Short Story About A Student Mga Nobela at Kwento

Ang kanyang pagpasok sa kolehiyo ay isang malaking hakbang, isang paalala na ang aming mga anak ay unti-unting lumilipad mula sa pugad. Si Sophie naman, na ngayon ay pumapasok na sa isang prestihiyosong unibersidad, ay naging isang matalinong dalaga, puno ng empatiya at pagnanais na makatulong sa iba. Ang kanyang karanasan kay Victoria ay nagtulak sa kanya na mag-aral ng psychology, na may layuning maging isang child psychologist. Naging inspirasyon siya sa marami, ang kanyang kuwento ay isang testamento sa paglabas ng liwanag mula sa kadiliman. Madalas siyang umuwi tuwing weekend, at ang kanyang mga kuwento tungkol sa buhay sa unibersidad ay laging puno ng sigla at mga bagong ideya.

dagdag pa nito. "Paano ka nakapag aral sa eskwelahan na yon? " curious na tanong n'ya. "Kumuha ako ng scholarship at nakapasa. Naging full scholar ako dahil mataas ang nakuha kong marka, kaya ako nakapasok. Pero parang pinagsisihan ko din na nangarap akong makapag aral sa magandang eskwelahan. Wala namang magandang nangyari sa akin doon. Puro pangungutya at panlalaiit ang napala ko sa mga estudyante," naiiyak na kwento nito sa kan'ya.

Lalo na ng mga readers ko. Naalala ko tuloy ‘yung batang student na nag-uusap sa loob ng flower shop ni Ivy habang bumibili ng bulaklak para sa teacher nila. Isa sila sa mga readers ko na ngayon, baka gulat na gulat kasi ako ang author ng mga novel na pinagkakaabalahan nila. Ang nakakatakot nito ay baka dayuhin nila ako bigla sa flower shop ni Ivy.

Hindi niya maiwasang mamula, kahit alam niyang biro lang iyon. Ngunit sa kabila ng pagkabigla, may kakaibang kiliti sa kanyang dibdib. Pamilyar siya sa ganoong klaseng nobela, at ang ideya na ang kanilang kwento ni Theodore ay kasing pareha ng mga nababasa niya sa mga kwento. Habang naglalakad pabalik sa classroom, hindi niya mapigilang haplusin ang larawan ni Theodore, at ang lihim na ngiti ay nanatili sa kanyang mga labi.

Napakalakas at nakakatawa ang kanyang tawa. Johnny's POV What about these two who even beat the balloon by over -floating, I was the one who volunteered to buy food on the canteen. Because Coffee doesn’t want to go down. Sabrina and I did the same to avoid the echoing frogs of students at this university. Mga echoserang chismoso at chismosang palakang estudyante. Galing sa mayayamang pamilya kung mangalap ng chismiss para di pinalaki ng tama. Gigil nyo beauty ko!

Hindi lang iyon, dahil kahit ang mga admin ng school ay parang takot sa kanya. I still remember that one incident in our third year. A scholarship student accused one of his friends of academic dishonesty. A week later, that student transferred to another university. No explanation. No investigation. Just gone. People whispered about his family pulling strings, but no one dared to say it outright.

naibulalas ko at tumakbo palapit sa kan'ya. Pinasadahan niya ako ng tingin, "Bakit nandito ka ngayon, ha? Oras ng klase." Napakamot sintido ako, "Mahabang kwento." Sagot ko at sumabau sa kan'yang paglalakad. "Mahabang kwento o ayaw mo lang ikwento?" tanong niya at natawa ako ng mahina. Pero napalitan din iyon ng buntong hininga matapos ng iilang segundo. "Wala na akong scholarship."

Nalaman ko ang dahilan na nakatira lang sila sa bahay ng tito niya at tinulungan sila nito na laking ipinagpapasalamat ni Miss Flor sa kabaitan ng kapatid ng Mama niya, sinikap niyang magpatuloy sa pag-aaral na hindi na hihingi pa ng tulong sa tito niya kaya naghanap siya ng paaralan na makakapag-aral siya ng libre kasi may scholarship. Kailanman ay hindi pa ako naging intirisado sa buhay ng ibang tao lalo na sa mga istudyante ko, dalawang taon na akong nagtuturo at halos daan-daan na ang bilang ng mga istudyanteng naturuan ko ngunit kahit isa man sa mga iyon hindi ko nalaman ang mga kuwento ng buhay at tanging mga pangalan lang ng mga ito ang alam ko. Pero ngayong nalaman ko ang kwento ni M

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Napaluha ang baklang estudyante dahil sa sakit ng suntok na kanyang natanggap at naging sanhi din ito upang dumaloy ang dugo sa gilid ng kanyang labi. Tutumba sana siyang muli sa lupa ngunit hindi ito hinayaan ng lalaking nagtayo sa kanya. "wag ka munang mahiga, di pa kami tapos sayo, gusto mo pa atang maging sleeping beauty diyan sa lupa eh" saad naman ng isa pang estudyante na inihahanda ang kamao nito para suntukin din ang tila naging lantang gulay na, na estudyanteng pinagtutulungan nila.