روايات وقصص ضمن Reminiscing In Tagalog

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

Mas dumami ang mga establishments at may mga ginagawang bagong gusali. "It's my first time to come back here after how many years." his voice broke and I suddenly felt the lump in my throat. " The moment I regained my memory, I went here alone but I ended up crying miserably. I thought kaya ko, kayang kong bumalik dito ng hindi ka kasama pero hindi pala. This place reminded me of you...saang sulok man ako titingin nakikita kita, naririnig ko ang boses mo, ang tawa mo at ang malambing mong tawag sa akin."

Kumakalma na rin ang kanyang paghinga. Ngunit wala ang pag-aalala niya sa kung ano man ang nangyari sa kanyang ngayon. What she’s thinking about are the scenes that flashed inside her head like a broken disc. Mariin niyang pinikit ang mga mata. “Ayos ka na?” “I’m starting to remember something,” she whispered and looked at Angel. “I’m starting to recall the pieces of my past.” Umaliwalas ang mukha ng kaibigan sa narinig. “Talaga? Anong naalala mo?”

ngiting tango niya " Ingat anak! ". ngiting sabi ni Mama " Akala mo naman talaga pupunta sa malayong Lugar...ang dami ng gamit mo..parang hindi kana babalik sa bahay niyo ". salita ng driver ko este ni Dan Syempre diba kapag ikakasal ka..doon kana titira sa bahay ng lalaking mapapangasawa mo? " Psh...malay natin diba?at syempre nakakahiya naman sayo..tas baka magalit ka nanaman kapag sinuot ko yung jogging pants at t-shirt mo ". taray ko sakanya

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

"Saan ka galing? Hala ka! Yari—" "Are you free?" putol ko sa sasabihin niya. "Ha? Bakit?" "Alam mo ba ‘yong Memorial Park sa Baguio? Pumunta ka ro’n." "What?! You mean Memorial... In tagalog, s-sementeryo? Are you there?" "Yeah," tamad na sagot ko. Narinig ko ang pagsinghap niya mula sa kabilang linya. "Ate, sinong—"

Yung luma, mananatiling remembrance na lang namin sa nakaraan. Nagsimula siyang magsalita. Habang tinititigan ko si Janine parang flashback lang ang nangyari sa nakaraan. Parang bumalik pati yung matinding pagmamahak ko sa kanya. Para lang kaming nahimbing sa mahabang panahon at ngayon na magkaharap kami, hawak niya ang daliri kong pagsusuutan ng singsing.

“Wala kang kasalanan.” Napatingin ako sa batang Jasmine. “Bakit alam mo lahat?” Tahimik siya. “Dahil nandoon ako.” “Hindi ko maintindihan.” “Dahil ako ang memory copy.” “Then how can you remember?” “Dahil hindi ako binura.” Napakunot ang noo ko. “Then…” “Lahat ng memories na kinuha sayo…” Itinuro niya ang sarili niya.

"It was probably the moment when the gas Danilo made to erase our memories activated on you." Hindi na ako nakakibo dahil natanto kong posible nga iyon. Azalea's right. Despite the vast memories I recollected tonight, there's still some part I couldn't remember. "And these other two..." tikhim ni Mama ilang sandali sabay angat sa hindi ko maintindihang mensahe.