You Shine In The Moonlight Novels & Stories

I reached for his hand and squeezed it lightly. "Thank you..." I whispered. Pinagmasdan ko siya ng ilang oras pero mukha siyang pagod na pagod. Maya-maya pa, naagaw ng maliwanang na bituin ang atensiyon ko. Kitang kita ko ang liwanang no'n dahil sa medyo nakabukas na bintana. I smiled as the moonlight touched my skin. The moonlight that represents hope and a new beginning. I smiled at the thought.

At mas lalong mahirap tanggapin na darating ang araw na kailangan mo silang isakripisyo para sa iyong kapakanan at sa kapakanan ng nakararami. Ipinihit ko ang aking katawan at humarap sa mga kalaban. Pumikit ako saglit at umusal ng maiksing dasal. “Patnubayan nawa kayo ng ating Panginoon. Magpahinga na kayo,” mahinang sambit ko at saka malungkot na napabuga ng hangin mula sa aking ilong. “Lunar Magic: Moonbeams,” mahinahong wika ko at isa-isang lumitaw ang mga maliit na butil ng liwanag sa himpapawid.

Bigla siyang nasaktan na makita ang kaniyang Papang na malungkot na nakangiti habang nakatitig sa buwan. She was the moon who helped her people to see night like a day if she was shining. Ang buwan na ito ay pagod na at halos mawawalan na ng sinag.

Alam kong matalino siya pero hindi ko alam na ganito siya kalalim mag-isip patungkol sa simpleng pagsikat at paglubog ng araw. I understand her anology of the sun but I don't know the answer to her question. If only Andrea is here... Tumitig lamang ako sa kaniya. A smile crept on her lips as she gaze at the bright star in front of us. "How come the moon can't outshine the darkness of the night while the sun gleefully rule the earth with its scorching light?" Napawi ang kung ano mang pag-asang nararamdaman ko ng sabihin niya 'yon.

Kill joy iyon eh. Ilang palabas na iyong napanood ko ngunit hindi pa rin ako tinatablan ng antok at hatinggabi na. Halos wala na akong naririnig kundi katahimikan na lamang sa loob ng bahay, sumasabay pa ang lamig ng simoy ng hangin. Then the moon suddenly gazed into the window. It feels like the moon is willing to comfort me at this time as it’s glooming in an overwhelming way — despite seeing the beauty of the midnight sky with twinkling stars, the overall view speaks otherwise.

Umayos siya ng upo sa harapan ng bata at maingat na ipinahid ang ointment sa bawat sugat nito sa kamay. “There once was a Moon, as ethereal as can be, only the stars could fathom, but the sun couldn’t. The Sun so radiant, he burns so bright,” panimula niya. “The moon so luminous, yet she only showed her face at night. She was impenetrable, enclosing herself in a cocoon of darkness. The Sun would do anything to catch a glimpse of the Moon shining brightly in the night sky.” Fayre sat quietly as she listened to Cleann’s story. Sure, she had heard a lot of stories about Moon from her mother, but she had never heard of this one.

Ngumiti din ako sa kanya bago tumalikod na paharap upang ipagpatuloy ang paglalakad para makarating na sa function hall. The moonlight sky is so perfect tonight as like the romantic views in my sight.Everything is too good to be true.Para akong hinihele sa alapaap sa nadaramang kilig.Sana ang taong nasa loob na naghihintay sa akin ay katulad din kaperpekto ng mga bituin at buwan sa kalangitan.

Sinunod ko parin ang nais nya. I stopped moving, and let him come closer to me. I can see him because of the light of the moon, outside the window. The moonlight helping recognising things inside of this room. Iyon ang nagbibigay sa akin ng ilaw kung bakit ang loob ng kwarto ng ito, bagama't kahit madilim ang loob ng kwarto, nakikita ko kung anong kulay nito.

"The alcohol is taking its toll. So, ano na?" Tumango ako kaya tumayo ka kaming dalawa. Walang music but it seems like my heart has its rhythm as its own. Amidst the silvery moonlight, our souls sway gracefully, our bodies entwined in a harmonious dance. With each step, we move in perfect synchronization, a symphony of movement and emotion unfolding beneath the starlit sky.

“Oo.” Hinaplos ko ang pisngi niya na basa sa pawis. Pagkatapos pinaraan ko ang mga daliri ko sa labi niya. “You are free from the darkness now.” Namasa ang mga mata ni Zion pero napangiti. Bigla may napansin ako sa kalangitan. Nanlaki ang mga mata ko. “Shooting stars!” Kumilos si Zion patihaya sa kama. Hinila niya ako hanggang makahilig ako sa dibdib niya. Nagyakap kami at tahimik na pinagmasdan ang mga bulalakaw.