روايات وقصص ضمن Reminiscing In Tagalog

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

Bahagya siyang ngumiti. "Basta huwag lang ulit maalat." banggit nya saka ngumisi. "Hindi mo pa rin nakakalimutan iyon?" Napailing ako habang natatawa. "One memorable experience." banggit nya sabay parang iginuhit sa hangin ang mga kamay nya sa pagkakasabing 'one memorable.' "One time lang 'yon." depensa ko. "Pero natatandaan ko." Hindi ko napigilang matawa dahil may masasabi talaga sya.

sabi niya at ngumiti "Don't you remember me?" sabi niya "Hindi." sabi ko patuloy lang sa pagkain "Wala kabang childhood best friend na lalaki." sabi niya "Nag tatagalog ka pala." sabi ko at tumango lang siya "Yea." sabi niya at ngumiti "Hmm meron naman pero diko na maalala." sabi ko May best friend talaga ako noon dalawang lalaki pero nong nabangga ako ng isang kotse ay don na nagsimula ang mga bagay na hindi ko na maalala ang mga nakaraan ko.

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika

"Sorry, I just want to wipe your sweat" "Eh, never needed, but still thank you. Peram nalang ako. " Aniko at kinuha ang panyo. Bumaba an tingin ko sa panyo ng may maalala ako. Ah, ‘yung panyo na pinahiram mo sa akin noon, hindi ko na naibigay!" Tumaas ang dalawang kilay niya sa akin at nag-iwas ng tingin. "Sa'yo na ‘yon, remembrance."

tanong niya sa akin. "Woah!! Memories bring back memories bring back you..♪♪♪♪♪" sabay sabay na kanta ng mga tauhan niya. "So, Misis ko naalala mo talaga pala ang nakaraan?" tukso ko sa kanya. "Malamang naalala ko kagaya ng panahon na binalewala mo at sinaktan ang damdamin ko," umiwas siya ng tingin habang sinasabi niya iyon.

Maaga akong nagising para tulungan si Lola sa pagluto ng almusal. Maagang dumating ang mga magsasaka para daw kausapin ang mga bisita ni Nanay. “Manay, sisay a kaiba mong magayun na raraga?”-magsasaka Napatingin ako kay Nanay dahil sa tanong ng isang magsasaka habang nakatingin ito sa ‘akin. Tinatanong n’ya kung sino daw ang kasama ni Nanay na ‘raraga’ it means dalaga ‘magayun’ it means maganda ‘manay’ it means ate ‘sisay’ it means ‘sino’ in Bicol.

Maluha luha pa siya marahil sa sakit. Napangiti naman ako sa huling sinabi nia, pero nandon parin ang pagka guilty, “Ganon ba? Naku sorry sorry Remy, hindi ko talaga sinasadya.” Sincere kung hingi ng tawad sa kanya. Teka teka lang , ano ba kasing nangyari, pasensya na naalimungatan kasi ako, pati yata ulo ko naalog sa pagkakauntog”? “Ay, nakaidlip ka lang naman jan sa kaha then nagka amnesia kana kaagad?”

I don’t know if they are angry or what but their stares bothers me. “Bakit gano’n sila makatingin? Galit ba silang lahat?” Pabulong kong ani kay Raya nang malapit na kami sa upuan. “Nung una naiinis sila syempre ikaw ba naman mang-ghost ng isang klase sa field trip.” Humalakhak siya. “Pero echos lang ‘yang mga ‘yan. ‘Di na ‘yan mga galit kasi nga may emergency nga raw na nangyari sa’yo.”

Memories. "Pati ba naman ikaw, tinatawag na memorya 'yan?" paos na bulong ko, sinubukan ko na ulit pakalmahin ang hininga ko. "Kanina lang, napanaginipan ko na naman ang nakaraan ko. Pero mag-isa lang ako rito sa mansyon... gutom na gutom ako, tapos kumakain ako ng mga panis na pagkain dahil wala na akong nalalasahan. It felt so real, Roigie. Sobrang dumi nun at sobrang bigat sa pakiramdam."