Teaching Is A Noblest Profession Novels & Stories

Nais kong ipakita sa kaniya at pati na rin sa buong mundo na kahit ako ay isang mababang tao lamang, nagpupursige pa rin akong matuto. “Hey! If you are thinking that I am proud of you because of the things youʼve done, you are wrong! You are still an uneducated person on my two eyes!” Lihim na lamang akong napatawa dahil nakikita at nararamdaman ko kung gaano siya namangha sa ginawa kong pag-aaral. Well, Naniel became my professional professor who taught me from the first place. “Naiintindihan ko, Mr. Villaruel,” masaya kong komento sa kaniya.

“Gusto kong turuan ang mga bata ng mga bagay na makakatulong sa kanila at sa mundo!” “Siyempre naman, anak,” sagot ni Seraphina Jr., yumakap sa kanya. “Ang pagtuturo ay isa sa pinakamahalagang trabaho sa mundo — dahil ikaw ay nagbubukas ng mga pintuan ng kinabukasan para sa mga bata.”

Isa sa mga speaker ay isang dating scholar na ngayon ay nagtatrabaho bilang teacher sa kanyang sariling bayan. “Kung wala ang foundation,” sabi ng guro sa entablado, “hindi ako magkakaroon ng pagkakataong mag-aral.” Tumingin siya sa audience kung saan nakaupo sina Samuel at Aurora. “Ang pinakamahalaga sa lahat,” dagdag niya, “ay hindi lamang ang tulong na ibinigay nila—kundi ang halimbawa na ipinakita nila.”

Aray ah tinamaan ako, minsan ganyan ako eh pero kahit pa minadali ang gawain ay maganda ang gawa ko, ‘di kasi ako bobo may katamarang taglay nga lang minsan. “As my previous profesor, what do you think is your first and second job?” random na tanong ko habang naghi-highlight ng lectures sa Asian studies. “The first job of a teacher is to make students fall in love with the subject and the second is to make them a better person because education is not just about teaching theories and giving exams, it’s not about academics all the time..” “Tama na sana eh, kaso mali ka sa pangalawa,” tugon ko habang dinidikit ang sticky note sa taas ng pahina ng binabasa ko.

anito. Hindi ko alam kung anong pumasok sa kokote niya at sinabi niya ‘yon sa teacher namin. Not to mention, but sir Anton is one of the best math teachers in the university, so it is impossible for him to give an problem that would make him unprofessional.

Tahimik akong nakikinig, sinusubukan ding buuin ang sagot ko sa isipan ko. "Akira Quezon?" Tawag ni Ma’am Castillo. "What are your thoughts?" Nagulat ako, pero agad kong inayos ang sarili ko. "Understanding human behavior is important for teachers because it helps us respond to the needs of our students," sagot ko nang may kumpiyansa. "When we understand their emotions and behavior, we can adjust our teaching methods to ensure they learn effectively. It also allows us to build stronger connections with them."

"Ano pong ibig niyong sabihin?" "Kinontrata lang ako ng kaparid ko para magturo. Besides i'm a qualified teacher by profession but i'm a company owner in life. I'm on leave, naghahanap lang ako ng pagkakatuwaan ang I love teaching that's why. Nagkataon lang din na manganganak na ang kapatid ko so ako muna ang pansamantalang pamalit niya." Agad na napatango ang dalaga. Kaya pala sikat na sikat ang mokong dahil pwedeng-pwede naman palang landiin pag nagkataon. Gwapo na mayaman pa.

Tumaas ang isang kilay ni Honey. “I am an educator, Zion. Bago mo pa man ako nakilala bilang bestfriend ng ate mo, o yung first encounter natin, professor na ako. It’s only natural sa mga educator na i-guide ang mga estudyante nilang nahihirapan sa klase, hindi kita pinahiya for my own good or interest, I am guiding you to focus on your studies.” “Great! What a great profession you have? Kahit anong gawin mo, nahahanapan mo ng lusot dahil professor ka. Pero tignan lang natin kung hanggang saan ang kaya mo,” banta ni Zion.

Nagulat ang prof nila na si Professor Emre at napatawa na lang. "Too bad he's a professor. It would be good if he's a student like us," sabi ni Nana, may halong panghihinayang. Tumango si Hatice sa sinabi ng kaibigan at tumingin sa notes niya. Bigla siyang nawalan ng ganang ituloy ito. "Ang malas mo girl." Napatingin si Hatice kay Nana sa sinabi nito. Tumaas ang kilay niya.

"Maaari ko pang palampasin ang mga pagseselos mo noon, ngunit ang pagkakataong ito ay iba." Huminga nang malalim ang propesor bago binitiwan ang kaniyang huling salita. "Lexie is my most admired student. Ibubuhos ko ang lahat ng aking lakas para gabayan siya upang maging isang tanyag na pintor sa buong mundo, at walang sinuman ang pwedeng humarang sa kaniya." Wala siyang pakialam sa mga ginawa ni Prof. Jiya sa ibang mga estudyanteng babae na lumalapit sa kaniya noon. Ang mga iyon ay mga ordinaryong tao lamang na walang tunay na talento.