Scary Ghosts Novels & Stories

Nagkakaroon pa ako ng kaunting lakas ng loob na patuloy tumira roon dahil malapit sa akin ‘yung magkapatid at gusto nila ng kasama. Titignan ko na lang mamaya pagkauwi ko kung ano ang mood nila. “Good morning.” Napatalon ako sa gulat dahil sa biglaang pagtabi sa akin ni Nico. Boses niya pa lang ang naririnig ko ngunit alam kong siya na ‘yun. “Why do you look so scared? You saw a ghost?” “Ikaw ang ghost.” Nakangiwing saad ko. “What? Why?”

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Halos pagitnaan na nila ako at hindi na ako makapag-isip ng matino dahil sa takot. Lumiko ako at ganon din ang kanilang ginawa. Kapag naman lilipat ako ng side na lalakadan, ganon din ang kanilang gagawin. Hindi ko sila mamukhaan dahil may mga mask silang suot. Ang baho rin nila kahit medyo malayo pa ang agwat nila sa akin.

Napapa-iling niyang tinitigan ang dalaga nang matulala ito sa banda niya at bago pa siya maka-gawa ng maling bagay ay dumiretso na siya sa loob ng kaniyang kotse at tuluyang umalis. * * * * * ART WAS watching a movie while slouching lazily in his sofa, horror ang naroon dahil gusto niyang malimutan ang mga nakita niya. But even after the ghost appeared in the scene, chase the characters and scare them, even if their screams are starting to deafen his ear, he still can't divert his freaking attention to something else.

Masyado kaming malapit sa isat-isa at sapat na yon na magkaroon ng demonyo sa likod naming dalawa at batukan kami para maghalikan ang aming mga labi. Ramdam ko ang mahina at mabagal na mabigat na hiningang unti-unti nyang pinapakawalan. Napangisi ako dahil may epekto pala sa kanya ang gantong kalapit namin sa isat-isa.

Kung maayos lang ang elevator sa baba ay baka kanina pa ako sa 4rt floor. Nang makarating ako sa 4rt floor, sumalubong sa akin ang isang signage na may scary fonts na nakasulat na Horror booth na nakalagay sa taas ng itim na kurtina. May dark neon lights pa ito sa bawat gilid ng signage. Napansin ko rin ang isang mannequin na grim reaper at witches sa kanang bahagi at dalawang namang skeleton at tatlong zombie sa kabila. Kung anu-ano pang mga bagay ang nakapalibot sa atmosphere sa booth na ‘to.

Sobra yung pangamba ang nararamdaman niya ngayon, in fact nanginginig na siya. “Sam, it’s alright. Don’t be afraid! We’re here.” Unti unti siyang huminahon. Nanatili kami sa ganoong posisyon hanggang sa bumalik sa normal ang paghinga niya. “I saw a ghost, Andrea.” Sabi niya. “Where?” Tanong ko. “In the supermarket.” Simpleng sagot niya. “A bad ghost?” “A good one.” Mahinahon niyang sabi. Nagtaka ako sa sagot niya. Nagtatako ako kung bakit ganoon ang reaction niya kanina kung hindi naman ito masama gaya ng inasaahan ko.

Mausok din kasi at lubak-lubak ang daan, dagdag pa na mga tambay at mukhang adik ang mga tao sa madadaanan. And since I am no longer afraid, kahit mag-isa ako at nakakatakot sa madilim na daan, I find my way home—na agad kong pinagsisihan. Sa masikip at madilim na daan, may mga d***g na umaalingawngaw sa pagitan ng pader ng mga nagtataasan na building. I’m not afraid to die, but I am afraid of ghosts! Babalik sana ako sa pinanggalingan nang biglang mag-brownout.

“No, stupid Amara, ghosts don’t speak English... – or are they?” Tila isang timang na sabi niya pa saka nag palinga-linga, ang kanyang takot ay agad napalitan ng pangungunot ng noo nang mayamaya pa ay marinig niya ang mahinang tawa nito. “Wow, I didn’t know you are this scared yet you have the audacity to walk here alone.” Natatawa pa ring sabi ng tinig, Amara didn’t need to guess who it was anymore, she rolled her eyes and refused to look for him.

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.