Novel & Cerita Tula Ng Pasasalamat

[Babalik ka ba? [Anong problema? Ayaw mo bang makita ako?] Palit ng paksa ni Lucas. [Anong holiday iyon?] [Pasasalamat. Wala yatang ganyan dito sa Taronia. May dala akong pie mula sa aming bansa pagbalik ko.] [Hindi ako mahilig sa matamis.] type ni Lucas. [Maraming iba't-ibang flavors.] Matapos ang ilang sandali, may ipinadala ulit na mensahe si Lucas. [May regalo ako para sa iyo.]

Matapos isara ang pinto sa likod niya, nagpakawala siya ng maliit na buntong hininga at sinabing, 'Salamat sa gabing ito. 'Paano mo ako pasasalamatan?' Tanong niya, mababa ang boses at magnetic habang nakatingin sa kanya ng nagtataka. Napakunot ang noo niya at bakas ang pagkalito sa kanyang magandang mga mata habang iniisip: Paano pa ba ako makakapagpasalamat sa kanya maliban sa literal na pagsasabi ng salamat? 'Uh... pwede ba kitang bilhan ng pagkain o kung gusto mo?' hula niya, hindi alam kung iyon ang hinahanap niya. 'Naku, hindi na kailangan niyan,' natatarantang sabi niya.

“Iyo na yung silid ko. Higit na kailangan mo yun.” “Ate.”Na ikinayakap niya sa akin. “Salamat Ate. Mag-iingat ka rin.” Bulong niya sa akin. Nilapitan ko si Stepmother. “Ma, si Tatay ha.” “Aba Clarita, simula ng nilayasan mo kami ng dalawang linggo pasalamat andito lang ako para alagaan siya.” “Salamat Ma.”

Katabi lang nito si Taurus na walang kibo at pareho pa kami naka suot ng toga na hindi pa rin hinuhubad. Napako na lang ang mata sa akin ni Tita at nag pakawala ng matamis na ngiti. "Hi, Chloe congratulations pala Hija, here's for you." Inabot na lang ni Tita sa akin ang mamahalin na bouquet ng bulaklak at malugod ko naman iyon tinanggap. "Maraming salamat po Tita." nag biso rin ako sakanya pag katapos at lumayo sa akin ng konti.

"sige po tatawagan ko sila para pumunta dito " "salamat anak ." wala na siyang mahihiling pa sobrang saya na niya ngayong araw .Grabe ang pasasalamat niya sai itaas dahil nakagawa sila ng katulad ni Mara na nakakaintindi agad sa sitwasyon .

"Huwag na ako ang lapitan ninyo please!" "Gusto niya lang magpasalamat, Labs." Nakangiti na turan ng dalaga. Nakikita niya ang imahe ng isang lalaking kaluluwa, nasa mukha nito ang kapayapaan at pasasalamat. Ito ang lalaki na gusto sana nilang iligtas noon.

ang salita kong nagpabalikwas sa lahat at naglagay ng magagandang hulmang ngiti sa aking mga kasama. "Oo, Kuya... salamat sa inyo...," pagkumpirma ni Chadie sa aking pagtatanong. Bumuhos ang luha sa aking mga mata. Pakiramdam ko naging worth it ang lahat at hindi matapos ang pasasalamat sa aking isip habang tuloy ang paghiyaw sa tuwa ng mga kasama ko sa kwarto. "Thanks GOD! Salamat po!!! Salamat!!," paulit-ulit naming usal.

Iniisip siguro nila na baliw ako dahil kinakausap ko ang sarili ko kanina. "Iyon ba ang paraan niya ng pasasalamat? Hindi ba tinuro sa kanya ng magulang niya o sa school ang salitang "thank you" o kaya "salamat". Mahirap ba bigkasin ang mga salitang iyon? Sobrang yabang niya!" inis na bulong ko.

“Thank you, Mando, thank you.” Halos maiyak na siya sa pasasalamat. Bag lang ‘yon pero para sa kanya, doon nakasalalay ang buhay niya. Kaagad niyang hinalungkat ang nasa loob at ganoon na lang ng tuwa niya nang matagpuang intact ang lahat ng gamit at naroroon ang pinakaimportanteng laman. “Salamat ulit.” Tanging tango lang ang itinugon ng lalaki. Kahit papaano, may awa naman pala ito. Hindi naman pala ganoon ka-halang ang kaluluwa.

deretsong wika ni Axis. "Thank you! Naisip ko kasi na gayong ako ang ang nag-set ng lunch na ito para pormal na humingi ng pasasalamat sa pagtulong sa amin ay isinama ko rin siya para magpasalamat sa'yo," paliwanag ng kaniyang ama.