Short Teacher Quotes Novels & Stories

bati niya, pero ramdam ko sa mga mata niya na parang sinusuri ang bawat kilos ko. “Marami lang kailangang tapusin, Ma’am,” sagot ko, pinipilit maging kalmado. Ngumiti siya—ngiting may tinatago, ngiting parang alam na niya na may alam na rin ako. “Ay, oo nga pala. Ingat ka, ha? Minsan kasi, may mga bagay tayong hindi aakalaing napapansin ng iba. Tandaan mo, maliliit lang ang mundo ng mga teachers.”

O hindi lang talaga siya magaling na teacher? "Ayaw mong magseryoso sa pag-aaral," nakasimangot niyang sabi. "Kung ano-ano ang iniisip mo." Pinaglaruan ko ang mga daliri ko. Tinablan tuloy ako ng hiya. "Ganito na lang. Sa bawat maling sagot mo, may matatanggap kang parusa." "Craig!" Nakakatakot talaga siyang teacher. "Magseryoso ka kasi..."

“Hmm, oo. Pero kita naman, ikaw ‘yung may malaking ambag. Ang bilis mo mag-solve kanina. Kahit ‘yung ibang guro, humanga.” Namula nang bahagya si Syrel, bahagyang yumuko. “Ah… talaga po?” “Oo naman,” sagot niya, sabay tawa nang mahina. “Sabi nga nung isang teacher, ‘yung estudyanteng tahimik daw, siya pa ‘yung magaling.’”

Habang nagtuturo ang teacher, bulong niya sa sarili: "Ang kyut mo talaga, Marky. Sana ligawan mo na lang ako para 'di ko na mapakialaman si Kuya at ang gf niyang nagliliyab ang kiffy," sabi niya habang pilit na tinatakpan ang ngiting hindi mawala-wala. "Class, get one-half sheet of pad paper dahil may surprise quiz tayo sa Math!" boses ng guro na parang sirang plaka ng kapalaran.

Pero sa aming lahat din, si Glen ang paborito ng mga guro– paboritong utusan dahil maliban sa masipag ay hindi siya umaayaw. Sabi nga ng guro namin sa EPP, kung hindi raw mabait ito ay baka hindi makapasa. But for me, Glen was suited on Bruce Lee's quote, "Knowledge will give you power, but good character will give you respect." And we do not know, baka sa lahat na narito sa loob ng apat na sulok ng silid ay siya pa ang yayaman sa amin.

Sinusubok talaga ang pagiging ulirang guro niya. Ilang araw nang absent ang isa sa kaniyang estudyante. Hindi sumasagot sa tawag at hindi rin nagre-reply sa messages niya. At bilang adviser ay hindi siya mapakali. Kilala niya ang mga estudyante niya at ramdam niyang may problema ang bata. Kaya heto siya ngayon, tinutupad ang saying na “My Teacher, My Hero”. Kahit sinusubok ng panahon ay pinilit pa rin niyang puntahan ang address na nasa student records.

"Bakit po kayo ganyan? Bilang teacher, bakit hindi niyo sinusunod ang sarili niyong mga patakaran?" "Sa tingin mo, ano ang sasabihin ko?" tanong ni Elara. "Akala ko po gagaya kayo sa ibang teachers, yung sinesermunan ako ng mga matatayog na prinsipyo. Yung tipong, 'walang kinabukasan kapag hindi nag-aral,' o 'kung tulog ka sa klase ngayon, magkakargador ka sa construction site pagkalipas ng sampung taon.' Yung mga sasabihing kapag hindi mo natiis ang hirap ng pag-aaral, titiis ka sa hirap ng buhay, blah blah blah… tapos pipilitin mo akong mag-aral."

Tumungin ito ng malalim sa estudyanteng maghampas sana sa kaniya ng niya. Muli pang nagsalita si Zhaine. " Ito pagkakatandaan ninyo. Mga duwag lang ang may hawak ng ganito. Bakit, para ipanakot sa akin o sinusubukan ninyo ako. P'wede naman, kung gusto n'yo magkasubukan tayo. Handa ako. Hindi ako easy na teacher para mapasunod ninyo't mapaalis sa classroom na ito. So, Shall we start our lessons?" –sabi nito, bumalik na sa blackboard para umpisahan ang lesson nila.

Terror ka kapag naging teacher panigurado. "Hindi, 'no!" Pagtanggi ko. "Bata ang hilig ko, hindi ako magtuturo sa highschool. Gusto ko sa grade school lang at kahit sa primary pa." "So after Miss President, there will be Ma'am Rox." Mas lumaki ang ngiti n'ya at sumulyap saakin. Maging ako ay napangiti rin sa itinawag n'ya saakin. "Aabangan kong maging teacher ka. I know you will be successful someday." Aniya. "Naniniwala ako sa pangarap mo at gusto kong nasa tabi mo ako habang tinutupad mo iyon isa-isa."

“Kahit hindi pa ganoon katagal mula noong nagsimula kang magturo dito, malinaw na makikita ko na ang lahat ng ibang guro at mag‑aaral ay lubos na nagmamahal at gumagalang sa iyo. Napakaganda ng iyong pangalan at reputasyon sa loob ng pamantasan na ‘to!” Dahan‑dahang umiling nang bahagya si Theodore habang nakangiti rin, walang kahit katiting na pagmamalaki o pagyayabang sa kanyang kilos at itsura. Ang kanyang boses ay nanatiling malambot, mapagkumbaba, at puno ng paggalang habang siya ay sumasagot. "Thank you so much for your kind words… I’m simply doing what I should, and what is my duty as a teacher.” mahinahon niyang ipinaliwanag.