Walking In The Distance นิยาย & เรื่องราว

Inayos ko ang nalukot na bahagi nito at binalik ang unan sa dati nitong ayos. Kinuha ko ang handbag ko at naglakad pababa. Tahimik ang paligid, tanging malalakas na patak ng ulan ang naririnig ko mula sa salaming bintana. "Manang?, " tawag ko sa babaeng katiwala habang naglalakad papuntang kusina. " Gising ka na pala, " nakangiting salubong ni Manang Linda sa akin.

Makikigamit na muna ako ng cellphone ni Ash. Marahan akong naglakad papunta sa aking destinasyon na hindi alintana ang ulan at bitbit ang aking heels. Nakakasalubong ko naman ang mga tao na nagmamadali sa kanilang paglakad at pagtakbo dahil sa nagraragasang ulan. Samantalang ako ay tila nilalasap ang mga patak nito at ang malamig na simoy ng hangin na para bang ito na ang huling lakad ko sa lugar na ito. I want to go far away, far away from here, far away from him.

Akala ko, sapat na ang distansya, ilang hakbang palayo sa gate, para makahinga ulit. Pero mali pala ako. Maling-mali. Naglalakad ako pauwi, mahigpit ang hawak sa strap ng bag ko, parang iyon na lang ang natitirang matibay sa mundo ko. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, hindi lang dahil pagod ang katawan ko, kundi dahil ang isip ko ay puno ng ingay kahit tahimik ang paligid. Hindi pa rin humihinto ang mga boses sa ulo ko.

Nag-aya si Leon na maglakad sa beach. Hindi bahagi ng schedule. Hindi rin formal. “Clear your head,” sabi niya. Hindi ako tumanggi. Tahimik ang shoreline. Mas kaunti ang tao. Ang araw ay mas mababa na. Naglakad kami nang hindi masyadong magkatabi. May sapat na distansya para hindi magmukhang intimate. Pero sapat na lapit para marinig ang paghinga ng isa’t isa.

Walang nagawa ang mga gwardya kundi tumalima at mabilis na tumakbo palayo, iniiwan ang Alkalde na mag-isa sa harap ng eskinita. Nang makalayo na ang mga tauhan, mabagal na naglakad si Chance papasok sa eskinita. Ang tunog ng kanyang sapatos na tumatapak sa mga puddle ng tubig ay tila countdown sa buhay ni Nayah. Sa bawat hakbang nito palapit, lalong umiinit ang tensyon sa paligid. Huminto si Chance dalawang metro mula sa basurahang pinagtataguan niya. Walang nagsasalita. Tanging ang buhos lamang ng ulan ang maririnig.

Ni hindi nga ako hinihingan ng permiso. I stop walking when I reached the space three blocks away from our mansion. Napabuntong hininga ako bago naupo sa gilid ng pavement. This is where Rigel usually waits for me. Ngayon ay nasa malayo at kahit tawagin ko ay hindi agad makararating. How I wish he's just a few steps away from me. Hindi ko maiwasang malungkot dahil doon.

Alam niyang ang kanilang distansya ay hindi lamang pisikal kundi pati na rin emosyonal. Huminga siya nang malalim, tinanggap na ang distansyang namamagitan sa kanila. “Goodbye, Chantal,” mahina niyang wika. Walang sagot. Wala siyang magagawa kundi tanggapin iyon. Isang matamis na ngiti ang pilit niyang iginuhit sa kanyang labi, ngunit sa loob niya, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang palayo. Sa bawat yapak niya patungo sa labas ng bahay, kasabay nitong unti-unting nabubura ang mga alaala—mga masasaya, malulungkot, at mapapait na sandali sa lugar na minsang tinawag niyang tahanan.

Kung kinakailangan, maglalakad siyang paika-ika pabalik! Mahigpit pa rin siyang nakakapit sa puno habang nakatitig sa damuhan sa harapan niya. Pakiramdam niya’y mas humaba ang distansya pabalik. Pero kahit na, sinubukan niyang lakasan ang loob niya at dahan-dahang humakbang. Pero— Masyadong mataas ang takong niya—labindalawang sentimetro! Isang paa lang ang may sapatos at ang isa’y wala, kaya naman sobrang hirap maglakad.

Hinayaan niya ito na mauna at nung isang dipa na ang distansiya nila ay saka lang siya naglakad pasunod dito. Habang naglalakad sila ay hindi niya maiwasan na mamangha sa mga guard na ito, sapagkat ang mga ito ay likas na matitipuno at bakas ang experience sa pakikipaglaban, isang bagay na nais niya pero wala siya.

After a few seconds of running, I saw five figures of men walking away from the lake. Dahil sa nakita ay bigla akong napahinto. Naririnig ko na ngayon pati ang mga footsteps nila. But I am not just hearing things kasi nakikita ko naman sila. This means na hindi pa pala ako nasiraan ng bait. One of the signs na nasisiraan ka ng bait ay yung may naririnig ka na raw na kung anu-ano. Pero totoo pala yung mga naririnig ko, kaya nakahinga rin ako ng maluwag. But then realizations struck me again. Why the hell can I hear them from the distance earlier? And why I can hear their footsteps now?