Poem About My Self の小説・ストーリー

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

Nakaramdam ako ng mga pakiramdam na hindi ko pa kailanman nararamdaman. That's why I let myself burn. Hinayaan ko ang sarili kong matupok ng apoy. Because I am craving for that. I cried my heart out inside my car. At nang bahagya akong kumalma ay doon lang ako nagmaneho paalis. I drove my way back to my penthouse. I am tired to feel this pain for almost everyday. I am so tired to be a robot. I am fine alone.

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever

Umiiyak niyang tugon. Tiniis ko ang aking sariling damdamin. Magpaparaya ako.

muli kong bulong. Hindi na ito tungkol sa hangarin o tawag ng laman—ito na ang pakikipagbuno ko sa kung sino talaga ako. Sa kabila ng aking panalangin at pagsuko, ang halimaw sa loob ko ay nananatili. Hindi ko kayang takasan ang katotohanan. Isa akong halimaw na nagkukubli sa anyo ng isang tao. Nang matapos ang aking kapangahasan, napaupo ako sa malamig na sahig, patuloy na humihikbi.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Ayan kasi kakasigaw ko 'to kagabi! Speaking of kagabi, dumaan muli sa utak ko ang nangyari sa amin kagabi. Gusto kong sampalin ang sarili. Hindi na ako lasing sa mga oras na 'yun pero bakit nagpadala pa rin ako sa mga haplos niya? T*nginang self ka ah. Bilis mong maakit sa kanya.

I am willing and I am wanting it more. “Magsisisi ka sa ginagawa mo, Jacc!” singhal ko sa aking sarili. Hinaplos ko ang aking dibdib. At gamit ang aking kaliwang kamay, nilagay ko sa aking pagkababae iyon. I am not satisfy with my own. Nandito kasi siya sa ‘king harapan.