Relaxation Captions Novels & Stories

At iyon ang lugar kung saan ako nakakapag relax at nakakapag isip ng tama. Binuksan ko ang shower at nanatili lang doon habang dinadama ang hagod ng malamig na tubig sa katawan ko. I felt the relaxation that I need. I felt the peace and calmness that I badly needed. Kaya ko ba? Kaya ko bang humarap kay Max? I have to be ready. I knew, one day, I should face him to be able to let go of every pain he caused me. To end my agony.

Ang guro na karaniwang nag-eensayo kay Jennifer ay nagbigay ng ilang salita ng pampatibay-loob: "Huwag Kang mag-alala, mag-relax ka lang, kaya mong mag-perform ng maayos." Tumango si Jennifer. Sa mga sandaling iyon, ang underwater photographer ay handa na. Nagsimula ang musika, pinatay ang mga ilaw, at ang malaking screen sa entablado ay sabay-sabay na nag-broadcast ng mga ilaw at anino sa ilalim ng tubig, na maganda at misteryoso. Isang pares ng mga yapak na jade ang nakuhanan ng kamera. Iba ito sa ibang tao na tumalon pababa.

Nawala ang kaba, napalitan ng kasiyahan sa naging usapan namin. Makalipas lamang ang ilang minuto ay sinimulan na ang pictorials. Ang tema ay “Breathe of Summer,” kaya naman puro ngiti, hagod ng buhok, at pa-sway sa hangin ang ginawa namin. Sa bawat click ng camera ay maririnig ang sigaw ni miss Zara, ang professional cameraperson nami for today. “Perfect, Sandra! Hold that pose! Arabelle, look left! Yuna, tilt your chin a little!”

Natatawa pa nitong sabi sa akin. "Ako magrerelax! Paano Jeran ha? Sa tingin mo nakakapag relax itong mga nakikita ko dito sa condo na binigay mo!" Bulyaw ko dito.. "Ngayon pa lang Jeran nanghihina na ang dalawa kong tuhod, nangangatog pa! Ipaalis mo ang mga ito dito! Pasasayawin mona nga ako sa pole ng n*******d pati ba naman itong tantra sofa sex ay gagawin pa natin na may kandila, sinturon, piring at posas. Grabe ka naman, malala na yang kamanyakan mo. Kawawa naman ang inosente kong katawan saiyo!" Bulyaw ko pa dito.

Ani ko na sarcastic siyang nginitian. "I'm tired" Ani nito na agad namang nagtungo sa pwesto ko. " I want to rest my body" ani niya pa na bagsak na naupo sa couch sa tabi ko. Nakasandal si Sir. Adam sa couch habang magka-kross ang braso niya sa dibdib na pikit ang mata,hindi ko maiwasan na mamangha sa angkin nitong itsura, ang ganda ng hugis ng mukha nito na bumagay sa makapal nitong kilay at mahahaba at itim nitong pilik mata bumaba naman ang tingin ko sa natural niyang pulang labi.

Dalawang pictures ang in-upload niya at ang unang photo ko ay 'yong nando'n kami sa ibabaw ng bundok na nakatagilid ang anggulo ko habang tinitingnan ko ang paglubog ng araw. Ang pangalawang picture ay 'yong nakatingala ako sa puno habang nakikita sa likod ko 'yong duck na nakalubog sa lupa. At gaya nga no'ng sabi niya, hindi niya in-expose ang mukha ko. Sa unang picture, hindi naman klaro ang mukha ko dahil nakatagilid naman ako. Sa pangalawang picture naman ay natatakpan ang mukha ko ng mask at wawai hat na may Stell Talavera na naka engraved at naka cursive style. Nilagyan pa niya ng lame na caption na 'With her, I'm at peace'. Sabihin niyo nga na may saltik talaga 'tong taong 'to. Parang

Na siyang nagpalubog ng tuluyan sa natitira kong pag-asa sa kailaliman. Kusa ring bumagsak ang dalawang mugto kong mga mata sa caption niya. 'Soon to be Mrs. Kratts soon!' Simple. Maikli. At nakakakilig na caption iyon para sa ordinaryong taong makakakita dahil ang isang babae, ikakasal na. Pero para sa akin. Para iyong isang punyal na siyang pumatay ng pagmamahal ko kay Tyson ng tuluyan.

Baka nabagot kakahintay kay Beth sa kahit ano pa mang dahilan. She do some proper warm ups. Naisipan ni Beth na bibili ng mga instant noodles sa pinakamalapit na convenience store. Binuksan ni Beth ang pintuan. Diretso ang tingin sa unahan. Sinalubong si Beth nang sariwang pang-gabing hangin. Sinamyo niya ang nakapa-relaxing na paligid. Ipinikit ang mga mata at dahan-dahang napangiti. She then heard something. May tao ang tumikhim. Mabilis na binuksan ni Beth ang mga mata. Ibinaling ang tingin sa kaliwang bahagi. Napaawang ang bibig nang makita kung sino iyon.

Nang mabasa ko ang caption ay napagtanto kong hindi lang umaga ko ang nasira, kundi buong araw. Jazz Morales: “Life is better when you're smiling.” #YourMyGreatestGift

Lagi niya talagang nababasa ang iniisip ko. Ganoon ba ako ka-obvious? "I'm not overthinking." "You are." "I'm not." "You are." "I'm not." Bahagyang gumalaw ang sulok ng labi niya. Aba't napapansin ko lagi ang pagngiti-ngiti niya, ah. Parang nag-e-enjoy siya. Damn. "Relax." Mababa ang boses niya. "Nothing's going to happen." Tumitig siya sa akin.