Poster About National Artist 소설 & 이야기

Dinampot ni Hilda iyong lunch box na ginawa sa kaniya ni Art tapos lumabas na ng bahay. "Actually, hindi ako naniniwala na tama iyong document na binigay sa atin ni Gabriel about kay Art," ani Nari at binaba ang kamay at inilagay sa likod niya. "Same, unang-una normal na netizen lang nakalagay sa documents. Trained mga tao sa city oo pero iyong ganoong mga talent imposible hindi siya ma-recrui," ani ni Khan. Sinabi ni Aoi na masyado bata mukha 'nong Art. Hindi halatang nasa 50s ito or 60s base information nito na nasa office.

Wei sa harapan, ang kanyang kaba ay unti-unting nawala. “Magandang gabi po sa inyong lahat,” simula ni Irish, ang kanyang boses ay matatag. “Ang eksibit na ito ay tungkol sa mga babaeng pintor ng Korea noong dekada nobenta – mga babaeng hindi nabigyan ng sapat na pagkilala noong sila ay nabubuhay pa. Mga babaeng nagpinta hindi para sa pera o katanyagan, kundi dahil sa pagmamahal – sa kanilang pamilya, sa kanilang bansa, sa kanilang sining.”

Magulo ang buhay at maraming issue. Dapat pa maganda lagi ang image mo para makapangbola ka ng mga taong boboto sa 'yo. Hindi ko kaya 'yon kasi aminado akong masama talaga 'yong ugali ko. Hayate Hiroshima Isang sikat na artist na ang forte ay painting at sculpting. Pure Japanese siya at nag-iisang tagapagmana ng negosyo ng pamilya nilang naka-focus sa cultural enterprises.

"Sir Radleigh, ako po ang isa sa mga estudyanteng tinutulungan ng foundation ninyo. Ako po si Anna... ako po 'yung nanalo ng National Gold Award sa Sining noong nakaraang taon. Natatandaan niyo po ba ako?" Tiningnan siya ni Radleigh nang may malamig at walang pakialam na mukha. Ang kaniyang mga mata ay sapat na upang ibigay ang sagot—wala siyang natatandaan. Bakas ang kabiguan kay Anna, ngunit naglakas-loob pa rin siyang iabot ang mga sertipiko. "Nakasama po ang mga gawa ko sa Youth Art Exhibition ngayong taon... Nais ko po sana kayong imbitahan na manood."

Sana pala ay unang buwan pa lang namin ay nagpakain na ako sa kanya. Biro lang siyempre! Dalagang pilipina pa rin, pabebe muna dapat sa una. Ang kaso, papaawat ka pa ba kung ang pinakasikat na artista na ang hihimod sa’yo? Aba ay laban. Kahit walang experience, bawiin nalang sa performance? Ang lakas ng loob ko. Kapag pinasok naman ang t****o niya sa akin ay tiyak iiyak ako. Kinakabahan pa rin ako kahit na sabik akong makuha niya ako.

“Ano ‘to, charity exhibit? Or pity showcase?” Napahinto ako sa pag-scroll. Tuyo agad lalamunan ko. It was a repost of my recent painting. Isa sa mga gawa ko na kasali sa art exhibit ng Ford University. A project I poured myself into for weeks—isang piece na halos hindi ko natapos sa sobrang pagod, pressure, at self-doubt. I poured my soul into that canvas, and now… ito ang caption.

Dulcegara. “Yes po, and thank you because I’m one of the local artists/designers you chose. It's not just about getting my work recognized, but also about being able to help child cancer fighters.” Ngumiti ako at nagbow sakaniya habang siya’y nakangiti ring napabeso sakin.

balita niya agad kaya nagtaka ako. “Bakit po, anong mayroon ngayon doon?” tanong ko habang nagtataka. “Nandito ngayong buong maghapon ang maraming artista, kasama ang sikat na sikat na si Chusan Kang. May shooting sila about dito sa probinsya natin dahil kadulu-duluhan na ito ng Pilipinas,” sabi niya kaya mas nagulat tuloy ako.

“Tinatawag itong ‘Home of Famous Artists.’ Noong 19th–20th century, dito naglalakad at tumatambay ang mga legendary artists tulad nina Picasso, Van Gogh, Monet, Modigliani. Kaya Artists’ Quarter ang tawag sa Montmartre.” Habang nakikinig ako, parang lalo akong na-inlove sa lugar. Ang daming kulay na makikita dito na siyang nagbigay buhay sa lugar na ito. Para siyang therapy sa kaluluwa mo lalo na sa kagaya ko na madalas pagod sa responsibilities, schedules at kung anu-anong iniisip sa buhay. “May live portrait painting din. You can get your portraits done sa ilang minuto. Perfect for souvenir,” sabi pa ng tour guide.

"Kapag ini-report namin ang painting mo mula sa competition na 'yon sa National Association, malalaman at malalaman nila kung original mo 'yon o gawa ng teacher mo! Magiging malinaw ang lahat!" "Tama!" segunda ng ibang mga studyante. "Nardo De Carpio, wala kang hiya! Pinahirapan mo ang idol namin! Natalo siya sa isang katulad mong basura nang walang kalaban-laban!" "Mula ngayon, kalat na ang baho mo sa industriya!" sigaw ng isa pa. "Tapos ka na!" "Gusto mo pang magpinta? Magdusa ka na lang mula ngayon!" dagdag ng mga estudyante.