Teacher Day Quotes Mga Nobela at Kwento

“Kahit hindi pa ganoon katagal mula noong nagsimula kang magturo dito, malinaw na makikita ko na ang lahat ng ibang guro at mag‑aaral ay lubos na nagmamahal at gumagalang sa iyo. Napakaganda ng iyong pangalan at reputasyon sa loob ng pamantasan na ‘to!” Dahan‑dahang umiling nang bahagya si Theodore habang nakangiti rin, walang kahit katiting na pagmamalaki o pagyayabang sa kanyang kilos at itsura. Ang kanyang boses ay nanatiling malambot, mapagkumbaba, at puno ng paggalang habang siya ay sumasagot. "Thank you so much for your kind words… I’m simply doing what I should, and what is my duty as a teacher.” mahinahon niyang ipinaliwanag.

Kaya naman, ngumiti ako ng tipid ngunit napangiwi lang dahil hindi man lang siya ngumiti pabalik. Kailanman ay hindi ko talaga mahuhulaan kung kailan niya gustong ngumiti o hindi. Nasa harapan lang kami ng classroom at hindi ko talaga maiwasang mapaisip kung ano ang sasabihin niya. “Ms. Alvarez, You’ve been my student since junior high school. And I’m very aware that you’re a smart and responsible student.” So? “Pero lahat ng mga subject teachers niyo ay may sinasabi sa akin tungkol sa ‘yo.”

Tanong ko pa rito. "Terror home room teacher namin yun sa education. Akala mo laging mag dalaw araw-araw eh ang alam namin menopause na yun." Sagot naman nito sa akin na ikinatawa ko naman. Alam ko na meron talagang mga ganun na teacher na hindi mo maintindihan ang ugali. May terror na ewan dahil ganun din naman sa dating pinapasukan ko. "Ganyan talaga, may teacher din ako dati na konting pagkakamali lang eh drop out kaagad ang sinasabi." Saad ko naman rito.

Nang mula sa kanyang likuran, napansin niya ang babaeng kausap ng dalawang guro sa pinto ng isang classroom. "Salamat sa pagdalaw, Kelly. Kahit graduated ka na rito, hindi mo pa rin nalilimutan ang magaganda mong mga teacher!" "Thanks din sa pa-pizza, Kelly. Sa uulitin! Hahaha!" "Hayaan n'yo po kapag may free time ako, dadalaw ulit ako rito. Thanks din sa pag-assist sa docs na kailangan ko, mga Ma'am! Hihihi!" "Okey lang iyon. Good luck sa bago mong work. Nawa'y mapagaling ng karisma mo ang mga maysakit sa mental institute!"

Humalukipkip na akong tumingin sa kanya. "Maaga pa naman ah," "Yung bilin ni Kuya, baka maagang uuwi ang mga bata. May pasok pa sila bukas sa paaralan. Teacher's Day, magpapakain yata sila Tito bukas doon. At wala akong pasok sa work kaya sasamahan ko ang mga anak ko. May kailangan pa kasi kaming ibalot na mga regalo," paliwanag ko.

bati niya, pero ramdam ko sa mga mata niya na parang sinusuri ang bawat kilos ko. “Marami lang kailangang tapusin, Ma’am,” sagot ko, pinipilit maging kalmado. Ngumiti siya—ngiting may tinatago, ngiting parang alam na niya na may alam na rin ako. “Ay, oo nga pala. Ingat ka, ha? Minsan kasi, may mga bagay tayong hindi aakalaing napapansin ng iba. Tandaan mo, maliliit lang ang mundo ng mga teachers.”

Naiintindihan naman niya siguro ang sinabi ni Teacher, dapat hindi na niya sinabi iyon. Kaya nga sinabing ‘I’m no longer your teacher,’ kainis! “Yeah,” Sagot ni Teacher Lelouch, “Nag-resign na ‘ko as a teacher and as a principal of this school,” Dagdag pa niya sa amin na naging dahilan upang mag-iyakan ang mga kaklase ko. Aking ikinagulat ang naging desisyon niya, hindi pwede ‘to!

“Lalaki siyang mabuting bata dahil mabuti kang ina at maganda ka magpangaral. Believe your self and your son.” “Sana nga, Kaleed.” Pagdating namin ay sinalubong kami ng teacher ng anak ko. “Mabuti ay nakahabol kayo, ma’am. Nasa loob sila.” “Pasensya na kung pinaghintay ko sayo. Nasiraan kasi ako.” Hingi ko ng pasensya sa mga ito. “Naku wala ‘yon. Sabi nga ng mister mo baka na-traffic ka lang.” may ngiting sabi nito.

“There will come a time, Ceila, when you will find the balance. Hindi kailangang ngayon. You don’t need to pressure yourself. Teaching will always be there, waiting for you. The university is open, but more importantly, your calling will always remain. Once a teacher, always a teacher.” Napayuko ako, hinaplos ang aking tiyan na bahagyang kumilos. Parang sumang-ayon ang anak ko sa sinabi niya. “Maybe you are right, Ma’am. Siguro sa tamang panahon, kapag mas maayos na ang lahat, kapag ligtas na ang pamilya ko… I will stand in front of my students again.”

Tahimik akong nakikinig, sinusubukan ding buuin ang sagot ko sa isipan ko. "Akira Quezon?" Tawag ni Ma’am Castillo. "What are your thoughts?" Nagulat ako, pero agad kong inayos ang sarili ko. "Understanding human behavior is important for teachers because it helps us respond to the needs of our students," sagot ko nang may kumpiyansa. "When we understand their emotions and behavior, we can adjust our teaching methods to ensure they learn effectively. It also allows us to build stronger connections with them."