Scary Mask Novels & Stories

Dahil sa katahimikang iyon, biglang narinig ng lahat ang mahinang tunog ng mga paa na humihila sa buhangin na dahan-dahang papalapit sa kanila! Lumingon ang lahat sa pasukan at silang lahat ay nakatitig sa nakakatakot at mahabang pigura na unti-unting lumalapit! Natakot ang ilang mga babae kaya sumigaw silang lahat! Gayunpaman, napagtanto nila na ito ay isang binata lamang na nakasuot ng maskara at cap, "Ikaw... Muntikan na kaming mamatay sa takot dahil sayo!"

It's a perfect match for a beautiful girl like her. ...Well, if her good looks completely reflect her inner beauty I won't say anymore. But no, she's a scary violent monster wearing a woman's skin and that scares me. Suot-suot ko na ulit ang ang facemask ko. This time it's a white with black ribbon design on it. It's a hundred percent cotton for convenience's sake. I'm wearing this all the time. This is how I usually look in all of my endeavors outside the walls of my home. That is because I have this weird reputation around the neighborhood because of my famous face and despicable background.

Namumula ang buong mukha niya at namamaga na ang kanyang mga mata. Naghilamus siya para kahit papano maibsan ang pamamaga ng mga ito. Ganoon na lamang ang takot ni Bree nang bigla na lamang may lalakeng naka-face mask na lumitaw sa likod niya. Hindi niya maaninag ang mukha nito dahil may suot itong baseball cap. Bree was about to shout for help when he grabbed her throat and mouth. Tinakpan nito ang bibig niya para hindi siya makasigaw at ang isang braso nito ay sumakal sa leeg niya.

Hinawi ko ang tuwalya. Isang silk gold tassel mask. Napakunot ang noo ko. Hinawakan ko ito. Ang manipis nitong tela... ang disenyo... Isang boses ng babaean, ang boses ko, ang biglang sumigaw sa loob ng utak ko “Wala akong maramdaman, Rhamesis... I was trembling in disgust!” Umatras ako, nabitawan ang maskara sa sahig. “Kikay? Anong nangyari?”

I inhaled and exhaled harshly. " Elora..." nilingon ko si Marcus ng tawagin niya ako. Hawak nito sa kamay ang isang maskara. It's a laced Venetian mask with feather's arranged to look like a flower on the side. It is also in black. He leaned forward to me to tie it around my head. Napapikit ako. Ang tungki ng ilong niya tumatama sa pisngi ko. Nang magdilat ako ay suot ko na ang mask habang siya naman ang nagsusuot ng kanya. Our masks looks identical. Wala lang feather ang sa kanya.

Sa bawat hakbang niya, parang unti-unting nawawala ang mundo sa likod niya. Napansin ni Mira ang mga taong naglalakad ay lahat ay may suot na mask. Hindi pang-party na mask sa mga masquerade ball. Hindi yung katulad sa mga carnival. May mga mask na tila hayop. May mukhang diyos. May mga mukhang walang ekspresyon. Lahat magkakaiba, pero iisa ang pakiramdam na dala, ito'y parang isang laro ng kapangyarihan at panganib.

Sinabi pa ng mga ito sa kanya ang tungkol sa tight security ng owner ng unit kaya ni isa roon ay walang nakakakilala sa kanya. Sebastian sighed and stood up. Nang dumako ang tingin niya sa closet ay nangunot ang noo niya nang makita niya ang tila isang mata. Kinakabahan man ay mabilis niyang tiningnan iyon, only to see a skin mask! “What the hell is this…” He muttered as he investigated the mask.

Suot ang maikling palda na na halos kita na ang aking hita ay agad ko iyon inayos bago bitbitin ang tray. Hindi ako sanay sa nakasabit sa aking mata lalo na't nangangati ito. Ang lahat kasi sa amin ay kailangan may suot na itim na maskara na parang masquerade mask na sinasabi ni Jona. Hindi naman ako masiyadong nailang o nahiya dahil walang makakakilala sa akin dito.

It seems they are lucky to face me, today. My cloak is hiding me. I decided to put on some cloak earlier. This one is really special. "Who are you?" The guy in the right side asked me. He got the carving of number five on the side of his mask. Their eyes can be only seen. Damn... they have voice changer too. "I think that's Grim Reaper the one they are talking about, 5th." Humarap ako sa kanila dahilan upang ang mga tingin nila ay lumipat sa akin.

“Dahil kapag nalaman ko ang totoo… hindi na kita pakakawalan. Hindi na kita papayagang umalis. Kahit kailan.” Tumingin ako sa kanya. Sa mata niya ay may galit na. May pagnanasa pa rin. At may takot—takot na hindi niya inaasahan na mararamdaman. Ngumiti ako nang bahagya. “Subukan mo,” sagot ko. “Pero tandaan mo, Thorne… hindi lang ikaw ang may maskara dito.” At nang bitawan niya ako, lumakad ako palabas ng kwarto. Ang singsing sa daliri ko ay biglang lumamig.