Rizal Life And Works Summary の小説・ストーリー

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Sukat doon ay natandaan na niya ito. "Ah, so, ikaw pala iyon! Naku, ang tagal na nga talaga no'n," naalala na rin niya. Natawa nga siya kasabay ng pagkislap ng pag-asang may makakasama siyang makakauwi ng Rizal. Sana ay ilibre rin siya kagaya ng ginawa niya rito dati. Sa tantiya kasi niya ay kulang ang kaniyang pamasaheng sa totoo lang ay hindi niya maramdaman ang bigat sa kaniyang bulsa.

Medyo boring kasi ito kaya minsan ay hindi ko maiwasan na hindi antokin pag first subject pa lang eh. I wonder kung totoo nga ba na ganun ang nangyari kay Rizal noon. Pero sa totoo lang kung ako ang tatanungin mas prepare ko pa na sa Bonifacio ang maging national hero. Ang dami kasing chismiss dito kay Rizal na medyo hindi kagandahan eh. Anyway ayaw ko ng makialam pa sa bagay na yan. Kung yan ang itinalaga nila ay okay. Basta kanya kanya naman tayo ng opinion at mga gusto sa buhay eh.

Kahit naman wala na kami, gusto ko pa rin itatak sa isip ng anak ko na mahal siya ng ama niya at nasa malayo lang nagtatrabaho. Naalala ko pa nang minsang hanapin ni Raizel ang ama. “Mommy, Daddy?” We were celebrating Raizel’s first birthday sa isang restaurant nang mapatanong siya sa gitna ng kasiyahan. Napatingin sa akin ang buong pamilya ko na parang hinihintay na lang nila na may magtanong kung nasaan nga ba ang asawa ko. “Daddy is busy with his work. Alam mo ba na doctor si Daddy? At kapag doctor, he saves lives, thousands of lives. Love na love tayo ni Daddy, iyon nga lang hindi niya maiwanan ang work niya.”

Interact with nature and learn from it. "Pero iba ako sa 'yo, Rizalyn. I'm a businesswoman. I can't live without my business. My husband is different. I know he's got a lot of mistresses around because I couldn't do my job as a dedicated wife to him. He wants someone to care for him, which I couldn't provide. I'm not a sensible person. I'm an open-minded one. Alam 'yan ni Nestor."

Ipinatong ko na lamang sa dalawa kong tuhod ang mga braso at ang ulo ko. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero hindi na gaya ng kanina. Nalapatan na rin ng paunang lunas ang mga sugat ko sa tuhod. Tulad ng utos ng hari ay pinaliguan at nilinisan na rin ako. Suot ko ngayon ang isang mahaba at kulay puting damit na may bigkis sa bewang. Inayos rin nila ang magulo kong buhok. May iniwan silang tray ng hapunan sa lapag ko, pero hindi ko iyon ginalaw. Wala akong gana kumain. Sino ba namang gaganahan kumain kung alam mong kinabukasan bibitayin ka na, hindi ba? Noong nasa Pilipinas pa ako, I remember how we used to study Philippine History. How Rizal died, and how GomBurZa sacrificed their lives for

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

Papasok na sana siya sa kanyang opisina. Si Tadeo. Tumikwas ang kanyang kilay at pinagmasdan ito. Taas baba ang balikat at halatang hinihingal dahil sa paghabol sa kanya. "Rizal?" kuwa'y tanong niya. Agad naman itong umiling. "Ta-Tadeo po." "Oh? Akala ko balak mong maging buhay na pambansang bayani ng Pilipinas dahil sa pagtayo mo sa mga taong naaapi," sarkasimong sagot niya.

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Natuto siya sa kanya hindi lang tungkol sa pagluluto, kundi tungkol sa buhay, tungkol sa pagtitiyaga, tungkol sa kahalagahan ng kabaitan at compassion. Lumipas ang mga buwan. Malayo sa glamorous yung buhay ni Lia sa Manila, pero honest. Nagtatrabaho siya nang husto, nag-iipon siya ng makakaya niya, at unti-unti niyang sinimulan na muling itayo yung buhay niya. Iniisip pa rin niya si Rafael, si Vivian, si Baguio. Pero yung mga alaala, naglalaho, nagiging hindi gaanong masakit, parang malayo na lang na panaginip.