Rose With Dripping Blood Novels & Stories

Isang masakit na salita na tanging tumatak sa utak niya. Di na umimik si Brent tumakbo siya palabas ng dining room. Dumaan sa sala at dinampot ang susi ng kotse. Dali-dali siyang sumakay sa kotse niya at pinatakbo ito upang maghanap ng malapit na hospital sa bayan. Ramdam niya ang hapdi ng dibdib bunga ng paso mula sa mainit na tubig na tinapon nito, dumudugo ang kanang kamay niya ngunit di na niya ito pinansin. Huminto siya saglit sa tabi ng kalsada ng makalayo na siya mula sa bahay. Hinubad ang suot na damit at nakita niyang namumula na ng husto ang dibdib niya hanggang tiyan. Nagkaroon na rin ito ng blister sanhi ng paso. His right hand too continue bleeding but what makes him feel so dep

Not right now, not this time, not like this. She forced herself to open her eyes and watch as the moon slowly change its color into the color of the blood. “Ah... finally!” she exclaimed in the middle of her gasps. She could hear her bones cracking as she tried to move one of her arms after a while. It was so painful, but she forced herself to endure it. She wanted to feel every bit of the pain. Iniunat niya ang kaniyang mga braso, pagkatapos ay ang kaniyang mga binti, leeg at balikat. Sa wakas ay nakadama siya ng ginhawa.

Ngunit naputol iyon nang malakas na suminghap si Caridad kaya’t napabaling ang aming atensyon sa kaniya. “Aguy! Aguy! Aguy! Nag-nose blessing ako!” bulalas ni Caridad habang nakatitig sa kamay na mayro’ng bahid ng dugo. Ngunit patuloy ang pagtulo ng dugo nito at pumapatak na sa damit dahil nakayuko siya. Señora Jiarah gasped loudly. “Oh my! Her nose is bleeding!”

"Lahat bagay sa'yo, lalo na ako." "Hindi tayo tao, bagay tayo." "Narinig ko na ang mga iyan," pambabara ko naman sa kaniya. Napapagod na akong umirap at ikutan siya ng mga mata. Masakit pa man din ang mga mata ko dahil napuyat ako kagabi. "Aanhin ko pa ang damo..." "Kung patay na ang kabayo?" dugtong ni Ate Rose.

inihagis niya ang kahon ng pulang rosas na pinamitas niya sa garden ng kaibigan na si Camille. "Malas na rosas! Malas!!" hindi pa siya nakuntento at pinaghahampas pa niya ang kahon na kinalalagyan ng rosas sa backseat ng kan'yang kotse. Isang eskandalosong busina ang naka-agaw ng atensyon ni Reina. Nanlamig ang kan'yang talampakan at nanigas siya sa kan'yang kinauupuan. Hindi niya alam ang gagawin kung kakabigin ba niya ang manebela, iaatras ang sasakyan o iaabante ito.

Chapter 4 Tumama ang ashtray sa noo ni Bella dahilan para pumutok iyon. Kahit anong pigil niya, hindi niya nagawang hindi mapasigaw sa sobrang sakit. Naramdaman niya ang matinding pagkahilo. Sa sobrang hilo ay tuluyan siyang nahulog mula sa kanyang upuan at bumagsak sa sahig. Bright red blood gushed out through her fingers like a stream.

Sa aking pagkakatinik, hindi ko nagawang pitasin ang rosas at sa halip ay aking tiningnan ang nagdurugo kong kamay. Dumaloy ang dugo mula sa aking dalawang daliri. Kakulay ito ng rosas. Dahan-dahan itong dumadaloy mula sa aking daliri mula sa sugat na dulot ng tinik. Di kalauna’y bumalik ang dumaloy na dugo ko pabalik sa sugat sa aking dalawang daliri. Pagkabalik ng dugo sa sugat ay humilom bigla ang sugat na para bang hindi man ako natinikan.

Ito ay pagod na may pinoprotektahan. Sa kabilang banda, si Mariel ay nagtatanim. Ang kanyang mga kamay ay puno ng lupa. Bawat butas na ginagawa niya ay para sa isang bagong halaman. Naalala niya ang kanyang mga kamay na puno ng dugo, sinusubukang itigil ang pagdurugo mula sa mga sugat na hindi na kayang gamutin. Ngayon, ang kanyang mga kamay ay nagbibigay-buhay. Ang mga crimson na rosas ay ang kanyang sagot sa lahat ng pulang nakita niya sa digmaan. Ito ay pulang simbolo ng pag-ibig, hindi ng kamatayan.

Red, fresh blood was dripping all over the floor. "Mommy, masakit po ba? Hihipan ko po para mawala ang sakit, please don't cry," umiiyak na pakiusap ni Raica, halos madurog ang puso ng bata nang makita ang sugatan at duguang kamay ng ina. Mabilis siyang hinila ni Caroline para yakapin nang napakahigpit, ignoring the blood staining both of their clothes.

Yumuko siya at sinubukan niyang pumitas ulit ng bulaklak. “Aray!” Binawi niya ang kaniyang kamay at nakita nila ni Abionna paano sumirit ang dugo niya sa talulot ng puting rosas. “Lila!” “W-Wala ito,” aniya subalit biglang nagdulot ng takot sa kaniya ang dugo niyang sinalo ng puting rosas. Pumeke siya ng ngiti at ipinunas sa suot niyang kamiseta ang hintuturo niyang nasugatan sa tinik ng rosas.