Novel & Cerita การโต้กลับ

แจมโต้กลับ "เอาล่ะๆ เลิกเถียงกันเรื่องเล็กน้อยได้แล้วน่า เฮ้อออ...แยกย้ายกันกลับเถอะ" ฉันรีบห้ามปรามทั้งสองคนทันที "งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ คืนนี้ฉันมีนัดกับแฟนด้วย สิ >.<"

"ไม่ให้กลับ จนกว่าเราจะคุยกันให้เข้าใจ แล้วคนที่ด่าแถมยังตบหน้าพี่ พี่คงไม่ปล่อยให้กลับออกไปง่ายๆ หรอกน่าจะรู้นะเดล" "แล้วพี่จะเอายังไง จะตบฉันคืนไหมล่ะ" "ไอ้คำว่าฉันนี่มันฟังแล้วอารมณ์ขึ้น ฉิบหายเลยว่ะพูดใหม่สิ" "ปล่อยฉันถ้าไม่อยากโดนตบอีก"

“ไม่ครับ” เสียงที่โต้กลับมาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ”จนกว่าท่านจะยอมคืนคนของผมกลับมา”

“กลับมาแล้วหรือ?” ท่านชายปรกณ์ณพัฒน์เอ่ยถามพุดด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้พุดกลับบ้านค่อนข้างดึก “กลับ..มา...ล้าวววว”

ฟู่หย่วนเชินกลับโกรธขึ้นมาอย่างกระทันหัน เข้าไปตบซูชิงฮวนอย่างแรง “คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องของของเธอ” ซูชิงฮวนและแม่สามีของฉันต่างก็อึ้ง ไม่มีใครกล้าเข้าไปเตือนสักคำ

ไ‍ค‍โ‍รนิ่วหน้าหันกลับมาถามเพื่อนคนอื่น "มึงนั่งใกล้มันสุดยังไม่รู้เรื่อง กูจะไปตรัสรู้ไหมล่ะ" วิ‍ค‍เ‍ต‍อ‍ร์แขวะกลับ พลางทิ้งกายพิงพนักแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด "แปลก"

ฉันตอบกลับคนที่ถามทันที . . . " หึ ฉันนี้แหล่ะบทร้าย!! "

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะฉันก็แค่เกรงใจ แต่ก็ดีเหมือนกันค่ะฉันจะได้โอนเงินคืนคุณด้วย” “ถ้าจะมาหาฉันแล้วจะเอาเงินมาคืนฉันก็จะไม่ตอบคำถามที่เธออยากรู้” วิคเตอร์ต่อรอง “ไม่คืนก็ได้” “พูดง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”

เธอพยายามกดหัวใจที่เต้นแรงราวกับคลุ้มคลั่งเอาไว้ ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจิบกาแฟอย่างสงบ “ฉันตกลงร่วมมือกับเธอได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ” “ว่ามา” “หลังจากเรื่องสำเร็จแล้ว ส่งฉันกลับอเมริกา แล้วก็ต้องทำให้คนของตระกูลเฮ่อหาไม่เจอทั้งฉันและพ่อแม่ของฉ ันไปตลอดชีวิต”

ฉันโมโหจนหัวเราะออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มองไม่เห็นล่ะก็ ฉันอยากจะตบหน้าหลี่ฝานสักฉาดจริง ๆ “นายเป็นคนพูดปาว ๆ เองว่าฉันดูถูกนาย ตอนนี้ฉันก็แค่สนองความต้องการของนายเท่านั้น ถ้านายไม่คืน ฉันจะดำเนินการตามกฎหมายเพื่อทวงมันกลับมา”