Romans & histoires Tula Ng Buhay

Naguluhan ako sa kanyang sinabi ngunit unti-unti nagkakaroon ako ng clue kung ano ang ibig-sabihin ni Tito. “You’re already in the right age to know everything. Siguro naman may karapatan ka nang mabuhay sa katotohanan.” Sa palagay ko ay ayokong marinig kung ano man ang sasabihin ng tito ko pero kung mananatili akong walang alam ay hindi ko malalaman kung ano ang kahihinatnan ng buhay ko. Nagsasawa rin ako sa ganitong klaseng cycle ng buhay ko kung paulit-ulit lang din.

nalulungkot siya surpresa niya sana ang pagdadalang tao niya pero hindi man lang niya ito nalaman bago nawala ang taong naging dahilan para maging buo siya . " thats life honey talagang ganyan ang buhay .Masaya na si lola ngayon para sayo honey " nagpunas siya ng luha at nakita niyang sila nalang pala ang naiwan sa sementery .Hindi niya pala namamalayan na umalis na ang iba .

Umupo ako sa isang sulok habang siya na ang nagprisinta para mag-order. Tulala ako sa bracelet na hawak ko habang pilit iniintindi ang kakaibang sulat na ito pero sad'yang hindi ko alam ang ibig sabihin nito. Para siyang isang klase ng ritwal. "Hindi ka dapat nabuhay." Paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko. Alam ko na miracle baby ako, pero anong kinalaman ng buhay ko sa mga nangyayari na ito? Anong kinalaman ng pagkabuhay ko?

“Siya ay kalahi ng gabay ko, kaya agad niya akong nakilala,” “So, ibig sabihin may pantas ka rin?” mangha kong tanong. “Oo, nabubuhay sila noon pa hanggang sa makita o ipangangak ang karugtong ng buhay nila. Do’n nila makikita ang kahulugan at hangganan ng buhay nila.” “Woah. Eh? Nasaan na ang pantas mo?” tanong ni Lala.

At nang buksan niya ang pangalawang note ay bahagyang nanginig ang mga daliri niya. “In my next life... I still want to meet my wife again.” Unti-unting namula ang mga mata ni Talia habang nakatitig sa sulat, saka marahan siyang natawa subalit puno ng sakit ang tunog niyon. “Hindi mo pa nga natatapos ang buhay na ito...” mahina niyang bulong. “Iniisip mo na agad ang next life?” Dahan-dahan siyang napaangat ng tingin sa punong puno ng wishing balls na nakasabit sa malaking puno.

tatawa-tawa nitong wika at tinalikuran na ako. Naiwan naman akong na nakakuyom ang kamao ko. Kailangan ko syang maunahan sa kung ano man ang binabalak nya. Hindi ako papayag na may masamang mangyari sa mga anak ko. Hindi ako papayag na muli akong masasaktan dahil sa mga kahayupan nyang ginawa sa buhay ko. Tama na may isang buhay na nawala sa akin. Hindi ako papayag na madadagdagan pa iyun. HIndi ko na kaya pang tanggapin kung may isang buhay pang mawala dahil sa kahangahan ng Shiela na iyun.

Kaya kung titignan kami ngayon ay kaming dalawa ni Tita ay nasa gitna at nasa gilid namin ay ang lalaki namin sa buhay. Habang hinihintay namin ang order namin ay saka kami nakapagkuwentuhan tungkol sa ganap na sa mga buhay namin, at puro ngiti at saya ang makikita sa mga mukha ng mga narito dahil sa mga nangyayari sa buhay ng isa't isa. "Unti na lang at malilibot na namin ang buong mundo," sabi ni Tita at natawa pa ito nang mahina.

Tutunguhin niya ang highway at hihingi ng tulong. Hindi na mawari ni Taliyah kung gaano katagal siyang tumakbo. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay ang pagbuhos rin ng kanyang luha. Labis siyang nag-aalala sa sinapit ng lalaki. Tanong niya sa sarili, makakalabas pa kaya siya ng buhay roon? Nanginginig ang tuhod niyang napahinto sa pagtakbo. Mayroon pa nga bang pag-asa?

“Simula ngayon, itatayo natin ang sarili mong buhay — buhay na ikaw mismo ang pipili ng direksyon.” Unti-unting ngumiti si Leandra, tila ba nabubuo ang isang bagong determinasyon sa kaniyang puso. Marahan niyang pinunasan ang mga natitirang luha, bumuntong-hininga, at tumayo nang mas maayos.

Sa halip, tuluyan na siyang naglakad palayo at lumabas ng bahay. Tahimik akong napaupo, nakatitig sa pagkain sa harapan ko pero hindi ko magawang kumain. Ito na ang buhay ko mula ngayon. Isang buhay sa piling ng isang lalaking walang pakialam sa akin. Isang buhay na puno ng pag-iisa.