ขอโทษที เรื่องนี้ข้าเป็นนางเอก Novels & Stories

พอได้ฟังที่หญิงสาวเอ่ย รัชทายาทก็เริ่มมีสติขึ้นมา ก่อนจะมองสตรีทั้งสองด้วยสายตารู้สึกผิด “เพราะช่วงนี้เปิ่นไท่จื่อมีเรื่องให้คิดหลายเรื่อง เลยอารมณ์แปรปรวนง่าย อย่างไรขออภัยคุณหนูจ้าวทั้งสองด้วย วันนี้เปิ่นไท่จื่อขอตัวก่อนดีกว่า”

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านคะ หากขาดตกบกพร่อง หรือผิดพลาดประการใด ข้าพเจ้าในนามของนัก(หัด)เขียน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย. โปรดติดตามเรื่องต่อไป... Thank You

น้ำเสียงเขาแผ่วเบาแต่แน่นหนัก “ข้าจำได้อาต้วน เจ้าเด็กเย่อหยิ่งผู้นั้นที่ไม่ยอมให้ข้าแตะตัว” นางตอบปนหัวเราะ “และเจ้าก็คือคนเดียวที่ข้าจะไม่มีวันให้ใครทำร้ายเช่นกัน”

เขาเอ่ยขอโทษฉันเป็นครั้งที่สองแล้ว ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ “คุณไม่ต้องขอโทษหรอก เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ขอโทษไปก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันกลับไปเป็นขวัญนรีคนเดิมได้อยู่ดี”

“ข้าไม่โทษเจ้าหรอก เป็นข้าที่ทำผิด โดนเจ้าลงโทษก็สมควรแล้ว” “ช่างเถิดเจ้าค่ะ เราไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วดีหรือไม่” “แล้วคืนนี้...” เขาเอ่ยถามพลางมองนางอย่างชั่งใจ

ความผิดหวังโถมทับหัวใจอีกครั้งหนึ่ง สองขาแทบยืนไม่อยู่ ต้องทิ้งกายลงปลายเตียง กระดาษในมือปลิวหล่นลงพื้น ไหมขวัญหยิบมันไปขยำแน่น ใบหน้าของนางเอกดาวค้างฟ้า บัดนี้มีแต่ความทุกข์ตรม “ขอโทษนะ ที่ทำให้หนูต้องเสียใจซ้ำๆ ฉันเป็นแม่ที่ไม่ดี ฉันไม่มีคำแก้ตัว”

น้ำตาของนางร่วงหล่นโผล่เข้ากอดร่างใหญ่สะอื้นเพราะนางรู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของนางมันอยู่ที่ใคร “ท่านชินอ๋องข้าขอบคุณที่ท่านรักข้ามากเพียงนี้ และขอโทษ ขอโทษที่ข้าทำให้ท่านเจ็บปวด”

นางกล่าวว่าเขาโง่ แต่ตัวนางกลับโง่ยิ่งกว่า หยางเฟยหลงส่ายหน้าน้อย ๆ กับท่าทีเจ้าอารมณ์ของหลี่ซูซิน ถึงนางจะพบปัญหาอย่างไรเขาก็ต้องช่วยแก้ไขมันอยู่แล้ว มิมีวันที่จะคิดทอดทิ้งอีกเป็นครั้งที่สอง “ขอบคุณที่ท่านอธิบายเรื่องที่ผ่านมาให้ข้าได้เข้าใจ ข้าขอบคุณที่ท่านขอโทษข้า” นางเคยคิดว่าเป็นตัวนางที่ทำผิดแต่ไม่รู้ตัวจึงโดนอีกฝ่ายหันหลังใส่ นางโทษตนเองมานาน จนวันนี้ราวกับว่าจิตใจนางเองก็ได้ปลดปล่อยจากความรู้สึกนั้น

“ข้าทำผิดต่อเจ้า ดังนั้นจะไม่แก้ตัวในการกระทำวันนั้น ข้าสมควรให้เกียรติ สมควรบอกเจ้าให้รู้เพื่อให้เจ้าได้มีเวลาตัดสินใจ” นางขอบตาร้อนผ่าว ลึกๆ ไม่คิดว่าเขาจะกล่าวถึงเรื่องนี้ ยิ่งไม่คาดว่าเขาจะกล่าวคำขอโทษ

ฉันตอบแทน “…..” “นี่ อย่ามาทำเป็นรู้สึกผิดกันได้ไหม ฉันคนเดียวที่จะถูกทำโทษนะ”