Proud To Be Pinoy นิยาย & เรื่องราว

Dad ko ay isang hapon. Nabuntis niya si mama noong nasa Japan ito bilang entertainer. Umuwi si Mama na hindi alam na buntis pala siya. Kaya apelyido niya ang gamit ko. Ito na lang na malaki na ako na nakilala ko si Papa. Mayaman si Papa dahil sa sipag at tiyaga. Nagkabalikan na rin sila ni Mama. Kaya si mama paroo't parito sa Japan para alagaan si Papa dahil matanda na rin ito. Speaking of Japan, puwede akong pumunta roon magbakasyon at the same time doon na rin magpalyposuction...

Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas. "Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia. Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.

“Pangalan mo 'yon, gaga!” [Che! Basta umuwi ka na dahil kung hindi, ipapahalay ko sa mga pokpok ang asawa mo. Saka, remember, maraming naghahabol dito dahil pogi at ex-playboy. Sandamakmak ang ex nito na naghahabol pero ikaw itong hinahabol.] Napabuntong-hininga ako. “Alam mo naman kung bakit ako umalis diba?”

anito, "thank you, tito." Ani Mark. "Hijo, from now on call me papa, dad or anything you want to call me. I am so happy today, we have to prepare a simple celebration. ikakasal kayo dito sa argentina. Pagtapos ay uuwi tayo nang pilipinas para sa engrandeng kasalan." Saad nito sa magkasintahan. "papa hindi naman kayo masyadong obvious na mas excited pa kayo kaysa sa akin." natatawang wika ni Joan sa ama.

"How about you? Kumain ka na ba?" Callix sighed deeply and said, "Not yet, babe. Hindi pa ako kumakain dahil nandito pa ako sa meeting namin. Sumaglit akong tawagan ka dahil gusto ko na masiguro na kumain ka na nga ng lunch. Ayaw ko kasi na magpalipas ka ng pagkain mo kaya kumain ka na. Kakain na rin ako mayamaya dahil matatapos na rin naman ang meeting namin."

Napakadami ng nagbago. At inaamin ko lahat ng iyon ay nangyari mula noong umalis ako ng Pilipinas. Hindi man madali sa umpisa, pero nakayanan ko naman. At masasabi kong proud ako sa aking sarili, dahil nagawa kong lampasan ang mga araw at gabi na akala ko ay hindi ko na kakayanin pang magpatuloy. Naging mas matatag na ako ngayon. Naging mas malakas kaysa noon. Wala ng kinakatakutan. Hindi na rin takot na sumugal at magmahal muli, because I can finally say that I moved on.

Ni hindi niya kailanman iyon binanggit sa'kin o inopen-up. This guy is indeed something. Something that I am really proud of, secretly.

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

Simpleng congrats lang ang sinabi niya, pero nakakaiyak na. Lagi ko nang naririnig ang salitang iyon sa ibang bansa. Iba pala ang dating kapag dito mismo sa lugar na kinalakihan ko marinig iyon. 'Yong tipong proud ako. Nakaranas man ako ng pangmamata mula mismo sa pamilya ko at may mga karanasang lalong nagpahina ng loob ko... Heto. Nagtagumpay pa rin ako sa tulong nang mga taong nagtitiwala sa kakayahan ko.