روايات وقصص ضمن Sa Kuko Ng Liwanag

[Kataleia’s POV] Nagulantang akong talaga nang biglang lumiwanag ang paligid pagbukas ng pinto. “Don’t look,” bulong nya pagpaling nya sa mukha ko paharap sa kanya nang mapalingon ako sa likuran ko kung saan nagmumula ang liwanag. “Fuck!” Narinig kong mura nya nang malakas.

Ang kasunduang iwaksi sa buong mundo ang mga bampira. Hindi ko kilala ng lubusan si Solana, ang Liwanag ng Araw. Ang pagkakaalam ko lamang sa kanya ay ang pagiging isang mangkukulam niya at ang pagtatag niya noon sa kapatirang Sinag Araw. Hindi ko alam kung bakit ganuon na lamang siya kagalit sa mga bampira. Ngunit, kahit hindi ko man gaano kakilala ito, ang nagpapatibay naman sa aming samahan, ay ang nag iisa at parehong hangarin naming puksain ang mga bampira.

"If you want to talk to me, buksan mo muna 'yong ibang ilaw." Awtomatiko naman akong napatingin sa kisame. Anong problema sa ilaw? Ayos lang naman 'yong liwanag nito. Hindi naman madilim. Nakikita naman namin ang isa't-isa. Sakto lang dahil hindi rin naman masyadong maliwanag. "Gusto ko maliwanag na maliwanag ang paligid. Baka mamaya may makakita sa'tin tapos isumbong tayo sa kuya mo." Sunod nitong saad.

“Bakit daw?” “Kasi raw, kahit gaano kadilim ang gabi, laging may liwanag.” Huminga nang malalim si Ella. “At kahit hindi natin laging nakikita, nariyan lang ang buwan at bituin, tulad ng mga bagay na mahalaga sa atin—minsan hindi natin napapansin, pero nariyan lang sila.” Hindi sumagot si Rico, sa halip, marahan niyang hinawakan ang mukha ng asawa at itinapat ang noo nito sa kanyang noo.

Nahiga si Lilo sa platapormang bato. Hinubad niya ang kanyang pantulog at ipinakita ang kanyang perpektong kurba sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang liwanag ng buwan ay kumislap sa kanyang katawan at lumikha ng magandang halo. Isinara niya ang kanyang mga mata habang itinaas ang kanyang kamay para tamasahin ang paliligo sa ilalim ng buwan.

I'm not really that strong and cold Natalia that they've know. Marupok ako.Yan ang totoo. I am weak,I am breakable and I'm not strong. Tinignan ko ang buwan na magandang lumiliwanag sa langit. The moon.. Sebe's my moon before. My light in the dark. He guided me,to make and choose the right way. He lighten the right path for me. But in the end ,iiwan din pala ako. Kapag nasa liwanag na ako.

Sandali, brutal pa rin pa nga ba s'ya? Nakapatay na ang ilaw dito sa sala at night light na lang ang nagbibigay liwanag dito pero malayo iyon sa puwesto ni Aivan. Dahil sa liwanag mula sa buwan kaya ko nakikita ang mukha n'ya ngayon. Ang makapal n'yang mga kilay na may perpektong kurba, ang mga pilikmata nito na bagamat nakapikit s'ya ay nakikita ko pa rin ang kakapalan, dahil din sa sinag ng buwan kaya kakaiba ang dating ng aristrokatikong ilong nito at maging ang kan'yang mapupulang labi.

Natawa pa nga siya ng mahina dahil sa naging reaksyon ko. “Ayaw kong masyadong maliwanag ang kuwarto. Masakit sa tama. T’yaka nakabukas pa naman ang mga lampshades kaya sapat pa ang liwanag para makita mo ang mga bagay-bagay sa paligid. Pwede mo pang ipagpatuloy ang pagbabasa.” Aniya saka unti-unting lumapit sa kama.

--- --- --- --- Lumapit siya sa gitna ng silid. --- --- --- At hinawakan ang lumang libro. --- --- --- Biglang nagliwanag ang mga pahina. --- --- --- Hindi ito liwanag ng kapangyarihan. --- --- --- Kundi liwanag ng alaala. --- --- --- --- "Panahon na para makita mo." Sabi niya. --- --- --- "Ano?" --- --- --- "Ang araw na pinili mong kalimutan." --- ---

Nasa squatters area sila nakatira at iyon lamang ang kaya nilang mag-ina. Sa pagsindi ni Toni ng kandila ay muling kumalat ang liwanag sa paligid. Hindi man kasing liwanag gaya ng sa kapitabahay nila na may sariling kuryente ay sapat na iyon para sa kanya.