Tricked Novels & Stories

Ang bilis ng pag-ikot at pagiging tumpak sa paghagis ang susi upang magtagumpay. Habang ang ibang mga ama ay nahirapan at tila nahihirapan sa pag-ikot, at ilan pa ay natumba-tumba, si Trojack naman ay tila walang kahirap-hirap sa laro. Mabilis siyang umiikot at itinapon ang singsing sa bawat target nang tumpak, hindi pa nga siya natatapos sa pag-ikot nang magagawa na niyang makuha ang sampung perpektong tira. Lahat ng hakbang niya ay mukhang natural at walang hirap—mabilis, tumpak, at tila walang ginagawa kundi maglaro ng masaya.

Pero kasi ay talagang nababalisa na 'ko dahil hindi umaayon ang mga plano ko. Apat na araw na 'ko rito at ang tanging nagagawa ko pa lang ay ang pag tatanim ng mga recording devices sa opisina niya. Kahapon kasi ay nagawan ko ng paraan para makapasok doon, with the help of Marco, of course. At nang masiguro kong walang CCTV ay malaya na 'kong nakakilos para malagyan ng bug ang buong opisina. I can consider it as a progress pero dahil sa nangyayari ay pakiramdam ko, bumabagal ang usad ko.

Naisip niyang gusto lang nitong kuhanin ang atensyon niya. "Tricia, lumuhod ka at humingi ng tawad kay Alice! Kung hindi, hinding-hindi kita mapapatawad at hindi mo na rin ako kailanman makikita pa!" saad niya. Laging gumagana ang trick na 'yon. Sa tuwing sinasabi niya ang mga salitang 'yon, sinusunod siya ni Tricia na para bang puppet. Pero ngayon, mali ang akala niya.

Anne picked up her fountain pen, and with a swift, calculated motion, she signed the red-lined document, setting it down with a sharp, final click. Lauren felt a sudden, violent dizziness hit her. The lecture hall was swimming, the whispers of her competitive peers turning into a deafening roar in her ears. She had just been stripped of her life’s dream—her candidate spot for the top honors, her hard-earned academic credibility—by the very woman who had held her so fiercely in the dark. "The panel's decision is final," Professor Santos announced loudly. "You may step down and clear the stage, Miss Miller. Next presenter, step forward."

At kapag pinapagalitan at senesermunan siya ay pinapasok lang niya iyon sa kanang tainga at inilalabas niya iyon sa kaliwang tainga. “Na-ah.” sabi ni Brooke nang magpantay ang kotse nila ng katunggali. Sinagad niya ang pag-apak sa gas at nanguna na naman siya. She chuckled. “Sorry, but I’m not letting you win,” she whispered in the air. Pinaharurot na naman niya ang kanyang kotse. Hindi na nakahabol ang kalaban sa kanya. At naamoy na ni Brooke ang pagkapanalo. Malapit na siya sa finish line ng dumating ang hindi inaasahan. Narinig niya ang pagputok ng isang gulong ng kotse niya sa harapan dahilan para mawalan siya ng kontrol sa manibela.

Nakakahiya na talaga. When I looked up, I saw Love and Clarisse stopping themselves from laughing. Alam kong pinipigilan lang nila ang mga sarili nila because their faces are all red now. "Allergic ka rin pala sa shrimp? Ito rin allergic diyan," sabi 'nong Tracy sabay turo kay Sir. Napatingin naman ako kay Sir and he's looking at me right now and amusement was written all over his face. Agad akong nag-iwas ng tingin.

Sumampa siya sa bakod at tinungo niya ang maliit na cabin na kinaparadahan ng wrangler na ginamit nila. Maya't-maya nakasunod na ang apat. "What's wrong bro, is something's bothered you?" tanong ni Vandrix. "Ngayon ka lang yata hindi nakadali. I haven't record that what a pity." natatawa na wika ulit ng gagong si Horace habang hawak nito ang video camera nito. Kung hindi niya lang pinsan ito nasapak na niya ito. Kanina pa siya nito pinagtatawanan!

Kinuha niya ang cellphone niya mula sa bulsa ng pants niya at akmang lalapitan ako pero hindi niya na natuloy dahil. "Ikaw! Ano ba talaga ang gusto mo ha? Ang pag-trip-an ako? P'wes, back off dahil wala akong panahon na makipaglokohan sa'yo! Muntik ko nang ikamatay ang sobrang bilis ng pagmamaneho ko kanina dahil sa sobrang pag-aalala ko tapos malalaman ko lang na prank 'to! You are numb and dumb!" Hawak-hawak niya pa rin ang cellphone niya pero mukhang wala nang balak na gamitin pa iyon para picture-an ako.

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa. Titig na titig lang siya sa akin habang nakapamulsa at namumugay na ang mga mata, malamang ay may tama na sa kaniya ang mga nainom niya. Tumikhim ako at pinili na lamang na tumalikod. Mukha wala akong mapapala sa kaniya. "Kumatok ka na lang mamaya sa kuwarto kung gusto mong tabihan si Ace, ibabalik ko rin 'tong jacket mo---"

saad ko at tuluyan ng umalis. Nang makalabas na ako ng building kung saan ang condo niya ay dumiretso ako agad sa aking sasakyab at do'n ko ibinuhos ang sakit na nararamdaman ko. Sa totoo lang ay kanina ko pa gusto umiyak sa harap niya, pero hindi ako papayag na magmukhang ka awa awa sa paningin niya. I want to ask him kung bakit nagawa niya akong lokohin pero naisip ko na kahit gaano pa kayo katagal ng taong mahal mo kung magloloko siya ay magagawa niya 'yon kahit sa anong paraan. Cheating is a choice!