nag bihis, at inayus Ang sarili ko. Tiningnan ko Naman Ang sarili ko sa salamin, gusto kung umiyak ng makita ko ang sarili ko na miserable at Hindi alam kung anong gagawin, ayuko na maging ganito ako. " Makakaalis ka dito! Aalis Tayo dito" wika ko Naman habang kinakausap Ang sarili ko. Tumulo Naman Ang luha ko at agad naman itong pinunasan.

Ni hindi ko nga magawang lumabas ngayon dahil ayaw kong makita ako ng ibang tao at kaawaan. Tuluyan na akong napahikbi sa tuwing naiisip kung ano itong katangahang pinagagawa ko sa sarili ko. Hindi ko na kilala ang sarili ko. This is not me. This is not the life I am dreaming. Pero hindi ko magawang kumalas dahil pakiramdam ko, mas ikalulugmok ko kung papayag ako sa kagustuhan ni Zander na makipaghiwalay.

I whispered to myself. Sunod-sunod akong napalunok, "Hindi pa naman huli ang lahat. Ano ngayon kung hulog ka na? Kailangan lang mas hulog siya, and I could still redeem myself and go on with my plans." Mabilis na namutla ang mukha ko nang bumukas ang bathroom pagkaraan lang ng ilang segundo.

"Because for the past six months, I lived in that huge building but I felt like a ghost. I realized that all the money and power in the world mean nothing if I can't look at myself in the mirror because I broke the only person who saw me for who I really am." Lumapit siya sa akin, sapat na para maamoy ko ang ulan at ang pamilyar niyang scent. "Sef, hindi ko inaasahan na mapapatawad mo ako ngayon. O bukas. O sa susunod na taon. Pero hayaan mo akong maging ganito. Hayaan mo akong maging maliit sa paningin mo, dahil doon ko lang nararamdaman na nagiging totoo ako. I don’t want to be the CEO of San Real right now. I just want to be the man who takes care of you."