Poem About My Self นิยาย & เรื่องราว

“Oo, mayaman sila. Oo, magaganda ang damit ko, masarap ang ulam ko araw-araw, maganda ang eskwelahan, marangya ang pamumuhay. Pero kahit kalian, hindi ko naranasang parte ako ng pamilya. Na parte ako ng buhay at mundo nina Mommy at Ate. Dahil sa paningin nila, sampid lang ako sa pamilya at ako ang dahilan ng kanilang malas.” “I’ve been carrying that mindset for years. It caused be to do some shitty things. Malas ako at wala akong ibang dala kundi gulo? Eh ‘di totohanin natin. That’s what I was thinking before. Pero iyon din ang naging hudyat kung bakit lalong lumala ang pagkamuhi nila sa ‘kin.”

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, sa gitna ng mga lihim at banta, pinangako ko sa sarili ko—babaeng may puso ako, pero hindi ako marupok. Kung si Bastian ay multo ng nakaraan… Ako ang apoy ng kasalukuyan. At hindi ako papayag na mawala ang mundong pinaghirapan naming buuin.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

r dahil pinauna Niya naman akong mag bihis, agad agad naman akong nag bihis, at inayus Ang sarili ko. Tiningnan ko Naman Ang sarili ko sa salamin, gusto kung umiyak ng makita ko ang sarili ko na miserable at Hindi alam kung anong gagawin, ayuko na maging ganito ako. " Makakaalis ka dito! Aalis Tayo dito" wika ko Naman habang kinakausap Ang sarili ko. Tumulo Naman Ang luha ko at agad naman itong pinunasan.

Ni hindi ko nga magawang lumabas ngayon dahil ayaw kong makita ako ng ibang tao at kaawaan. Tuluyan na akong napahikbi sa tuwing naiisip kung ano itong katangahang pinagagawa ko sa sarili ko. Hindi ko na kilala ang sarili ko. This is not me. This is not the life I am dreaming. Pero hindi ko magawang kumalas dahil pakiramdam ko, mas ikalulugmok ko kung papayag ako sa kagustuhan ni Zander na makipaghiwalay.

Pero kapag hinawakan mo, wala kang madarama kundi hangin. Alam kong may hangganan ang lahat. Alam kong hindi ako bagay sa mundo niya. Isang gabing nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong kwarto sa mansion, tinitigan ko ang sarili ko. Simple. Ordinaryo. Walang espesyal. “Hindi ka dapat umasa,” sabi ko sa repleksyon ko. Pero ang puso ko, hindi marunong makinig.

I whispered to myself. Sunod-sunod akong napalunok, "Hindi pa naman huli ang lahat. Ano ngayon kung hulog ka na? Kailangan lang mas hulog siya, and I could still redeem myself and go on with my plans." Mabilis na namutla ang mukha ko nang bumukas ang bathroom pagkaraan lang ng ilang segundo.

"Because for the past six months, I lived in that huge building but I felt like a ghost. I realized that all the money and power in the world mean nothing if I can't look at myself in the mirror because I broke the only person who saw me for who I really am." Lumapit siya sa akin, sapat na para maamoy ko ang ulan at ang pamilyar niyang scent. "Sef, hindi ko inaasahan na mapapatawad mo ako ngayon. O bukas. O sa susunod na taon. Pero hayaan mo akong maging ganito. Hayaan mo akong maging maliit sa paningin mo, dahil doon ko lang nararamdaman na nagiging totoo ako. I don’t want to be the CEO of San Real right now. I just want to be the man who takes care of you."

Kahit minsan lang ay hinayaan ko ang sarili ko na lunurin ng emosyon na kahit matagal ko ng pinipigilan ay mas lalo lamang bumagsak ang langit sa akin. Hindi ko parin kayang tanggapin kung anumang aking nalaman. I wasn’t my mother’s child. I was a mistake. I was a sinner. Gusto kong matawa. Kaya pala kahit anong pilit kong maging mabait, o mabuting tao ay palagi parin akong sinusubok. Kasi I was what? A fucking bunga ng isang kasalanan. Tumingila ako, umaasa na may kakampi at hahaplos sa aking balat ngunit wala. Tanging hikbi at paghinga ko lang ang naririnig sa madilim na kwarto.