Reine นิยาย & เรื่องราว

“ครับ” “เสร็จยัง” “เสร็จแล้วครับ..เดี๋ยวผมเลือกชุดให้นะครับจะได้ดูเหมาะกับใบหน้าที่แต่ง”กายหยิบชุดกระโปรงโทนออกส้มอ่อนๆที่ชายกระโปรงยาวไปถึงหัวเข่าแต่ข้างหลังแหวกลึกไปถึงเอวทำให้เหมาะสำหรับคนผิวขาวอย่างเธอและรองส้นสูง

ปากเอ่ยถามเสียงนุ่มหูน่าฟัง พลางทอดดวงตาสีสวยมองร่างกระจ้อยร่อยตัวขาวจั๊วะวัยเดือนเศษที่กำลังหลับตาพริ้มดูดนมจากอกผู้เป็นมารดาด้วยสายตารักใคร่อ่อนโยน มือใหญ่คว้าปลายเท้าสีชมพูน้อยๆ เอามาจูบเบาๆ แล้วถึงสอดปลายนิ้วแข็งๆ ใส่ในมือเล็กนั้น และมือน้อยก็รวบกำเอาไว้ แน่นราวกับรู้ว่านี่คือบิดา เจ้าหนูชาคิน วิลเลียมเบอร์ลิซ หรือเรียกสั้นๆ ว่าชาร์เม่ ซึ่งเป็นชื่อที่คุณย่าซาร่าจอมเห่อหลานตั้งให้ เจ้าหนูถอดแบบผู้เป็นบิดาออกมาได้เป๊ะมากๆ ไม่ว่าจะเป็นเค้าหน้า ตลอดจนสีตา สีผม สมกับเป็นเควินจูเนียร์ซะเหลือเกิน

คิ้วโกงเลิกขึ้นเอ่ยถามเพื่อนพี่ชาย แอริน เฮนเดอร์สัน คือน้องสาวคนละแม่ของไคน์ หญิงสาวมีเค้าโครงความสวยเหมือนหญิงสาวตะวันตก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ตัวเล็กได้แม่ที่เป็นคนเอเชียเรียกได้ว่าสวยระดับตัวท็อปเลยทีเดียว ซึ่งตอนนี้เธอทำงานเป็นนางแบบที่พอมีชื่อเสียงในวงการอย ู่บ้าง “ไม่ตามเธอไปดีเหรอคะ” แอรินถามย้ำเมื่อเห็นรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าขับออกไปโดยมีสายตาคมดุไล่ตามหลัง

ราเชนรินไวน์ใส่แก้วก่อนจะยื่นมาให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า อลินตามองไปที่แก้วไวน์ในมือของราเชนนิ่งก่อนจะเอื้อมมือบางไปรับมาถือเอาไว้ ราเชนยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมา

เมื่ออดีตนางก็เป็นคนเดียวที่กล้าออกคำสั่งกับเขาและตอนนี้ก็กลับเป็นนางอีกครั้งที่กล้าออกคำสั่งกับตน “ข้ามีนามว่า ‘อามาร์’ ข้ามิใช่มนุษย์เหมือนเจ้า แต่ข้ามีใจที่เฝ้ารอและปรารถนาเพียงเจ้ามาตลอดพันกว่าปีที่ข้ามีลมหายใจ”

เสียงหวานร้องเรียกหลังจากน้ำหยดสุดท้ายถูกหยาดลงพื้น โลมาลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันหลังไปหายิปโซ แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นที่เธอหันกลับมา เด็กน้อยที่ใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม ชุดเจ้าหญิงสีชมพู ถักผมเปียสองข้าง ทำเอาโลมาสตั้น ทั้งที่เธอเป็นคนถักเปียให้กับมือแท้ๆ ทำไมตอนนี้ถึงรู้ส� �กแบบนี้นะ.. โลมาเธอยืนแข็งทื่อทันทีที่เห็นยิปโซวิ่งเข้าปะทะร่างและสวมกอดเธอ แขนและขาของฉันเหมือนมีคนตรึงเอาไว้ ไม่มีแรงขยับ ฉันมั่นใจว่าฉันนิ่งไปเกือบนาทีที่ไม่ได้กอดยิปโซตอบ พอสติกลับคืนมา.. มือบางๆก็วางที่หัวเล็กๆของเจ้าตัวเล็ก “….”

งชิง ก่อนถึงวันครบรอบร้อยวันของคุณชายน้อยจวนแม่ทัพ ที่จวนแม่ทัพก็ได้แจกจ่ายเทียบเชิญตามธรรมเนียมให้กับเหล่าขุนนางรวมถึงฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮาด้วย งานนี้พวกเขาอยากอวดหลาน ๆ ว่าน่ารักน่าชังมากเพียงใด แน่นอนว่าครอบครัวของหนิงชิงเองก็จะมาเช่นเดียวกัน พวกเขาเ ตรียมของรับขวัญเด็ก ๆ เอาไว้ไม่น้อย ยิ่งกับหนิงกวานแล้ว เขาคิดค้นของเล่นสนุก ๆ ให้หลาน ๆ หลายอย่างเลยทีเดียวในช่วงก่อนหน้าที่จะถึงวันงานเลี้ยงครอบร้อยวัน

อบตัวเธอเท่านั้น ปัทมาภรณ์สวมชุดของวันนี้ที่มีเสื้อสีขาว กระโปรงยีน เธอนึกสนุกขึ้นมาจึงเอามือแกว่งไปที่เมฆหมอกเหล่านั้นราวกับเด็กน้อย แต่จู่ ๆ เมฆหมอกสีขาวที่เคยหมุนไปมาช้าๆ ให้เธอเล่น ก็กลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้าหาเธออย่างรุนแรง ลมพายุพัดจนเธอเ ซถลาล้มลง ฝุ่นตลบอบอวนไปหมด พอลมพายุสงบ ภายในฝุ่นควันกลับปรากฏภาพเงาจางๆของชายคนหนึ่ง “พี่ยุทธ” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากหญิงสาว

เขาบอกไอ้ผาดแล้วดูดบุหรี่ปล่อยควันออกมาแล้วสาวท้าวเดินตรงไปยังตำรวจที่กำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่คลังแสงเดินมาถึงศพของปีแอร์ที่ตอนนี้ตำรวจกำลังดูศพของมันอยู่ “มิสเตอร์คอนแวนต์” หนึ่งนายตำรวจทำความเคารพเขา แม้เขาไม่ได้อยู่ที่สเปนแต่ทุกคนที่นี่รู้จักเขาผู้เป็นราชาแห่ งกาสิโน และราชาแห่งความบาป หากใครคิดจะต่อต้านหรือทรยศมันผู้นั้นต้องจบชีวิตลงและปีแอร์ก็คงเป็นหนึ่งในคนทรยศนั่นเช่นกัน

คงเหลือไว้เพียงพระนางเดินนวยนาดเข้ามาทางเตียงนอนของจ้าวจิ่นหลงด้วยมาดเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ “หลงเอ๋อร์” สุรเสียงทรงอำนาจของฮองเฮาผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดินเอ่ยเรียกโอรสแห่งตนที่กำลังนอนทอดเรือนกายอยู่บนเตียงนอน