Takot Sa Sariling Multo Meaning นิยาย & เรื่องราว

B-baka nakakalimutan mo na multo na ako! For the third time, he laughed. AGAIN. ''Silly. Akala ko, kapag multo, alam lahat. Slow ka rin pala. BWAHAHAHA!'' pang- aasar n'ya. ''Alam mo? Ang dami mong akala.'' inis na sabi ko. ''Akala is much better than paratang—'' ''Oo na!'' pasigaw na putol ko sa sasabihin n'ya. ''Pwede ba? Maghanda ka na lang. May party ka mamaya, 'di ba?''

Multo iyon ni Rico at hindi siya maaaring magkamali. Medyo nag-alinlangan pa si Valentina sa pagpasok niya sa kaniyang kwarto. May takot pa rin siya sa dibdib. Malay ba niya kung kahit umaga ay nagpapakita pa rin ang multo. Noon ay hindi siya naniniwala sa mga ganoon ngunit nang siya na mismo ang nakaranas at nakakita ay nabali na ang kaniyang paniniwala. Siya na ang makakapagsabi na tunay ang multo!

Wala masyadong kapit-bahay, nasa gitna na yata ito ng gubat. "Nakakatakot naman dito.W-wala bang multo dito puro puno ang paligid." "Merong multo dito." "Huh? Saan?" tanong ko at hinahanap kung asan ang multo "Katabi ko ang multo." Psh! >________< "Hehehe wala.Walang multo dito, aswang lang."

“Multo!” Napasigaw ang babae nang makita siyang umupo. “Nakakita ka na ba ng ganito kaguwapong multo?” mura ni Anton. “Hindi ka multo?” Nag-aalangan siyang tumingin dito. “Kanina hindi ka talaga humihinga!” Ikaw ang hindi humihinga! Nagpapanggap lang ako! Pinunasan ni Anton ang dugo sa ilong at iniunat ang kamay. “Bayad.”

Sinalakay siya ng boltaheng kaba, dahilan para matigilan siya at hindi makapagsalita. "Bakit parang nakakita ka ng multo? Sinasabi ko pa lang na alam ko ang sikreto mo and I'm not spill it out yet," anito kasabay ng pagngiti nito na tila ba hinuhuli siya sa kaniyang reaction.

Kaagad niya namang inayos ang sarili saka nagsalita. "Multo? Hindi! Bakit naman ako matatakot sa multo hindi naman sila nakakatakot mas matakot ka sa buhay." Mas lalong nangunot ang noo nito sa mga sinasabi niya. Bata pala ito at hindi gaano naitindihan kung ano mang sasabihing mo sa kanila. "At bakit po?" "Nagugutom na ako.. hindi kapa gutom?" Pag-iba niya ng usapan.

Wika naman ng isa. “Handa akong magbayad ng multa sa ginawang kong pag-trespass. Kahit doble pa o triple. Wala naman akong ginawang masama dito. Wala naman akong ninakaw o sinira sa property niyo.” Napailing ang lalaking kausap ko kanina. “Ang mga tao nga naman talaga. Tsk! Akala nila, kaya nilang makuha ang lahat sa ngalan ng pera.”

"Magkano ulet hottorn---" "Ten Million, fucker." I answered boredly. Para lang matapos. Hindi ko rin kasi alam kung magkano ba ang ibabayad ko sa mga 'to. Akala ko pa nga libre to dahil sa 'utang na loob' nila sa akin. Pero segurista pala ang mga gago. Sana pala siningil ko din sila noon sa pirma ko. "Hala! Ten Million? Hindi man ganyan yan ang usapan uy! Ang kunat mo naman, Hottorn--"

Tinignan ko siya nang masama. “HIndi ako mahirap! Anong tingin mo sa akin, mukhang pera?!” Taràntado ’tong taong ’to ah! Nakaka-offend, ha! “3 million a month.” “Kahit lakihan mo pa ang sahod, ayoko.” “Fine. 5 million.” “Hindi mabibili ang diplomang pinaghirapan ko kaya tigilan mo ako.” Hinilot niya ang sentido, tila nauubos na rin ang pasensya sa akin.

“Lalo na ngayon na gising na ang mga multo ng nakaraan. I’m just protecting you.” “Protecting me? O pinoprotektahan ang sarili mo?” ang mga salitang iyon ay kamangmangan kong binitiwan sa isip ko, pero pinilit kong kontrolin ang dila ko. Nagbaba ako ng tingin at tumango nang marahan.