Tunay Nabuhay 소설 & 이야기

sabi ng isang board. "Tinakot kami ni Serum para bumaligtad sa iyo," ani ng isa pa. Ngumiti siya at tumango. "Naiintindihan ko po kayo," aniya. "Gael, I know your capabilities at alam kong ikaw lang ang deserving for that position and now you're the new CEO, alam kong mas magiging successful pa ang kompanyang ito," ani Mr. Tay at tinapik siya sa balikat. "Sorry for what happened."

Sabay isang hithit mula sa dilaw niyang inumin. "Si Giovanni ngayon ang mainit na pangalan sa Manila. Isa siyang 'hot commodity' isang potensyal na bituin sa larangan ng batas, at bagong umuusbong na negosyante. Kagabi lang, lumabas siya sa listahan ng pinakamayaman."

Nabasag iyon at nagkapiraso piraso sa sahig. Isang pagbabanta na hindi niya mapapayagan na mangyari at walang babae pa ang nakapagpasunod sa kanya. Wala ni isa man sa mga babaeng nakarelasyon niya. Siya si Marius Martini Centeno ang kilalang businesman tycon sa bansa. At isang bilyonaryo.

Kabanata 7 Sabi nila, pantay ang mundo. Sabi nila, walang pinapanigan ang tadhana at tuwid ito kung tumingin sa mga nabubuhay... sabi nila... hindi malupit ang buhay sa mga naghihirap na. Pero—bakit ganito? Bakit ganito ang buhay ko kung totoo lahat ang mga iyon? Bakit ang buhay kong lugmok na nga, mas pilit pang dinidikdik paibaba?

"Buong buhay ko, isa lamang ang aking pinahahalagahang tungkulin, ang tungkulin bilang hari ng Salamanca balang araw. Ngunit, simula nang makilala kita, nagbago ang lahat. Natuklasan ko ang ibang mga tungkulin na nagdudulot sa akin ng kasiyahan at tuwa. Isa na roon ay ang tungkulin ko sa aking puso, ang pasayahin ito at piliin ang pinakamamahal ko. Ikaw iyon Tinay..." There is a pang in my heart. "...tutuparin ko ang tungkulin na iyon, ang tungkulin kong mahalin ka." He continued. Sa sinabi niyang iyon ay tuluyan nang bumuhos ang aking luha. He chuckled. "Itigil mo 'yang pag-iyak mo dahil alam kong hindi 'yan totoo. Kilala kita, Tinay. Umiiyak ka lang kapag dinadatnan ka at sumasakit ang iyo

sabe nya luh nasapak lang sa tyan naging englishira na "welcome.btw ako ngapopla si Shy...Shy Dela Torre 18 yrs old"pagpapakilala ko curious kase ako sa pangalan nya at edad hehe at syaka para maalala nya yung pangalan na tumulong sa kanya diba

Natuwa naman ako, inutusan ko kase siyang kumuha ng mangga. “Ayan naba?.”Galak kung tanong. Nag c-crave talaga ako sa mangga at gusto kung siya mismo ang kumuha. Sabihin niyo ng oa ako ganon lang talaga ako. Binigay niya saken ang basket at inamoy ko agad ang mga ito. Napaka sarap ng amoy, ang sarap tuloy kainan na ang mga ito. “Yes, ang hirap pala nitong kunin buti nalang may nakita akong nagtitinda kaya binili ko na hehe.”Ngiting wika nito.

Gusto kong paniwalain ang sarili ko na hindi siya 'yon pero mas lalong nawasak ang kagustohan kong paniwalaan ang mga iniisip nang makita ang pangalan niya sa screen. Engr. Thibault G. Valmayor Punyemas. Punyemas. Punyemas. Isa pang punyemas! Labing isang taon. Labing isang taon kitang hindi nakita. Labing isang taon akong pahapyaw na umaasa na sana... magpakita ka sa akin at tuparin ang minsan mong ipinangako sa akin kahit na nawalan na iyon ng bisa. Labing isang punyemas na taon, Tibor! Punyemas!

sabay tayo " Samahan na kita" turan ni kito . napatingin Naman ito Kay kito na parang nagulat " Ay thank you Naman my natitira pa palang matino " mataray na Turan n Erika at padabog na umalis " Ay don't forget na orderan din si Reina " pahabol ni Allyson. "Ok²" Erika. * Erika pov* "Wth? Ang haba ng pila"

[Sweet Rabbit: Nakapasa na ang bangka sa libu-libong bundok] [Tamara is very sweet: Palagi kong sinusundan si Tamara, hindi ko inaasahan na marami na pala siyang naranasan sa nakaraan, hug] 【Always there】 Tinaas ni tamarind_o ang kanyang kamay at pinunasan ang basa na sulok ng kanyang mga mata: "Paumanhin, hindi ko layunin na magpanggap na biktima, bigla ko lang naalala na napakahirap ng paglalakbay na ito..."