การแต่งงาน Novels & Stories

ฉันมอบชีวิตสามสิบปีหลังสงครามสิ้นสุดลงให้จูเลียน มาร์เค็ตติ ฉันสร้างอาณาจักรให้เขา เลี้ยงดูลูก ๆ ของเขา และประคับประคองครอบครัวอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อเขาตาย พินัยกรรมของเขากลับไม่เอ่ยถึงชื่อฉันเลยแม้แต่คำเดียว ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของเขาตกเป็นของลูก ๆ ของพวกเรา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งตกเป็นของลิเดีย คาร์เตอร์ ลูกสาวของชายผู้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ที่นอร์มังดี ลิเดียคนเดียวกับที่ขโมยตัวตนของฉันไป ลิเดียคนเดียวกับที่สร้างทั้งชีวิตของเธอขึ้นมาบนซากปรักหักพังของชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้ฉัน คือกระดาษโน้ตเพียงแผ่นเดียวที่เขียนหวัด ๆ ด้วยลายมือคุ้นตาของเขา ฉันรักเธอ พวกเรามีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันมาตลอดสามสิบปี แต่ฉันติดหนี้ลิเดีย นี่คืออย่างน้อยที่สุดที่ฉันสามารถทำได้ ฉันล้มลงเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวา

การแต่งงานระหว่างฉันกับลอเรนโซ คอร์สิกา เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เหมือนจะขาดก้าวสุดท้ายไปเสมอ หมั้นหมายมาห้าปี จัดงานแต่งงานมาแล้วถึงสามสิบสองครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเลิกกลางคันเพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งครั้งที่สามสิบสาม พิธีดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ผนังโบสถ์ด้านนอกก็ถล่มลงมาทับร่างฉันจนต้องหามส่งห้องไอซียู กะโหลกศีรษะร้าว สมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ใบแจ้งอาการวิกฤตินับสิบใบถูกส่งออกมา... ฉันดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายถึงสองเดือน กว่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างลอเรนโซกับลูกน้องคนสนิท “นายน้อยครับ ถ้าท่านหลงรักนักเรียนทุนคนนั้นจริง ๆ ก็แค่ถอนหมั้นกับคุณหนูเคียร่าไปตรง ๆ เถอะครับ อำน

ข้าคือองค์หญิงที่อดีตฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง การลดเกียรติลงมาตบแต่งเข้าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นแล้ว วันอภิเษกสมรส เกี้ยวเจ้าสาวเพิ่งจะแตะพื้น หน้าประตูจวนแม่ทัพกลับปรากฏสตรีในชุดผ้าหยาบสีขาวล้วนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ ในอ้อมอกอุ้มทารกแบเบาะเอาไว้ เจ้าบ่าวฉีเซียวสวมชุดมงคลสีแดง ยืนขวางหน้าข้าไว้ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “องค์หญิง เสี่ยวหน่วนคือสตรีที่ข้าพบยามอยู่ชายแดน... นางคลอดบุตรชายให้ข้า บัดนี้นางไร้ที่พึ่งพิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “วันนี้ฤกษ์งามยามดี มิสู้ให้นางตบแต่งเข้าจวนมาพร้อมกันเสียเลย” “พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งภรรยาเอก ให้นางเป็นภรรยาเอกร่วม ถือเสียว่าช่วยสืบสายเลือดให้ตระกูลฉีของกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” แขกเหรื่อหน้าประตูจวนพากันแตกตื่นฮือฮา ฮู

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องก

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน

เหลียงหมิงเจา คือองค์หญิงน้อยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่อย่างพิถีพิถันมาเลี้ยงดูและอบรมไว้ตั้งแต่เล็ก เพื่อให้เป็นพระสวามีในอนาคตขององค์หญิง ในชาติที่แล้วเมื่อถูกถามว่าต้องการอภิเษกกับผู้ใด นางก็หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเลือกเสิ่นเยี่ยนชิงบุรุษผู้เย็นชาดุจจันทราผู้นั้น ทว่าอภิเษกสมรสได้ไม่ถึงหนึ่งปี เขากลับจากโลกนี้ไป พระนางจึงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตพระนางกลับได้พบเขาโดยบังเอิญที่เจียงหนาน บุรุษที่ควรตายไปนานหลายปีแล้ว กำลังกอดจูบกับหลินเจินเจินคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีอยู่ใต้ต้นท้อ ในวินาทีนั้นพระนางจึงเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าแท้จริงแล้วเขามีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว การแกล้งตายก็เพียงเพื่อละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและ

ทันทีที่งานเลี้ยงในวังใกล้จบ ข่าวที่แม่ทัพเผยทุ่มเงินมหาศาลประมูลนางโลมอันดับหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว เหล่าขุนนางและแขกที่มาร่วมงานต่างพากันหันมองท่านหญิงเจียเหอหยุนชี ผู้ใดเล่าไม่รู้ว่านางเป็นหญิงขี้หึงตัวแม่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่งกับเผยอี้มาห้าปี คนหนึ่งเที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่ว อีกคนบุกไปอาละวาดถึงหอนางโลม เรื่องตลกขบขันที่พวกเขาก่อแทบจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักหลังมื้ออาหารของคนทั้งเมืองหลวงไปแล้ว “ท่านหญิงเจ้าคะ...” สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกดเสียงให้ต่ำลง“จะให้บ่าวพาองครักษ์ไปเชิญท่านแม่ทัพกลับมาตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงของหยุนชีราบเรียบ “ไม่ต้อง เงินพันตำลึงทองพอกับค่าตัวนางหรือไม่? หากไม่พอส่งไปเพิ่มอีก ให้เบิกจากบัญชีส่วนตัวของข้า”สาวใช้ถึงกับอึ้งตะลึงไ

ในวันที่คนร้ายทรมานฉันจนตาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือน แต่สามีของฉัน มาร์ค — ยอดนักสืบชื่อดังของเมือง — กลับอยู่ที่โรงพยาบาลกับเอ็มม่า รักแรกของเขา เพื่อไปเป็นเพื่อนเธอไปตรวจร่างกาย สามวันก่อนหน้านั้น เขาบังคับให้ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่า เมื่อฉันปฏิเสธและบอกว่า ฉันตั้งครรภ์ลูกของเราได้สองเดือนแล้ว แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที “หยุดโกหกซะ” เขาตะคอก “เธอมันเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากปล่อยให้เอ็มม่าตาย” เขาจอดรถข้างทางบนทางหลวงที่มืดมิด “ลงไป” เขาสั่ง “เดินกลับบ้านเองซะ ในเมื่อเธอมันไร้หัวใจขนาดนี้” ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และถูกลักพาตัวไปโดยคนร้ายผู้เคียดแค้นเขา คนที่มาร์คเคยเป็นคนจับขังคุกด้วยตัวเอง เขาตัดลิ้นของฉันออก และด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาสามี คำตอบของมาร์คสั้

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ช

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันกับเดรเวน พี่ชายต่างแม่ของฉัน ผู้เป็นทายาทตระกูลมาเฟีย คบหากันอย่างลับ ๆ ทุกค่ำคืน มือของเขาจะลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างฉันด้วยความกระหายที่แทบสิ้นสติ แววตาที่เขามองฉันในช่วงเวลาเร่าร้อนเหล่านั้น ทำให้ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถปลุกไฟปรารถนาเช่นนั้นในตัวเขาได้ จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน…วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ วันก่อนวาเลนไทน์ ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ฉันได้ยินเขาคุยกับนีโก้ ที่ปรึกษาประจำตระกูล “ไม่เบื่อเด็กสาวต่างแม่ของนายบ้างเหรอ จัสมิน? งานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว นายไม่ได้หลงรักเธอจริง ๆ ใช่ไหม?” รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏบนริมฝีปากของเขา “หลงรักงั้นเหรอ? เธอเป็นเป้าหมายที่ง่าย