Your Welcome In Japanese นิยาย & เรื่องราว

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

"Ang mga saloobin sa paglilingkod ng mga babaeng Hapones ay mas mahusay kaysa sa mga kawani ng lokal na serbisyo dito!" Sa cloud nine, mabilis na binuksan ng homebody ang translation app na kaka-d******d niya lang at sinabing, "Miss, pwede ba kitang bilhan ng inumin bago ka umalis?" Isinalin ng app ang kanyang mga salita sa Japanese, at yumuko muli ang ginang pagkatapos marinig ang kanyang mga salita. “Salamat sa imbitasyon, Sir. Gusto ko iyan!”

Minabuti niyang manahimik na lang dahil baka madulas pa siya at masabi niya rito kung ano ang totoo. “De rien.” Kumunot ang noo niya. “Ha?” “I said you’re welcome.” Halos magdikit ang kilay niya sa pagkakakunot habang nakatingin dito. Bigla na lang kasi itong nagsasalita ng french sa gitna ng nakakabinging katahimikan at hindi rin niya alam kung ano ang sinasabi nito. “You’re welcome? Hindi naman kita sinabihan ng—”

"OTANJOUBI omedeto, Zaito-chan," nakangisi kong pagbati sabay abot ng regalo ko sa kanya. Agad naman niya itong kinuha. [Translation: Happy Birthday, Zaito] "A-arigatou," nauutal niyang tugon. [Translation: Thank you] "Dou itashimashite." [Translation: You're welcome] Agad niya itong binuksan at laking gulat niya nang makita kung ano ang laman nito.

J A P A N E S E R E S T A U R A N T 2 H O U R S A G O. Naglalakad kami sa pasilyo patungo sa silid kung saan gaganapin ang deal. May nakita akong babaeng nakasuot ng tradisyonal na karaniwang ginagamit ng hapon. “Kon’nichiwa yōkoso. (Hello, welcome.)” bati niya sa amin at bahagyang yumuko habang nasa tapat ng tiyan nito ang dalawang kamay niya.

Bahala sya d'yan. We worked in silence for the next few minutes, the occasional clatter of silverware and dishes filling the air. Once everything was set, everyone finally sat down, grabbing their food. Ren stretched his arms and smirked. "Alright, let's eat." Before anyone could dig in, Tetsu, Sato, Yuta, and Seiji suddenly pressed their palms together and said in unison— "Itadakimasu!" The room fell into a brief silence. Ren and I just stared at them, while Ryu, who had been quietly picking up his chopsticks.

"Ganoon ba, Thank you" Ngumiti sya at niyakap ako. "Alam mo bang importante sa akin ang bagay na Ito" "O sige Aia, thanks sa pag comfort, kailangan ko nang umalis" "Welcome, Ate Ganda" Tumayo na kami pareho, "Nice meeting you Aia" "Me too, Nice meeting you" Nag-bow ako dito, Itinaas nya naman ang isa nyang kamay atsaka winagayway.

" (mom and dad) "Ahh. So sad baby, I really miss you na, be with me kudasai." (please) "Three days palang naman kami dito sa Japan, baka sa linggo makakabalik na kami." "Hai. Watashi w*, anata o aishiteimasu Anthea." (Okay. I love you anthea) "Watashi mo. Jibun o daiji ni shite kudasai. Mwuah! Sayonara denstah." (Me too. Take care of yourself baby. Goodbye Denstah.)

“Wag kang mag alala dahil mag iingat ako. Salamat sa payo at pag aalala, mahal.” “You’re welcome.”

Pumwesto ako malapit sa bintana so I can still watch passers-by at medyo may pagkasenti ang datingan. Mayamaya ay lumapit ang isang waitress na may bitbit na notepad. Mukhang bagong hire pa lang siya dahil sa nameplate niya. Kabisado ko na kasi ang mga pangalan ng nagtatrabaho rito. “Ohayogozaimasu! Gocyuumon yoroshii desyouka?” She greeted me as she takes my order.