Sakit Sa Mata At Ulo Novels & Stories

tanong ni Kiana sa doctor. "Sorry pero hindi lang panlalabo ng mata ang maaring maapiktohan sa iyong ama. Ang panlalabo ng mga mata niya ay isa lamang sa kumplikasyon at sign na malala na ang tumor na tumubo sa ulo niya dahil sa iniinum na maling gamot."

Napamulat ako nang tumama ang sinag ng araw sa mga mata ko. Sobrang bigat ng aking pakiramdam na tila tatrangkasuhin ako. Maliban doon ay masakit din ang buong katawan ko lalo na ang pang-ibabang bahagi. Teka! Nanlaki na lamang ang mga mata ko at napaupo nang may maalala. Ngunit kaagad naman akong napakislot nang bigla namang kumirot ang aking ulo.

Batuhin ba naman niya ako ng unan sa mukha tapos sobrang ingay kay aga-aga, lalo tuloy na sumasakit ang ulo ko. "Bibitiwan kita pero puwede kumalma ka naman? Ang sakit mo sa ulo at sa tainga. Ang sakit na nga ng ulo ko sa kalasingan ay dumadagdag ka pa na walang tigil sa pagbubunganga at kasisigaw."

Napahawak ako sa uluhan ko dahil sa sobrang tindi ng pananakit nito. "Ahhh!" Parang naipon lahat ng sakit ko papunta sa ulo. Hindi ko napansin ang paglalabasan ng mga likido galing sa mata ko. Ang sakit. Parang may nagpupukpok ng ulo ko. "Mara, baby, it's okay. I'm here." Naramdaman ko ang paghalik niya sa noo ko pero hindi iyon dahilan para mawala ang sakit sa ulo ko. Napakapit ako sa kamay niya dahil hindi ko alam kung saan ako kakapit at makakakapit.

Nagising ako na sobrang bigat at sakit ng ulo. Dahan-dahan kong itinaas ang isang kamay at napasapo sa gilid ng tila mabibiyak kong ulo. Diniin ko ang dulo ng daliri sa sintido at marahang menasahe habang nanatiling nakapikit ang mga mata ko. “Aw…” d***g ko. Ilang segundong hindi nag-function ang utak ko at ang pananakit ng ulo ko lang ang iniinda ko.

Nagkamalay si Aera sa gitna ng matinding sakit ng ulo. May pumipintig na kirot sa kanyang batok, at ang nananatiling masangsang na amoy ng kemikal sa kanyang ilong at bibig ay nagpabaliktad sa kanyang sikmura. Pilit niyang iminulat ang kanyang mga mata. Malabo ang paningin niya noong una bago ito dahan-dahang luminaw.

Parang nadadaganan ang dibdib ko sa sobrang bigat nito at tila mahirap din tuloy huminga. Umupo ako sa kama at kumunot ang noo dahil sa dami ng sakit na naramdaman ko sa katawan. Sakit sa ulo dahil wala na naman akong ginawa kundi ang umiyak, sakit sa likuran dahil sa buong oras na nakahiga ako ay yakap yakap lang ang sarili, hapdi sa mga mata dahil sa sobrang pag-iyak.

Hirap na hirap siyang nagbukas ng mga mata at sinipat ang paligid. Namamaga ang talukap ng kaniyang kanang mata. Namamanhid na ang buo niyang katawan sa sobrang sakit at may likido ring tumutulo sa mukha niya. Hinuha niya ay sarili niyang dugo iyon. Nakatali ang mga kamay niya sa likod ng upuan habang sa mga paa naman ng upuan nakatali ang pareho niyang binti.

CLAUDIA AURORA... Nagising s'ya na parang binabarina ang ulo dahil sa sobrang sakit. Napangiwi s'ya habang nakakunot ang noo at mariin na nakapikit ang mga mata ng sumigid ang sakit sa kan'yang sintido.

Simula nang maaksidente ako, hindi na talaga nawawala ang sakit ng ulo ko, at minsan ay lumalabo ang paningin ko. Minsan na akong nagpatingin. Sabi ng doktor, may problema raw sa mata ko—posibleng dahil sa maliliit na bubog na tumama noong umalis ako ng Pilipinas at dumating sa London. Pagkatapos kong manganak kay Xandie, ilang beses na rin akong naoperahan sa mata. Pero simula noon, parang lalo lang lumalala—palabo nang palabo ang paningin ko at mas madalas na ang sakit.