การให้อภัย

ธีร์ธวัช นักธุรกิจหนุ่มหล่อผู้มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ กำลังช่วยหาพี่เลี้ยงเด็กให้หลานสาว วันหนึ่งเขาได้พบกับรัญชน์รวี จิตรกรสาวผู้ซึ่งชีวิตพลิกผันเพราะถูกมารดาที่ป่วยทางจิตเวชเอารูปของเธอไปหลอกหนุ่มๆ ให้หลงรัก เฟิร์ส หนุ่มหล่อผู้เคยทุ่มเทเงินทองมากมายให้กับ ภัคจีรา มารดาของรัญชน์รวีโดยเข้าใจผิดคิดว่าเธอนั่นแหละคือรัญชน์รวีตัวจริง เมื่อความจริงปรากฏ ภัคจีราก็ผิดหวังเสียใจอย่างรุนแรงจนถึงขั้นคิดจะจบชีวิตตัวเอง เฟิร์สซึ่งหลงรักรัญชน์รวีจากโปรไฟล์ที่แม่ของเธอแอบคุยด้วยมาตลอด จึงยื่นข้อเสนอให้รัญชน์รวีมาเป็นแฟนกับเขา รัญชน์รวีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำยอม เพื่อให้มารดาของเธอสบายใจและมีชีวิตต่อไป โดยหวังว่าการอยู่ใกล้ชิดเฟิร์สจะช่วยเยียวยาจิตใจแม่ได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เฟิร์สก็เผยธาตุแท้ เขาเริ่มบีบบังคับให้รัญชน์รวีหาเงินที่เขาเคยเปย์ให้มารดาของเธอมาชดใช้คืน แต่รัญชน์รวีผู้ไม่มีทางออกและไร้ซึ่งเงินทองมากพอ เฟิร์สจึงใช้โอกาสนี้บีบบังคับให้เธอขายบริการเพื่อนำเงินมาชดใช้ ทำให้รัญชน์รวีจำต้องหาเงินจากการขายรูปวาดของตัวเองจนเธอได้มาพบกับธีร์ธวัช

"ถึงจะเป็นพี่น้อง...!แต่ก็ไม่ใช่ท้องเดียวกันหนิ จริงมั้ย...!"

เพื่อรักษาเกียรติท่านอาจารย์ ไป๋เหม่ยหลานยอมรับโทษทัณฑ์ของสำนักเซียวเหยา ถูกทรมานจนตาย ภพชาติใหม่นี้นางขอเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน มิขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีก ไยท่านจึงกลับมาพัวพันวาสนาชะตาชีวิตนาง ----------------------

เรื่องราวความรักของหญิงสาวที่แอบชอบเจ้านายมานานนับปี เธออยู่ในที่ของเธอ ไม่เคยแสดงตัวให้เขารู้ แต่แล้ววันหนึ่งเหตการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุให้เจ้านายของเธอเลิกรากับคนรัก เขาโกรธเธอมาก จนจับเธอมาย่ำยีทั้งกายและใจ หลังจากนั้นเธอก็หายไป 4 ปีต่อมาเธอกลับมาพร้อมลูกน้อย เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่มีหรือที่เขาจะยอม เพราะเขาก็ทำทุกอย่างเช่นกันเพื่อให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา อาหารเย็นพร้อมแล้ว..แต่เขาไม่ได้กลับมาบ้านเลย ชีวิตคู่ของเราไม่เคยสร้างมาจากความรัก มีแต่เพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น สามปีผ่านไป ไร้บุตร แม่สามีที่ไม่เคยยอมรับฉัน สามีที่ห่างเหิน และกระนั้น... ฉันก็ยังรักเขา สามวันก่อน ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ เย็นนี้ ฉันหวังว่าจะได้บอกข่าวดีกับเขา แต่การแจ้งเตือนหนึ่งได้ทำลายทุกอย่าง: รูปถ่ายของเขา กำลังจูบกับพี่สาวของฉัน ฉันจำสถานที่นั้นได้ ฉันหยิบกุญแจแล้วออกไป ฉันกลับมาบ้านคนเดียว ฉันร้องไห้ตลอดทั้งคืน ในห้องถัดไป พวกเขาร่วมรักกัน และฉัน ตัวขดอยู่บนโซฟา ฉันถึงก้นเหวของหัวใจ เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ของเขาปลุกฉันด้วยถังน้ำเย็นจัด เธอตะโกนใส่ฉันว่าฉันไม่ใช่ลูกสะใภ้ของเธออีกต่อไป ว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป แล้วฉันก็จากมา ตัวเปียกชุ่ม อับอายขายหน้า แตกสลาย แต่ในกระเป๋าของฉัน มีกระดาษย่นๆ ใบนั้น ชื่อของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉัน เมื่อคืนนี้ สายตาเดียวที่มองเห็นตัวฉันจริงๆ บางที นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ถ้ามันต้องแลกกับการทำไปเพื่อรักษาไว้ซึ่งความเคารพ ศรัทธา และความถูกต้องที่เขามี สำหรับคนที่รักเขาอย่างฉัน...มันยอมแลกได้ทั้งนั้น

"ฟ้าไม่คิดเลยว่าคุณจะทำกับฟ้าแบบนี้ คุณมันเลวที่สุด!"ใบหน้าหวานจ้องใบหน้าคมแข็งกร้าว "ฮ่า ๆ ใช่ฉันมันเลว อย่าแม้แต่จะคิด ที่จะไปจากฉัน ไม่อย่างนั้นคลิปที่เราสองคนเอากันว่อนโซเซียลแน่"

ในอดีตเขาสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้ฉันและไม่คิดจะหันมาเหลียวแลแต่ห้าปีผ่านไปเขากลับมาอยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า พี่โบว์...ผมรักพี่

คนตายด้านความรู้สึก อย่าง ‘แจน’ วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 ทายาทมาเฟีย กลับมีความรู้สึก ปะทุร้อนเพราะเห็นเขา ‘เวลล์’ แพทย์ปี 5 เพียงทั้งคู่สบตา ก็เกิดคืนอันเร่าร้อนไฟลุกโชนในชั่วข้ามคืน

"พี่ธาม..." "...พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นกับวาใช่ไหม พี่ไม่ได้หลอกวาใช่ไหม มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะ" เจ้าของใบหน้าใสยังคงถามคนตรงหน้าออกไปน้ำตาคลอ "อืม ฉันเข้าหาเธอ...ก็เพื่อสิ่งนั้นเท่านั้น" ทันทีที่ริมฝีปากหนาตอบความจริงกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเฉยชาก็ทำเอารุ่นน้องสาวร้องไห้ออกมาราวกับว่าทุกอย่างนั้นได้พังทลายลง "ฮึก พะ...พี่..."