Tunog Ng Eroplano Tagalog Mga Nobela at Kwento

Matagal na rin mula nang huli akong nakahawak ng sandok—ngayon lang ulit ako nakaramdam ng gano’ng katahimikan. “Marunong ka rin palang magluto, hija,” sabi ng matandang kasambahay na kasama ko, habang nakangiti at marahang hinihiwa ang mga gulay sa kahoy na chopping board. “Sa probinsya kasi, ‘yan lang ang alam naming libangan,” sagot ko, may bahagyang tawa. “Kapag walang ginagawa, laging nasa kusina si papa. Ako naman, taga-abot lang ng kutsilyo noon.”

Puro luntiang bundok, ilog, at dagat. Nagpakawala ng mahinang buntong-hininga ang piloto. "Ladies and gentlemen, welcome. We are now on our final approach." Makalipas ang ilang sandali, marahang sumayad ang mga gulong ng eroplano sa makitid na runway. Sumunod ang mahinang pagyanig, at pagkatapos ay tuluyan na itong bumagal.

Paglipad ng eroplano ay agad siyang nakatulog. *** "WELCOME to Ninoy's Aquino International Airport, welcome to the Philippines. Mabuhay. Inaanyayahan ang lahat na oras na lumapag ang eroplano, ay isuot po natin ang ating seatbelt at manatili po muna tayong lahat sa upuan..."

Kasabay nito, na-curious din sila kung anong uri ng tao ang nakakuha ng ganoong kataas. Isang eroplano ang lumapag sa paliparan, at isang matandang lalaki at isang binata ang bumaba sa eroplano. Hindi bata ang matanda pero parang dragon at tigre pa rin ang momentum, kapag lumakad, mahangin ang mga paa, masigla ang mga hakbang, at may aura ng superioridad na hindi galit at mayabang. Kahit si Liston Santos mukhang mababa sa harapan niya

"Uhmmmmmmm! Alam mo Mayra,Napakahirap tumawa sa kalagayan kong ito. Sambit ko,habang nakalingon parin ako sa aming mga magulang. Napansin ko rin na pinunasan ni papa ang kanyang luha . Pero Hindi ko nalang iyun pinansin. Kaya nilakasan ko nalang ang aking loob at Hindi na muling lumingon pa sa kanila. Ayuko ng dagdagan pa ang lungkot na nararamdaman nila. ---- Wow! Ang ganda ng Eroplano. Ganito pala kaganda sa loob ng Eroplano! Akala ko sa mga teleserye lang ako makakakita ng totoong Eroplano! Ang palinga-linga pang sabi ni Mayra na dinig na dinig ko. Dahil sa kakalinga ni Mayra Hindi niya na namalayan na may nabangga na pala kaming tao. Dahil sa ka-ignurantihan namin ni Mayra.

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

"Ganoon po ba? Pero, Mommy kailan po ba tayo babalik ng bahay? Babalik pa po ba tayo roon, 'tapos sasakay po tayo sa erplano (Eroplano)?" "Of course, 'Nak, uuwi pa tayo ng bahay at sasakay tayo ng eroplano. May trabaho lang si Mommy na kailangang tapusin," nakangiting aniya. Kumunot ang noo ni Monica ng lumungkot ang mukha ng anak. "Oh, bakit parang malungkot ka? Ayaw mo na bang umuwi tayo?"

sabi ni Zandro. "Hala, sige na. Maiiwan ulit tayo ng eroplano," sabi ko, nagkibit-balikat lang sila at umirap na.

Habang nagtatawanan kami at nagchi-cheers gamit ang mga teacups, biglang may malakas na ugong sa himpapawid. Lahat kami napa-tingala. “Uy… eroplano ba ‘yon?” si Lira, nakakunot ang noo. Eroplano nga! Unti-unti iyon bumaba habang kami nakasunod lang ng tingin doon hanggang sa tuluyang makalapag.

Sa tabi ng bintana ng eroplano ang upuan niya, kung kaya't nakasandal ang ulo niya sa bintana. At dahil usisera akong sadya, dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Hindi dahil gusto kong titigan siya o ano man, kun'di dahil gusto kong sumilip sa bintana. Gusto kong makita ang labas. Kung may mga eroplano rin ba kaming kasabay at kung may traffic din ba sa himpapawid. Wala na nga akong pakialam kahit na magising siya basta makalapit lang. At ng halos mahalikan ko na ang mukha niya kadudungaw...lintek! Pakpak lang pala ng eroplano ang makikita ko! "Scam!" napalakas kong sabi. "Akala ko ba maganda rito sa himpapawid?!"