Novelas y relatos de การโต้กลับ

อังเดรกัดฟันสวนกลับ “แล้วจะรอนะ...แต่ฉันก็จะบอกให้แกรู้ไว้อย่างหนึ่งว่าคนอย่างฉันไม่ได้ทำเป็นแค่ตั้งรับ...” อดัมตอบโต้กลับอย่างไม่มีทีท่าเกรงกลัวคนตรงหน้าแม้สักนิด

อ่อนใจให้กับคนเถียงคำไม่ตกฟาก “ทุบกระเทียมมาค่ะ จะได้รีบกินรีบกลับ มืดแล้วขากลับฉันกลับคนเดียวนะ”

เขาขยับปากเหมือนกำลังพูดกับฉัน แต่ฉันไม่ได้ยินเสียงอ่านได้แค่คำแรกว่ากลับส่วนคำอื่นอ่านปากไม่ทันก็เลยนิ่วหน้าแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า มึงพูดอะไรคะ? “กลับ...ไป...แล้ว” เขามองหน้าฉันแล้วก็พูดอีกครั้ง แถมตบท้ายด้วยสีหน้ากวนประสาท กลับไปแล้ว? ใครกลับวะ? หรือว่า... เฮ้อ! T_T

“คิดมาก ไปได้แล้วจะกลับไหมบ้าน” “กลับครับกลับ”

แต่ฉันเพียงแค่หันหลังเดินไปยังช่องชำระเงิน เบื้องหลัง เสียงโทรศัพท์ของโจวว่านก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ เซินยู่ไป๋กดรับสาย เขากดเสียงต่ำ "ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวฉันรีบกลับไป" เท้าของฉันไม่ได้หยุดชะงักลงเลย แถวรอคอยมีคนมากมาย ไฟที่ช่องชำระเงินกะพริบเป็นระยะ

มนต์จันทร์โต้กลับ “ปากดีขึ้นนี่” “ฉันมีปากเหมือนกัน คุณว่าฉันได้ ฉันก็ว่าคุณกลับได้เหมือนกัน” สายตาฟาดฟันไม่ยอมคุณพัชรีอีกแล้ว

กวินเปิดฉากหาเรื่อง น้ำเสียงห้วนจัด ธารินหันกลับมามองโต๊ะอาหารด้วยสายตาราบเรียบ “อาหารเย็นครับ ทำสดใหม่เพิ่งเสร็จ”

ภีมคำรามในลำคอ หันกลับมามองหน้าเพื่อนอย่างหาเรื่อง “มึงเพิ่งจะกลับไปคบไออุ่น แล้วมายุ่งกับน้องกูทำไมวะ” “กูไม่ได้คบกับไออุ่น” เอกภพรีบบอกความจริง เขาผิดเองที่ไม่ได้ปฏิเสธตั้งแต่ตอนที่ภีมถาม

แต่ในสายตาของเหล่าเพื่อนชาวเน็ต การโต้กลับคือการแถ การหลีกเลี่ยงคือรู้สึกผิด คอมเมนต์ในเชิงลบเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ถังซือซืออดไม่ได้ที่จะโพสต์วิดีโอนี้ลงไป พร้อมกับเขียนแคปชันว่า รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้ทำผิด ภูตผีปีศาจอะไรก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้

ชีต้าตอบ “เออ!! กล้าถามแล้วก็ตอบสิวะ!!” ฉันตะโกนกลับไปอย่างเหลืออดบ้าง ไม่คุยกันให้รู้เรื่องจะเคลียร์ด้วยหมัดอย่างเดียวมันมีอะไรดีขึ้น! ไม่เข้าใจเลย (แต่ได้ข่าวว่าแกซัดพวกนั้นไปหลายหมัด)