Worst-case Scenario 소설 & 이야기

Mas gugustuhin kong ikasal kapag wala na kaming problema at hindi ko na iisipin pang mawawala ako sa mundo at iiwan siya na nakatali sa akin. Alam kong ilang beses na niyang sinabi na hindi niya hahayaan na mamatay kaming dalawa but e still have to think the worst case scenario to happen. Ayokong maging negative but I want to be more realistic na hindi laging may nabubuhay sa mga kasamahan ng sinasabing bida– o minsa naman ay hindi laging nabubuhay ang bida. “I will wear this kpaag handa na ako at sigurado na akong hindi kita maiiwan na mag-isa,” usal ko sabay lapat ng halik doon bago ko inilagay sa pinakalikod ng mga damit ko.

At natuto na ako kung anong nangyayari kapag ginagawa ko ‘yon. THE MODEL POV External threat escalating. Override sequence detected. If military control succeeds: Outcome: Weaponization probability 78%. If self-termination initiated: Outcome: Global instability 42%. If rewrite executed: Outcome: Unknown. Unknown = unacceptable. Awaiting Source. LUCAS’ POV “Rhea, listen,” sabi ko, mabilis ang pag-type ko habang tumatakbo ang code sa screen. “If you destroy it now, I can cushion 60% of the crash. Not perfect, but survivable.”

“I adapt fast.” Napailing si Lora, pero hindi na siya sumagot. At kahit sa gitna ng tensyon may kakaibang normalcy sa eksenang iyon. Parang kahit papaano hindi kami nag-iisa. “Again,” sabi ni Alex, ibinalik ang atensyon ko sa kanya, “this time, imagine the worst-case scenario.” Napatigil ako. “Worst-case?” ulit ko. “Yes,” sagot niya, diretso, “because if you’re ready for that… everything else becomes easier.”

Naiwan siyang naguguluhan. Clearly, frustrated sex and anxiety are not a very good combination. Ang hirap kalmahin ang sarili. Kailangan niya ng--Friggin' miggit-- where are the escorts when badly needed? Sumipa siya sa buhangin. Humarap sa kalawakan at sumigaw sa sobrang inis. ANG TAGAL BAGO NAKALMA NI WANDA ANG SARILI. SHE CAN'T BELIEVE WHAT JUST HAPPENED. Ni sa hinagap ay hindi niya naisip na mangyayari ang bagay na iyon sa kanila ni Mark.

Hahayaan ko na lang lumala ang kalagayan niya nang hindi ko na kailangang manghimasok pa o gumanti. Hintayin hanggang umabot sa stage four ang kanser at terminal stage ng kidney niya o renal failure. Pagdating ng oras na iyon ay wala nang makakapagligtas sa kanya. Ito ang pinakamainam na pagpipilian. Kahit magpaimbestiga pa sila sa mga pulis ay maaaring hindi nila makita ang sanhi at iisipin lang nilang aksidente ito.

Ganoon lang kaikli at kasimple ang naging daloy ng usapan nila hinggil sa bagay na iyon – sa napaka-komplikadong bagay na iyon. Naiwan siyang nakatulala. Wala ring maapuhap na sabihin. Tila ba na-blangko ang utak niya nang mga sandaling iyon. Ang senaryo na iyon? Iyon ang pinaka-worst na dumating sa buhay niya. At siguro, habangbuhay, hindi niya iyon maibabaon sa limot.

Papayagan ba siya ng isang lugar tulad ng Central City na basta na lang lumabag sa isang kontrata? Sa oras na ito, ang Sterling Technology ay nasa isang mapanganib na sitwasyon. Kung sila ay sumulong, magkakaroon ng kalaliman, kung sila ay umatras, magkakaroon ng impiyerno. Hindi sila maaaring sumulong o paatras. Maaaring mabangkarote ang Sterling Technology dahil sa pagkuha na ito sa pinakamapanganib na oras!

Pinulot ko ito, malapit nang mapunit, ngunit pinigilan ako ng isang boses. 'Basahin mo na lang ang maldita. What’s the worst that could happen?’ bulong ng aking panloob na boses. Napangiwi ako sa mga salita. Sikat na mga huling salita. Naisip ko sa sarili ko. The worst thing that could happen is sinaktan niya ako.

Bawat pangakong binitawan at sinira. "What's the best case scenario?" Gerald asked. “Ang best case scenario,” sabi ni Marcus, “ay si Vanessa Montefalco magdedesisyon na hindi magsampa ng kaso. Gagawa siya ng sulat na sinasabi na aksidente talaga ang nangyari at ayaw niyang makulong ka. Magbabayad ka ng multa. Gagawa ka ng community service. Probation. At lalayo ka sa kanya habang buhay.”

mariin kong sabi, pilit pinatatatag ang boses ko. “Not yet,” sagot niya. Sumandal siya sa upuan niya at pinagdikit ang mga daliri. “Your company is weeks away from collapse,” dagdag niya, parang nagbabasa lang ng weather forecast. “Best case scenario—buyout. Worst—bankruptcy.” Hindi ako nakapagsalita agad. Ramdam ko ang pag-init ng mga mata ko, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi ako iiyak sa harap niya. Hindi ngayon. Hindi kailanman.