กาช่วยเหลือ Mga Nobela at Kwento

“พรานที่ช่วยเหลือคุณหมอกับน้ำมนต์เอาไว้ชื่อว่าอะไร?” “ชื่อพรานคำครับ” “พรานคำ...”

ลุงมองหน้าโต้ตอบกลับชายชุดดำ "ก็บอกแล้วไงว่าไม่เห็นจะเค้นถามเอาอะไรและก็ไม่จำเป็นที่จะต้องช่วยเหลือใครด้วย แค่ตัวเราเองลำพังก็เหนื่อยพออยู่แล้วไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกลองไปดูข้างหน้าสิเผื่อจะเจอ" พัดชาซึ้งน้ำใจของลุงขายไก่ตั้งแต่ให้เธอยืมโทรศัพท์มือถือจนช่วยเธ อให้พ้นจากคนใจร้าย "แคว๊ก!! อึ๊บ"

“ใช่ค่ะ...พิชญ์ต้องผ่าตัดสมองและที่เขาผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความช่วยเหลือจากคุณที่กรุณาฉันซาบซึ้งน้ำใจของคุณมากที่ช่วยเหลือพวกเราและไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณได้ทางไหนบ้าง” “ไม่ต้องหรอกครับ การช่วยเหลือกันเป็นสิ่งที่มนุษย์พึงมีให้กันเพื่อมนุษยธรรมอยู่แล ้ว”

ตอนที่ 3 กามเทพช่วยด้วย เมื่อเห็นชัชชนน์เดินกลับมาพร้อมกับกระเป๋าของเธอ หญิงสาวก็แทบกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจไว้ไม่อยู่ ชัชชนน์ยื่นกระเป๋าคืนให้เธอโดยไม่พูดอะไร ดวงตาคมกริบของเขายังคงฉายแววเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วกลับมีความพึงพอใจเล็กน้อยที่ได้ช่วยเหลือหญิงสาวคนนี ้

กำลังคำนวณกระดานรบ ​“ขอบพระคุณ... ท่านอาจารย์” ​“ข้ามิได้ยื่นมือช่วยเหลือเจ้า” เขาหันหลังกลับเตรียมจากไป “ข้าเพียงช่วยเหลือคนไข้ที่จะเป็นผู้ล้มล้างกั๋วกงผู้นั้นต่างหาก”

“ฉันขอบใจแกกับลิลี่ด้วยที่ช่วยเหลือ” “ไม่ต้องขอบใจ แกเดือดร้อน ฉันก็ต้องช่วยเหลืออยู่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันเชื่อว่าถ้าฉันมีเรื่องเดือดร้อน แกเองก็ต้องช่วยฉันเหมือนกัน” แบงก์ใช้มือโยกร่างของกชอรไปมา “คราวนี้แกคงสบายใจขึ้นแล้ว”

พชิราพูดเสียงสั่นเทา ตั้งแต่คบกันมาจันทร์ระวีคอยช่วยเหลือเธอมาตลอด เธอไม่เคยลืมบุญคุณของเพื่อนรักเลยแม้แต่วินาทีเดียว “ไม่เลยแก้ว อย่าพูดแบบนั้น แก้วเป็นเพื่อนที่ระวีรักมากที่สุด ระวีไม่มีวันทิ้งเพื่อนที่ดีที่สุดของระวีแน่นอน” จันทร์ระวียังจำได้ว่าพชิราช่วยเหลือเรื่องเรีย นเธอเสมอๆ เพราะเธอเรียนไม่เก่งเหมือนคุณากรและพชิรา แถมยังเป็นเพื่อนที่มีน้ำใจกับเธอเสมอๆ ในเรื่องต่างๆ ที่พอช่วยได้ นางไม่เคยนึกดูถูกเพื่อนคนนี้เลยจริงๆ

เตชินเลิกคิ้วถาม “แค่นี้คือ?” “อุตส่าห์ช่วยเป็นไม้กันหมาให้ แค่ขอบใจง่าย ๆ แค่เนี้ยะนะ? เหอะ!”

งั้นก็ช่วยเหลือตัวเองไปจ๊ะ เรเน่งอนนน ********************** ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ อย่าลืมกดติดตามไรท์ไว้ด้วยน้า เพื่อจะได้ไม่พลาดเรื่องต่อ ๆ ไปค่ะ

วันวิสา พอคิดได้ว่ายังมีเพื่อนที่จะขอความช่วยเหลือได้เธอก็ไม่รอช้ารีบกดโทรออก {"ไม่ต้องพยายามหรอก"} >>{"คุณพ่อ?"} {"แกพักผ่อนให้สบาย ฉันมีวิธีจะช่วยพยุงโรงแรมของเราได้แล้ว"}