Struggle In Life In Tagalog Novels & Stories

Parang hindi mo ramdam na mapapagod ka sa ginagawa mo. "Sooobrang proud, Kriesha. Like, super blessed... After all the struggles I went through, they're worth fighting for. I was so proud myself too for not giving up, dahil heto ako ngayon. Living a life with my family na noon pinangarap ko lang..."

His eyes are sincere and almost begging. "I've struggled a lot to learn Math at kahit manipulated ang papers ko rito, totoo naman lahat ng mga itinuturo ko." Naudlot ang kanyang balak na pag-iyak. Pinunasan niya ang luha sa pisngi at tumango. Ngumiti siya. "I see. Kung sana sinabi mo iyan kay Dad, for sure mauunawaan ka noon at hindi ka pipilitin pang umuwi." Tumayo siya at inayos ang damit. "I guess, I'll tell Bruce and Maya that we're going home."

Hagulgol na wari’y nagmumula sa ilang beses na paglapat ng latigo sa katawan. Hagulgol na wari’y pinapahirapan. Hagulgol na unang beses niyang narinig mula sa kanyang ina. “H-Hindi ko kakayanin kung mangyayari ’yon, Lazarus. Hindi ko kaya.” Naging hungkag ang kapaligiran mula sa bigkas ng mga salita. Nanatiling tangis lamang ng ginang ang bumubuhay sa tahimik na paligid.

Dahil kung nasasaktan ang babaeng mahal niya, mas matindi ang sakit na dulot niyon sa kaniya. “At ngayon, muli ko silang napanaginipan. Humihingi sila ng tulong sa akin. Subalit, alam ko namang mahirap ang gagawin kong ito. Hindi ko alam kung saang lumapalop ng Pilipinas ko hahanapin ang mga taong iyon. Hindi ko rin alam kung paano ko ba sila ipaghihiganti— kung paano ko sila mabibigyan ng hustisya. Alam kong iyon lang ang makapagpapatahimik sa kanila ngunit, paano nga ba? Wala akong kakayahan— kulang ang aking kaalaman. Sa islang ito lang umikot ang buong buhay ko. Ni minsan ay hindi ako nakatapak sa lungsod. Umalis man ako, pero sa kabilang isla lang kung saan ako nag-aral ng sekundarya. K

Cool off a nicer way for breakup, split up or whatever that people used pag makikipag hiwalay. Naiwan ako sa Wild Life Park nang nag-iisa and crying to my heart content, wala na akong pakialam sa mga taong nakatingin sa akin, the hell I care with them sobrang sakit ang nararamdaman ko nang mga oras na iyon so wala silang paki kung magngangawa ako dito.

I tried to use g****e for guide pero hindi ko pa rin makuha. Paulit-ulit kong inaral, pero palagi kong nasusunog, hindi rin sakto ang timpla ng ilan dahil may maalat, matabang, matamis, may hindi ko malaman. I scratch my head violently as I breathed out. Nag-search pa ako sa phone ko at binasa ang naroroon pilit kinakabisa at iniintindi ng makaamoy akong nasusunog. Nang tingnan ko'y nag-aapoy na ang ibabaw ng kawali. I was trying to make a steak!

Ang babaeng 'yon, nakikita kong kahit nahihirapan siya ay patuloy pa rin niyang sinusubukan at patuloy na lumalaban sa hamon ng buhay. Gano'n naman talaga dito sa mundo. Sabi nga nila, God trust us, that's why we have a lot of struggles in life. Nang makuha ko na ang isang box na naglalaman ng tatlong coffee ay naglakad na ako papalabas. Ngunit nahagip ng mga mata ko ang area kung saan may mga dyaryo. It's not about the news paper I saw. It's about who is in the headline.

Makakaya ko ba talaga siyang makita na nakakulong? Pero paano naman ako? All my life I have struggled para maitaguyod ang sarili nang mag-isa. I am barely holding on. At ngayong nasa hindi mabuting kalagayan si Francis, paano ko ito kakayaning lahat? I turned to the man in front of me. Marahas kong pinunasan ang luha at matapang siyang hinarap. Surely there's another way out of this situation. Makikiusap ako, luluhod kung maaari.

tanong ko sa kaniya kaya napatango siya. “That’s right. Hindi talaga lahat pare-pareho ng antas ng pamumuhay kahit na pareho lang naman ang effort na ginagawa. ‘Yong iba patapon-tapom lang din ng perang mayroon sila.” Humalakhak pa siya sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang sumang-ayon doon. She’s right about it. Mayroong waldas na lang nang waldas ng perang mayroon sila while some are struggling real hard to be able to have it.

Hindi ganito kahirap ang buhay nila. Pagod na siya, hindi na rin niya naasikaso ang dapat niyang ipasa sa school.Sobrang laki ng problema niya na halos lumuha na lang siya ng dugo. Nakauwi siya ng tahimik, hindi na rin siya kumain dahil wala rin silang ulam.Huminga siya ng malalim bago binuksan ang wallet niya. Labing pitong libong piso ang perang naipon niya, sobrang laki pa ng kulang para kahit makalahati man lang sila.