ขอโทษที เรื่องนี้ข้าเป็นนางเอก นิยาย & เรื่องราว

หนานกงซีเย่วเอ่ยกับน้องสาว ขอโทษงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! “เหตุใดข้าต้องขอโทษนาง เป็นเพียงสามัญชน กล้าดีอย่างไรมารับคำขอโทษจากข้า” ซีเหอเอ่ยเสียงดัง

9 “ขอโทษนะลี่อิน ที่ทำให้คุณต้องมารับรู้เรื่องนี้ด้วย” [ไม่เป็นไรค่ะ อย่าคิดมากเลยนะ เดี๋ยวเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง]

และยุติธรรมแค่ไหน "ขนาดนี้แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าทำผิด!" "หนูรู้ค่ะ..ฮึก..หนูผิดไปแล้ว..หนูขอโทษ..หนูไม่คิดว่าเรื่องจะเลวร้ายขนาดนี้"

น้ำเสียงติดจะน้อยใจ “พี่ขอโทษ” เพราะรู้ตัวว่าตัวเองผิดที่หายไปกับคนอื่นนานขนาดนั้นก็เลยได้แต่ขอโทษ “ผมยกโทษให้ก็ได้” “งั้นกลับไปนอนห้องพี่นะ”

“องค์หญิง ข้า มีเรื่องที่ต้องพูดกับเจ้า ข้าอยากจะขอโทษเจ้า และขออภัยที่ล่วงเกินเจ้า ด้วยความเข้าใจผิด เรื่องนี้ ไม่ว่าจะทำอย่างไร ข้าคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ชั่วชีวิต” ฟู่เฉิงบอกนาง “ท่านทำไปเพราะโดนหลอก สิ่งที่ท่านทำไป ข้าอภัยท่านหมดแล้ว พี่ฟู่เฉิง ท่านอย่าได้คิดมา กเลย พวกเราก็กลับมาอย่างปลอดภัยกันทุกคนนี้ แล้วนี่ ท่านคิดจะทำอย่างไรต่อ”

"ผมขอโทษนะครับพี่ ทุกอย่างมันเป็นเพราะผมเอง ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขอโทษจริงๆ นะครับ" "เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับนายเลยนะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับฉันต่างหากส่วนนายก็แค่เข้ามารู้เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็เท่านั้น"

เฮยเช่อ “เรื่องนั้นข้าไม่รู้ตัว ข้าก็ผิดเหรอ ก็ข้าไม่รู้สึกตัวนี่ เอาล่ะ ๆ ข้าขอโทษก็แล้วกัน”

“น้องกานไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปดูตะวันเอง” “ภาษผมขอบใจมากนะที่รับฟังทุกอย่าง ผมขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมผิดเอง ผิดคนเดียว ผมเห็นแก่ตัว”

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านคะ *หากขาดตกบกพร่อง หรือผิดพลาดประการใด ข้าพเจ้าในนามของนัก(หัด)เขียน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย* โปรดติดตามเรื่องต่อไป... Thank You

พี่พีทดุฉันจนฉันเริ่มรู้สึกผิด "เพลงขอโทษค่ะ" "เล่ามาให้หมดว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นรวมถึงเรื่องที่เรามาอยู่ที่นี่ด้วย" "เรื่องนี้ผมขอพูดเองละกัน"