Walking In The Distance นิยาย & เรื่องราว

Sa halip, tinalikuran ko siya at naglakad palayo, habang sa bawat hakbang ay parang mas lalo pang bumibigat ang puso ko sa pagpili kong manatiling nakatago. Habang paalis na ako, napansin ko ang anino sa malayo—isang taong matiyagang nakamasid sa akin mula sa likod ng mga puno. Hindi niya ako nilapitan, ngunit ramdam ko ang bigat ng kanyang titig. Mabilis kong pinabilis ang aking mga hakbang, pilit itinatago ang mukha sa ilalim ng hood. “Sino ka man, huwag mo akong susundan,” bumulong ako sa sarili habang lumalayo.

"A-Ah, commercial call lang yata, Tita. Sagutin ko lang sandali." Dahan-dahan akong naglakad palayo para kumuha ng distansya. Pagsulyap ko sa aking likuran, nakita kong nakatingin pa rin sa akin ang ina ni Rowan, halatang binabantayan ang bawat kilos ko.

At sa maliit na distansyang iyon ay parang biglang lumayo nang husto ang pagitan nilang dalawa. Tahimik lamang siyang lumagpas kay Caden at naglakad papasok ng mansion nang hindi na muling lumilingon. Habang sa likuran niya ay nanatiling nakatayo si Caden sa ilalim ng ulan... ---

Sa bawat sinasadyang hakbang, mabilis niyang nalalapit ang distansya hanggang sa wakas ay lumitaw siya sa harap ng ulap. Bawat pulgada ng espasyo sa paligid ng Waleria ay napuno ng walang puwang o siwang na naiwan. Ang aura ng lalaki ay kumalat sa paligid, na lumilikha ng isang banayad na puwersa na nagtulak sa mga nasa paligid niya na umatras. Isang pasilyo, na parang hinubog ng kanyang presensya, ang lumitaw habang ang mga buhay na nilalang ay likas na nagbukas ng daan para sa kanya. Matatag siyang naglakad, may layuning maglakad patungo sa kanyang destinasyon. Kalaunan, tumayo siya sa harap ni Waleria.

Nagpatuloy pa rin sila sa paglalakad habang nag-uusap. "Hindi naman dahil sa walking distance lang ang layo. Alam ko kasing mababait ang mga tao dito." Nagkibit-balikat naman si Grei sa narinig. "Hindi pa rin tayo sigurado. May mga bakasyonista sa area. Hindi natin alam ang likaw ng bituka nila." Huminto sa paglalakad si Amber at hinarap ang lalaki. Sakto kasing narating nila ang tapat ng bahay na tinutuluyan niya.

Kabanata 2 Napatigil ako sa paglalakad nang napansin ko na nawawala na ang distansya sa pagitan namin. Hinarap ko siya at pagkatapos ay itinaas ko ang kamay ko upang ipagtabuyan siya palayo. "Bakit ka lumalapit? Dalawang dipa dapat ang layo mo sa akin!" mariin kong sabi. Humakbang ako ng apat na hakbang palayo sa kaniya.

“Can you walk slowly? I can’t keep up!” Tumigil ito sa paglalakad at nilingon siya. “Lower your voice, woman. Stop complaining, you’re wasting your damn energy. Walk faster. Napairap siya sa sinabi nito. Ngunit wala siyang ibang choice kundi ang maglakad at sumunod dito. And she’s right. They’re in somewhere far from the City. With all these tall grass and uneven surface, they’re surely in a mountain.

bati ko pabalik sa kaniya. Patuloy lang ako sa paglalakad, malayo-layo pa kasi ang lalakarin ko papunta ng eskwelahan. Hindi na ako nag-abalang sumakay ng trisikel kasi kaya ko namang lakarin ito. Walking distance lang naman kaya ayos lang. Nasa kalagitnaan ako ng paglalakad nang may biglang pumreno at muntik pa akong masagasaan. Putek!

Ngiting-ngiti ako nang makita ang mga ito, talagang hindi ko na pinalampas pa ang lahat at tumakbo na ako. Masyadong malayo ang distansya, dahil sa tingin ko ay nasa dulo ako ng Isla. Pero hindi 'yon problema! Oo, pagod na ako, pero ito na lang ang huling chance na meron ako ngayon. Kapag hindi ko 'to ginawa, siguradong hindi na ako makakatakas pa. Tinakbo ko ang distansya ng yate mula sa akin. Sobrang bilis—ito na ba ang tinatawag nilang adrenaline rush?

Could this get any worse? Kinuha ko ang payong at isinuot ang jacket ko saka lumabas ng sasakyan. Maglalakad ako ng dalawang kilometro papunta sa casa habang hila ang maleta. Mabuti na lang at naka-rubber shoes ako, kung hindi ay siguradong hindi lang gulong ko ang nakabaon sa putik ngayon kung hindi pati takong ng high heels ko. Bawat hakbang ko ay papalakas nang papalakas ang hangin at ulan. May bagyo ba?