The Dawn Embrace นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko maunawaan ang nararamdaman ko pero isa lang ang alam ko. I need to escape, I can't let his claws trap me dahil alam kong mahihirapan akong makatakas especially when he would play the tricks that can make me lose my senses. "Oh I can feel the fear and your anticipation Dawn kahit sabihin mong ayaw mo still your body responds." Parang bumibigat na ang aking talukap and now I can feel the minty and warm breath that tickles my neck, ramdam na ramdam ko ang pakiramdam na tila inaamoy ako nito as his hands moves up and down caressing my body.

He stare at my hand, medyo nangangawit na rin ang kamay ko at kung hindi pa siya sisikuhin ni Lonch ay hindi niya pa ata tatanggapin ang kamay ko. "Dawn Magen," he introduced using his husky and super manly voice. Dawn where a daylight first begin. Parang nag palakpakan ang mga ulap dahil sa kaunting pagsilay ng ngiti sa akin. I giggled, I didn't allowed myself to release his hand. When he notice it ay nakasalubong na ang kilay niya. Inangat ko pa ang isang kamay para mapigilan ang pagkawala ng kamay niya.

anitong ngumiti at sumiksik sa kanyang dibdib, suminghot pa. Napalunok siya. Shit! Kung alam lang ni Amber ang pinaggagawa nito sa kanya. Lahat yata ng natutulog na parte ng katawan niya ay gumigising na lalo pa nang mas lalo pang magkadikit ang dibdib niya sa dibdib nito. Napailing na lang siya at niyakap ito gamit ang isang braso, napangiti at hinalikan sa tuktok ng ulo at suminghot. Hmmm… Ang bango talaga ni Amber. At ramdam talaga ni Raiden na isa siyang tunay na lalaki. She so small beneath his embrace, God made him to protect her, at masaya siyang isipin ni Amber na safe at kumportable ito sa kanyang mga yakap. “Umakyat ako kanina sa taas, nakita kong seryoso kang nagbabasa ng libro. Y

Pinilit niyang huwag gumalaw at kinagat ang bibig para huwag gumawa ng ingay. Diretsong pumasok si Dawn pagbukas ng pintuan. "Mukhang may naistorbo ako? Dapat ba akong lumabas muna?" Darius’s glare could have burned through steel. "Come barging in like that again, and you’ll leave with broken fingers."

kababaehan. Sa bawat araw ay aalis si Dan bago pa man sumikat ang araw. Sa bawat pagbangon niya ay magigising ang diwa ko, at sa bawat paghiga nang dumating ay tumatambol ang puso ko. Hindi ko sigurado kung para saan ang pagkabog ng dibdib ko. Ngunit kasabay niyon ang kirot na hindi ko lubosang maunawaan. Pinipigilan ko ang sariling simhotin siya. Para ano pa?

Napasinghap ang lahat nang tanggalin ang tabing ng painting. “A Mother's Embrace in Golden Light.” Wika nito. “It is a luminous portrayal of unconditional love, serenity, and the sacred bond between mother and child. Bathed in a warm, golden glow, the painting captures a moment of pure tenderness, two figures wrapped in each other's arms, eyes closed, hearts aligned. The swirling light particles and ethereal ambiance evoke a sense of magic, as if time itself pauses to honor this embrace.

'to wala na ba siyang ibang paraan na maisip, kundi ang ipagkaloob ako? Siguro nga, hindi ko siya masisisi, dahil kasalanan ko rin naman kung bakit mag-isa siya ngayon. Nandito na rin ako sa lungga na 'to. Wala akong ibang pagpipilian kundi tulungan siya sa gusto niyang mangyari. Ito na ang tamang oras para ibalik ko sa kanya ang lahat nang paghihirap niya noon. Pagbabayaran ko ang lahat ng mga magagandang ginawa niya sa akin. Nagtungo ako sa kama. Hinahanap ko ang gamit ko Lalo na ang cellphone ko. Ngunit, kahit saan man nakin hanapin ay kahit anino lang ay hindi ko makita. Maya-maya pa, bumuhos ang malakas na ulan. Naghatid ito nang matinding lamig sa aking puso. Nakatanaw ako sa labas, k

Naramdaman ko na ang paglapit niya para kunin iyon. "Bilisan mo." pagmamadali ko sa kanya. "You're so nervous to see me topless. It's a good view." he teased. "Tss." I was about to tell something but I heard the thunder and it made me shout. Dahil sa takot ko sa malakas na kidlat at kulog ay napamulat ako. Then I accidentally embraced him. Hindi ako agad makaalis sa yakap ko sa kanya dahil sa hindi pa rin tumitigil ito.