Scary Ghosts Novels & Stories

tili ko ng bigla ulit sumulpot yung multo at halos lumabas na Ang kaluluwa ko dahil sa pesteng sound effects na nanggugulat. Maluha luha ko syang tiningnan at napalabi ng makita ko syang humahalakhak na parang aswang."l-look at your face." tumawa silang tatlo dahil sakin."gosh mom your afraid to ghost Po pala." singit din ni ulan na ikinasimangot ko. Hmp it's not that I'm afraid naman ehh...

Subalit hindi naitago ng kaniyang mga mata ang pagmamadali. Sa tulong ng ghost token, kahit ang ordinaryong tao ay magagawang igalaw ang Nine Mainland at ang Ghost World nang walang pangingialam ng underworld army. Kung mayroon lamang ghost token si Skylar sa kaniyang mga armas ay hindi na mawari pa ang kaguluhang idudulot niya. Maaaring hindi siya mapipigilan mag-isa ng Queen of Death na si Ileana, pero ibig sabihin nito ay hindi na maisisikreto pa ni Skylar ang pagkakaroon niya ng fiend soul.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

pananakot na bulong ko. Nakangiwing umatras ako sa kanya nang nagpakawala ito nang napakalakas na sigaw. Kahit ang kasambahay na kasama ko dito sa sala ay napangiwi din. "Oh my gosh!! Ate Sophia!..." gulat na saad nito ".. I thought that was a ghost!" I laughed, "A ghost? Ilaria, ghost are not real" Ngumuso ito, "Pero nakakita ako ng ghost kahapon habang naglalakad ako pabalik sa room ko"

Siguro ay guni-guni ko lamang iyon bago ako nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan, pero nakaka-dalawang hakbang pa lamang ako, ay muli akong napahinto. I felt something truly strange. Goosebumps crawled up my skin. Mabilis akong napalingon at bakas na ang takot sa mga mata ko. Muli kong inilibot ang mga mata sa paligid pero wala naman akong nakita. No ghost at all. Wala naman akong naramdaman na ganito sa ilang araw na narito kami... unlike tonight. It felt like a ghost was starting to make its move.

Kinuha ko ang baril niya at tinutok sa mukha niya. “Wag! Please maawa ka.” Hindi na maitsura ang mukha nito sa dami ng dugo. Basag ang nguso. Yung ngusong nagsabing kanya si Ningning. “Please Phantom nagbibiro lang Kami. We know you. You are the Midnight Phantom. You are the Ghost, please maaw—” “You know me yet you are scared of me?” I held his head backwards letting him face me. While the tip of the gun is pointed in his head.

Unti unti na rin naman siyang pinagpapawisan. "I am not afraid of ghost!" Pagdidiin ni Winston. "Weh? Hindi nga? Itong bahay niyo, sobrang laki. Ang sabi nila, kapag malaki daw ang bahay at wala halos tao, malamang sa malamang, may iba kayong makakasamang nakatira rito. Mga elemento na hindi nakikita." Nanlaki ang mga mata ni Winston. "Sh*t! Is that true?!" He finally creeped out.

Mabilis akong tumayo para sumilip sa bintana. “Xi, tara. Tignan mo.” Lumapit si Xian at tumabi sa akin para sumilip din. Tahimik naming pinagmasdan ang ilang tao sa ibaba na naglalakad. They’re really creeping me out, para silang mga zombie.