Scary Mask Novels & Stories

Tinanggap niya ito pero hindi siya kumilos mula sa kinatatayuan. Napansin kong nakasuot siya ng sumbrerong itim, black mask, jacket na may hoodie at simpleng maong na pantalon. "Sorry ulit." Dahil sa cap at mask, nahirapan akong makita ang mukha niya, pero napansin ko ang mahabang pilat na parang bakas ng kalmot sa kaniyang kanang mata. "Watch where you're going."

Kakaalis lang ng kausap niya, and so he was alone now. A smirk crept onto my lips. The mask only covered half of his face. It was dark and sculpted, tracing sharp lines over his eyes and cheek. It didn’t soften him. If anything, it made him look more dangerous and mysterious. Kaya lang ay kilala ko siya at hindi ako natatakot. He was dressed in black, simple and severe, blending into the shadows while somehow still standing out. Well, at least for me. Kasi karamihan naman sa mga lalaki dito ay naka-itim.

Parang ginawa para manira ng buhay at mangwasak ng puso ng kababaihan. Mula sa matangos niyang ilong, hanggang sa matalim niyang panga at mga matang kahit malamig tingnan, kaya ka pa ring titigan na para bang ikaw lang ang tao sa buong mundo. “Mask,” simpleng sabi niya. Agad lumapit si Arabella dala ang dalawang eleganteng mask. Iyong kay Ark matte black na may dark silver details habang iyong para sa akin naman ay black and gold, delicately designed with tiny crystals around the edges.

isang masarap na pandesal siguro. Napangisi ako ng wala sa oras. Gaga ka, Seina! What are you thinking ha? I scanned his face, he's wearing a golden mask, V-shape jawline and red kissable lips. But his lips doesn't caught my attention. A seductive smile formed on my lips when I saw desire and wants crossed on his eyes.

mahina ngunit malinaw ang boses niya, “…allow me to show you who truly stands behind this mask.” Sabay, dahan-dahan niyang tinaas ang kamay at inalis ang maskara mula sa kanyang mukha. Sa isang iglap—bumungad sa lahat ang mapupungay na mata, ang pamilyar na ngiti, at ang matapang na mukha ni Alyssa Ann Ramirez. “WHAT?!” sigaw ng ilan mula sa crowd. May mga napahawak pa sa bibig, ang iba nama’y nagsipag-click ng camera nang sabay-sabay.

Diretso ang tindig, kontrolado ang hakbang, parang sanay na sanay sa atensyon ng crowd. May suot itong mask na hindi buong takip, kundi half-mask na may disenyo ng ibong-dagat na may mahahabang balahibo sa gilid. Tanging ang matigas na panga at manipis na linya ng labi ang malinaw na kita. May kakaibang bigat ang presensya niya. Kahit walang ginagawa, kusa nang umiwas ang mga taong nadadaanan niya.

Si Frank ay tila natulos sa kinatatayuan at hindi malaman-laman kung ano nga ba ang dapat na sabihin. "Baka kasi kailangan mo nang tulong. I can lend you my hand." Ngumiti si Frank. Mas lalong nadedepina ang pangungunot ng noo ni Beth. Napaghahalataang napipilitan lamang ito. Frank almost wanted to disappear out of his disbelief and expectation. "I am just helping you out. Okay, okay! Nasaan ba ang room number mo?" Tanong ni Frank kay Beth kahit na nalaman na nito ang eksaktong numero nang kwarto ni Beth. Hindi muling sumagot si Beth. Tinititigan ang lalaki nang mariin. Bigla-bigla na lamang itong sumusulpot na tila kabute. Beth give Frank a warning look. Mabilis ni Frank na ibinaba ang mga

I am still wearing the curly wig at may makapal na make-up sa mata at mapang-akit na pulang lipstick na aking pinahid sa aking lips. Kinuha ko na ang maliit na black clutch bag at ang mask at nagtungo na sa sasakyan. Pinuri naman ako ni Mang Damian sa aking hitsura at nagpasalamat ako sa kanya. Tahimik naming binaybay ang daan patungo sa venue ng gaganaping masquerade ball. Samutsaring emosyon ang aking nararamdaman. Excited at the same time kinakabahan sa maaring maganap sa party.

Lahat ng mga ito ay nakasuot ng kalahating maskara katulad ng laging suot ni Tristan, ngunit iba-iba ang mga hayop na suot nitong mga ito. At iba-iba ang mga hugis ng bibig, may mga nakangiti, nakangiwi, tumatawa, at may isang diretso. Tanging ang babaeng na ang pangalan ay Julia ay nakahawak lamang ang maskarang raccoon niya na may stick sa gilid. “Grabe ka naman, cousin! You won't even greet me properly? I'm only here once a blue moon, and this is the only greeting I get from my most favorite cousin?”

Paulit-ulit siyang sinisipa ni Henry. Hindi alam ni Henry na ang dahilan kung bakit siya sinundan ng mahigpit ni Slayer ay dahil sa maskara na ibinigay niya sa kanya. Itinago ng maskara ang deformed na mukha ni Slayer, kaya hindi na siya pinagtatawanan ng iba. Ang maskara ay nakatulong sa kanya na makaramdam na siya ay isang ordinaryong tao. Kung sinira ni Henry ang maskara, maaaring may resulta na hindi niya akalain!