This Is Not Goodbye Novels & Stories

Pangakong hindi ako susuko. Nang maghiwalay ang aming mga labi, hindi niya agad binitiwan ang kamay ko. Parang pareho kaming ayaw kumawala sa sandaling iyon. Biglang tumunog ang cellphone ko. Pareho kaming napatingin sa screen. Unknown number. Isang mensahe lang: "Tanggapin mo ang lahat ng hihilingin ko. Kung hindi, mawawala ang lahat ng mahalaga sa'yo. Bukas. Lumang pantalan. Mag-isa ka."

Kinuha nito ang walis tingting at tahimik na nagsimulang magpalis ng mga tuyong dahon. “Bukas pa tayo magwawalis!” paalala ni Tikboy kay Thirdy. “Magwalis ka na lang, Tikboy,” malamig at walang emosyong sagot ni Thirdy. “Mas maaga nating matapos 'to, mas maaga tayong makakakain ng sardinas.” Nagkatinginan sina Jazz at Tikboy. Napagtanto niyang wala ring patutunguhan ang kanilang sumbatan habang si Thirdy ay seryoso nang naglilinis.

Pero lahat ay may hangganan at kinakailangan kong mamili sa huli, and I chose to leave you and to leave the place I used to love. Ana, I'm sorry for leaving you. I'm sorry if I can't stay by your side. I'm sorry if I hurt you and make you cry. I'm not the right man for you, so I want you to forget me and move on. I want you to start over again and be happy with the person who love you the more I do. This is a goodbye. Thanks for everything, Ana. You always be in my heart forever. Craig.

Sobrang salungat kasi ng pag uugali nilang dalawa. Nag usap pa kami ni Tita Carmen, dahilan para hindi ko na mamalayan ang paglipas ng oras. Nagulat na lang ako dahil nang aksidente akong mapatingin sa orasan na nasa dingding nila, nakita ko na lang na alas otso na pala ng gabi. "Tita, I'm sorry and I don't want to but... I think I have to say good bye already. It's kinda late and---"

bulong ko sa kanya “I love you too, babe!” This is the life! This is our story! Dumaan man sa maraming pagsubok at luha, nandito pa rin kami at magkasama….and maybe….just maybe… one day If the time comes that we have to say goodbye forever, we will surely smile, and remember our great love for each other as we whisper our BEAUTIFUL GOODBYE. I am Joshua Xenn Monteverde saying…thank you…and see you soon! WAKAS

masigla kong ani. Wala na akong nakuhang sagot sa kaniya hanggang sa makapasok siya sa kaniyang silid. Napangiti ako nang mapait. Hinimas ko ang tiyan ko sa pagkakataong ito. Hindi ko alam kung bakit nagbago ang isip niya pero maganda na rin ito kaysa sa wala. Ito na ba ang sign na makakaya kong malagpasan ang lahat?

Ang mga titig niya ang nagsasabi sa aking ganoon din ang ginagawa niya sa'kin. "This is not goodbye, Amorah. Mag-ingat ka," aniya sa banayad niyang boses. "Ikaw rin," tugon ko. Isang ngiti sa kanya at unti-unti ko na siyang tinalikuran, at nagsimulang maglakad palayo. Palayo nang palayo sa kanya, pero hindi ang puso ko. I will miss him so much, really.

Unknown: What are you doing? Unknown: natulog ka na ba? Unknown: gusto kong tumawag pero baka tulog ka na kaya siguro bukas na lang ako tatawag. Unknown: magpahinga ka, alam kong pagod ka sa trabaho mo. Unknown: see you, tomorrow! Napakunot na lang ang noo ko. Hindi ko kilala kung sino itong nag text sa akin. Siguro, na wrong number lang ito.

Na para bang isa akong basahan na pagkatapos gamitin, goodbye na? Kaya nga dapat talaga umpisa pa lang, huwag na akong pumayag eh. Lalo na at wala sa bokabularyo ko ang magpagamit sa kahit na kanino. Kahit na sabihin pang nakasalalay ang kinabukasan ng buo naming pamilya, still, ayaw ko pa rin.

The boy I love. When I finally step closer, he looks up. And just from his eyes, alam ko na. This isn’t a misunderstanding. This isn’t a simple “let’s talk.” This isn’t a small bump sa relationship. This is goodbye. “Hey,” he says softly. “Hi,” I whisper. I sit beside him, leaving a small space between us. He notices. He sighs. a long one. “Diane… thank you for coming.” “Of course,” I say. “You said we need to talk.”